ตอนที่ 37 คำสารภาพจากหัวใจ

แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์เข้ามาภายในห้องนอนกว้างของเพนต์เฮาส์หรู อาณาจักรส่วนตัวที่ปิดตายจากโลกภายนอก ทว่าบรรยากาศยามค่ำคืนนี้กลับไม่ได้อบอวลไปด้วยเพลิงสวาทหรือความเร่าร้อนดั่งเช่นทุกค่ำคืนที่ผ่านมา ร่างระหงของนิรสานั่งกอดเข่าอยู่ริมปลายเตียงนอนนุ่ม แสงสลัวสะท้อนให้เห็นร่องรอยของหยาดน้ำตาที่ยังคงเปื้อนอยู่บนแก้มเนียน

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แม้ความแค้นจะถูกชำระสะสาง ตระกูลสิงขรจะล่มสลาย และตระกูลบูรพาพิชิตกำลังพินาศย่อยยับจากฝีมือของครามินทร์ แต่วิญญาณและจิตใจของเธอกลับยังคงติดอยู่กับห้วงเวลาอันมืดมนในอดีต ช่วงเวลาที่เธอต้องแบกรับความกดดัน ความหวาดกลัวและความโดดเดี่ยวโดยลำพัง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ครามินทร์ในชุดลำลองสบายๆ ทว่าแววตาสคมกริบกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยและลึกซึ้ง เขานั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเธออย่างช้าๆ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่สั่นเทาขึ้นมาแนบแก้มอย่างแผ่วเบา

"เป็นอะไรไป... นิรสา?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามด้วยความอ่อนโยน แตกต่างจากมัจจุราชผู้เหี้ยมเกรียมในสายตาคนนอกอย่างสิ้นเชิง "ทุกอย่างจบลงแล้ว ศัตรูของเราพินาศหมดแล้ว ทำไมแววตาของเธอถึงยังเศร้าอยู่ล่ะ"

คำถามนั้นราวกับเป็นกุญแจที่ไขประตูเขื่อนแห่งความอัดอั้นที่เก็บงำมานานหลายปี นิรสาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พรั่งพรูไหลทะลักออกมาอีกครั้งอย่างไม่อาจหักห้าม

"มันไม่เคยหายไปไหนเลย... คราม" นิรสาเค้นเสียงสะอื้นไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "ภาพในวันที่คุณถูกลากตัวเข้าคุก ภาพวันที่พ่อขู่จะฆ่าคุณถ้าฉันไม่ยอมแต่งงานกับคนอื่น... และความรู้สึกผิดที่ต้องแอบอุ้มท้องลูกของเราไว้โดยที่บอกใครไม่ได้... คุณรู้ไหมว่ามันทรมานแค่ไหน!"

เธอโผเข้าซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา ปล่อยโฮออกมาสุดเสียงราวกับเด็กน้อยที่หลงทาง ความอัดอั้นตันใจ ความโดดเดี่ยว และแผลเป็นในอดีตถูกระบายออกมาผ่านหยาดน้ำตาและเสียงสะอื้น

"ฉันกลัว... กลัวว่าทั้งหมดนี้จะเป็นแค่ความฝัน กลัวว่าวันหนึ่งตื่นมาแล้วจะไม่เจอคุณกับลูก กลัวว่าความรักที่เรามีให้กันมันจะถูกทำลายลงอีก..." นิรสาพรั่งพรูความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจออกมาจนหมดเปลือก

ครามเจ็บแปลบในอกทุกถ้อยคำที่ได้ยิน มือแกร่งโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอกแน่น ซบใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มสลวยแล้วจูบซับขมับชื้นเหงื่ออย่างทะนุถนอม เขารู้ดีว่าบาดแผลที่เขาและครอบครัวของเธอร่วมกันสร้างขึ้นในอดีตมันลึกซึ้งและเจ็บปวดเพียงใด

"ฉันขอโทษ..." ครามกระซิบซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและรักใคร่อย่างสุดซึ้ง "ฉันขอโทษที่เคยใจร้าย ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความโหดร้ายพวกนั้นคนเดียว... แต่นับจากวันนี้ไป ลืมมันซะ นิรสา"

เขาประคองใบดวงหน้าหวานขึ้นมา สบตาเธอนิ่งด้วยแววตาที่มั่นคงและจริงจังที่สุดในชีวิต

"ไม่มีความฝันร้ายไหนพรากเราจากกันได้อีกแล้ว เด็กคนนั้นคือโซ่ทองคล้องใจ และเธอคือหัวใจทั้งดวงของฉัน... เราเจ็บมามากพอแล้ว ต่อจากนี้ไปจะมีแต่ความสุขและอ้อมกอดที่ปลอดภัยสำหรับเธอและลูก ตลอดไป"

คำสารภาพจากหัวใจที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกผิดและความรักอันลึกซึ้ง ทำให้นิรสารู้สึกราวกับภูเขาน้ำแข็งที่ทับถมในอกละลายหายไปจนหมดสิ้น เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของเขาแน่น หลับตาลงรับสัมผัสอบอุ่นและจูบแผ่วเบาที่ครามมอบให้อย่างเต็มใจ อ้อมกอดนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การปลอบประโลม แต่เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่บนซากปรักหักพังของอดีตที่พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากกันอีกตลอดกาล