บทที่ 2

BAD LOVE เมียแต่ง บทที่ 2

"ไปต่อบ้าอะไรล่ะปล่อยฉันได้แล้ว" ผู้ชายอะไรเพิ่งรู้จักกันยังกล้าทำรุ่มร่ามได้ขนาดนี้ถ้าต่อไปจะขนาดไหนเนี่ย คนแบบนี้เหรอที่พ่ออยากให้เราใช้ชีวิตอยู่ด้วย

ตุ๊บ! คิดได้แบบนั้นหญิงสาวก็กระทืบส้นเท้าลงกับปลายเท้าของอีกฝ่าย

"โอ๊ย" นาคราชเลยต้องยอมปล่อยมือออกจนเธอลุกขึ้นได้แล้วรีบก้าวออกมาจากมุมนั้น "หึหึ" ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย ทีแรกไม่ใช่แค่เธอหรอกที่อยากต่อต้านผู้ใหญ่เขาก็เช่นกัน แต่พอได้มองหน้าเธอใกล้ๆ แล้วผู้หญิงคนนี้ไม่มีที่ติเลย และเขาก็เพิ่งค้นพบสเปกของตัวเองในตัวเธอนี่แหละ นาคราชเลยปล่อยเลยตามเลยไป ถ้าคนแบบเขาจะล้มงานหมั้นที่ผู้ใหญ่จัดฉากขึ้นมาเรื่องร่วมหุ้น..มีหรือที่เขาจะล้มงานนี้ไม่ได้ แต่เพราะเธอสวยเกินที่เขาจะต่อต้าน

"คนบ้าเอ้ยคนฉวยโอกาส" เดินออกมาจากโต๊ะนั้นเธอว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ยังไม่ทันได้ถึงห้องน้ำก็มีผู้ชายเข้ามาขวางหน้าไว้ก่อน

"คนสวยมาเที่ยวคนเดียวหรือครับ"

"ถอยไป" คนยิ่งกำลังอารมณ์เสียอยู่

"พี่เลี้ยงน้องได้นะ วันนี้พี่ขอเป็นเจ้ามือ" 

"ฉันบอกให้ถอยไปไง"

"จะเล่นตัวทำไม ผู้หญิงส่วนมากก็มาหาคนเลี้ยงทั้งนั้นแหละ" แต่พอตอนที่มันเอื้อมมือจะมาสัมผัสกับแก้มของเธอก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจับแขนของมันแล้วบิด "โอ๊ยย มึงเป็นใครวะปล่อยกูนะ! มึงรู้ไหมว่ากูลูกใคร"

"ขนาดมึงยังไม่รู้ว่าพ่อมึงเป็นใครยังจะมาถามคนอื่นอีก"

"หึหึ" ได้ยินที่เขาพูดนิวเยียร์ก็อดขำไม่ได้

"เกิดอะไรขึ้นครับ" บอดี้การ์ดของทางคลับรีบเข้ามาดูเพราะเห็นลูกค้ามีเรื่องกัน

"ผู้ชายคนนี้น่ะสิคะ เข้ามาทำรุ่มร่ามกับฉัน"

"เปล่าสักหน่อย ผู้หญิงคนนี้เองต่างหากที่ให้ท่าผมและเธอกับผู้ชายคนนี้ก็กำลังจะแบล็คเมล์ผมด้วย"

ทางด้านบอดี้การ์ดไม่เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้าเลยต้องพาทั้งสามไปคุยกันก่อน

กว่าจะจบเรื่องนี้ได้นาคราชต้องใช้เครดิตของตัวเอง พอรู้ว่าเขาเป็นลูกชายของใครทางนเรศวรคลับเลยขอโทษและปล่อยไป ส่วนไอ้ที่แอบอ้างว่าพ่อใหญ่ก็ถูกจัดการไปตามระเบียบ

นิวเยียร์ไม่ได้ขอบคุณหรอกที่เขาช่วย และเธอก็บอกว่าจะขอกลับเอง แต่นาคราชก็ปล่อยให้เธอกลับเองไม่ได้ เพราะแค่มาเข้าห้องน้ำเธอยังเป็นอันตรายเลยถ้าปล่อยให้กลับเองมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเขาก็คงต้องได้รับผิดชอบ

หลังจากจ่ายค่าอาหารและเครื่องดื่มแล้วนาคราชก็พาเธอออกมาที่รถ

ระหว่างทางที่นั่งรถมานิวเยียร์ก็ไม่ได้คุยอะไรกับเขา ฝ่ายชายก็เงียบจนมาถึงช่วงรถติดหนักๆ

"ฉันไม่เข้าใจผู้ใหญ่พวกนี้เลย คนที่เพิ่งเคยรู้จักกันจะให้มาแต่งงานกันได้ยังไง คุณว่าเหมือนฉันไหม"

ชายหนุ่มหันมามองแต่ก็ไม่ได้ตอบ

"อย่าบอกนะว่าคุณเห็นด้วยกับผู้ใหญ่"

"ก่อนหน้าผมอาจจะเห็นด้วย"

"หมายความว่ายังไง?" เธอลองคิดทวนคำพูดของเขาดูถึงรู้ว่าหมายถึงตอนนี้เขาไม่เห็นด้วยกับผู้ใหญ่แล้ว "นี่คุณ ฉันไม่ดีตรงไหนเหรอ!"

เอี๊ยดดดด เสียสมาธิตอนที่เธอโวยวายเกือบชนเข้ากับรถคันข้างหน้า

"โอ๊ยคุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" ถ้าเบรกแรงกว่านี้มีหวังหัวแตกแน่เลย แค่นี้ยังรู้สึกเจ็บหน้าผาก

"ทำไมเวลาขึ้นรถถึงไม่คาดเข็มขัด"

"คุณนั่นแหละขับรถยังไงทำไมไม่ดูทาง"

"เพราะใครล่ะ"

"เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่ามาโทษผู้หญิงได้ยังไง โอ๊ยย หัวฉันแตกไหมเนี่ย"

เขาเลยเอามือลูบหน้าผากตรงแดงๆ ดูว่าแรงกระแทกเมื่อสักครู่ทำให้เธอหัวแตกไหม

แต่พอใบหน้าของทั้งสองขยับเข้ามาใกล้กัน นาคราชก็เผลอมองต่ำลงไปดูริมฝีปากของเธอก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ

"คุณทำอะไร" เกือบเคลิ้มไปด้วยแล้วไหมล่ะ

ปี๊ดดดด เสียงแตรรถข้างหลังบีบไล่เพราะรถคันหน้าไม่เคลื่อนตัวออกไปสักที

นาคราชเลยต้องดึงสติตัวเองกลับมาขับรถต่อจนรถมาจอดหน้าคฤหาสน์หลังงาม

"คุณรู้จักบ้านฉันได้ยังไง"

"แล้วมันยากตรงไหน"

"หึ! ถึงยังไงฉันก็ยังคงคิดเหมือนเดิม ฉันไม่ยอมให้ผู้ใหญ่จับแต่งงานหรอกนะ"

"นั่นมันก็เรื่องของคุณ"

"จะเรื่องของฉันได้ยังไงผู้ใหญ่ให้ฉันแต่งงานกับคุณมันก็เรื่องของเราสองคนน่ะสิ"

"ผมยังไงก็ได้"

"ยังไงก็ได้? คนแบบนี้หรือที่พ่อจะให้มาเป็นลูกเขย"

"ท่านอาจจะเห็นว่าหน่วยกร้านผมดีทั้งใหญ่ทั้งยาว"

"อะไรทั้งใหญ่ทั้งยาว"

"ก็.." สายตาคมมองต่ำลงไปดูช่วงกลางลำตัวเพื่อให้เธอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร และเธอก็เผลอมองต่ำลงไปตามสายตาของเขาด้วยนี่สิ..

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่