Ep.7

ผมกระชากร่างของมิ้นท์ลุกจากเตียง แล้วดึงเธอเข้าไปในห้องน้ำ ฉีกกระชากเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่อย่างเอาแต่ใจ เพียงแค่ เธอทำให้ผมหงุดหงิดจนควบคุมอารมณ์เอาไว้ไม่ไหว

แล้วเพียงไม่นาน ทั้งผมและเธอ ก็เปลือยเปล่าไปด้วยกัน

ซ่าาาาาาาาาา~

"กรี๊ดดดดดดด ทำบ้าอะไรของนาย!" สายน้ำที่ไหลออกจากฝักบัว ทำให้มิ้นท์ถดถอยหายหนี แต่ผมก็เลือกที่จะคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ แล้วใช้ฝักบัวฉีกไปทั่วทั้งร่างกายขาวผ่องด้วยตัวเอง

"บ้า นายมันบ้าไปแล้ว!"

"เหอะ...!" ผมแสยะยิ้มออกมา พลางมองท่าทีเกรี้ยวกราดของอีกคนอย่างไม่ใส่ใจ

ที่ผมต้องบ้า แล้วใครกันวะ ที่มันทำให้ผมต้องบ้า

"นะ หนาว ฉันหนาวแล้ว!"

"ทน!" ผมบอกแค่นั้น พลางคว้าขวดแชมพูสระผมมาบีบใส่มือ แล้วชะโลมลงไปบนเส้นผมสลวย

"พอ ฉันบอกให้พอ!"

"ไม่พอ เหม็น ฉันเหม็นกลิ่นผู้ชายคนอื่นจากตัวของเธอ!"

ซ่าาาาา~

"บ้า นายมันบ้าไปแล้ว!"

ผมไม่ได้สนในสิ่งที่อีกคนโวยวาย หลังจากที่สระผมให้ ผมก็ใช้ครีมอาบน้ำ แล้วลูบไล้ไปทั่วร่างขาวเนียนของคนต้องหน้า มือไหนที่เธอใช้จับมือมัน ผมถูไถแรงๆ ไม่สนว่าอีกคนจะโวยวายแค่ไหนก็ตาม

"เอาแต่ใจ นายมันเป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจตัวเอง!"

เออ ผมคงเป็นแบบนั้น แบบที่เธอว่าจริงๆ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ

ผมโยนผ้าขนหนูของตัวเองให้มิ้นท์ที่ยืนหนาวจนตัวสั่น เธอมองผมตาขวาง แล้วปัดผ้าขนหนูของผมทิ้งอย่างไม่ใยดี

"ฉันไม่ใช้ผ้าขนหนูผืนเดียวกับนาย!" คำพูดนั้น ทำให้ผมเค้นเสียงหัวเราะออกไป

"โทษที ที่นี่ก็มีแต่ผ้าขนหนูของฉันที่ใช้แล้วทั้งนั้น"

"สกปรก ทุเรศ!"

"แล้วแต่ดิ จะไม่เช็ดตัวโดยใช้ผ้าขนหนูของฉัน แต่จะยืนโป๊อวดหุ่นก็ตามแต่ใจ ดีเหมือนกัน มีอารมณ์ขึ้นมาตอนไหน จะได้ลากไปที่เตียงแล้วจัดต่อเลย!"

"บ้า ไอ้บ้า!" มิ้นท์โวยวายลั่น ก่อนจะก้มเก็บผ้าขนหนูของผม แล้วเดินเข้าห้องแต่งตัวไปทันที

ผมยกยิ้มออกมากับภาพที่เห็น ปากร้าย แต่สวยฉิบหายเลย

ผมคว้าผ้าขนหนูอีกผืน แล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำ จริงๆผ้าขนหนูผืนใหม่น่ะมี แต่ผมต้องการให้เธอใช้ของผมเท่านั้นเอง

แกร๊ก~

ผมผลักประตูห้องน้ำออกมา ก็พบว่า อีกคนนั่งรออยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ภายในห้อง

เสื้อยืดสีดำของผมที่เธอเอาไปใส่ พออยู่บนเรือนร่างของเธอแล้ว

แม่งเอ้ย เซ็กซี่ฉิบหายเลย

"ฉันอยากกลับคอนโดของฉัน"

"บอกไปแล้วว่านอนนี่"

"แต่นี่มันไม่ใช่ที่ของฉัน ฉันไม่อยากนอน และฉันก็คงนอนไม่หลับ"

"ไม่ต้องห่วง ฉันมีวิธีทำให้เธอเหนื่อยจนอยากหลับไปเอง"

"บ้า นายมันบ้าที่สุด!" ผมยกยิ้มกลับไปเพียงนิด ในขณะที่เธอชักสีหน้าใส่ผมอย่างหงุดหงิด แล้วเชื่อเถอะว่า เธอจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ ถ้าผมไม่ปล่อยเธอไป

ผมสลัดผ้าขนหนูที่พันรอบเอวสอบออกห่าง ก่อนจะคว้ากางเกงบ๊อกเซอร์มาสวมใส่แทน

"จะเข้าห้องนอนเอง หรือจะให้ฉันอุ้มไป"

"นี่นาย นายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องใช่ไหม ฉันอยากกลับคอนโดของฉัน ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้ ฉันไม่ถนัด"

"ทำไมต้องสน และทำไมต้องอาย เวลาที่ต้องอยู่ในเสื้อผ้าแบบนี้ เวลาที่อยู่กับฉัน เวลามีอะไรกัน ก็ยังไม่เห็นจะใส่อะไรเลย ฉันเห็นร่างกายเธอไปหมดแล้ว และวันนี้ก็ไม่มีอารมณ์ที่จะเอา ฉันง่วงนอน"

ผมเดินนำเข้าไปก่อน และเชื่อว่าไม่นานเกินรอ อีกคนจะตามเข้ามา

"ถามจริงเถอะ นายจะอะไรกับฉันนักหนา ขาดความอบอุ่นมากจนต้องหาคนมานอนข้างๆเลยหรือไง"

"..." ผมเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้ตอบกลับไป

"ถ้านายเหงามาก ฉันเชื่อว่าคนแบบนาย หน้าตาแบบนาย ผู้ชายที่มีตังค์แบบนาย สามารถหาผู้หญิงที่เขาเต็มใจที่จะอยู่กับนายได้ง่ายๆ แล้วทำไมคนๆนั้นต้องเป็นฉัน ในเมื่อฉันไม่ได้อยากนอนกับนายแบบนี้เลย!"

"ฉันสามารถเอากับใครก็ได้" ผมตอบกลับไป ซึ่งดวงตาคู่นั้น มองผมอย่างเกลียดชัง

และคงจะกำลังด่า ว่าผม...

"สำส่อน!" นั่นไง คิดไว้ไม่มีผิดเลย

"ฉันยังพูดไม่จบ ฉันบอกว่าฉันสามารถเอากับใครก็ได้ แต่คนอย่างฉันไม่เคยนอนกับใครก็ได้!" ผมบอกออกไปก่อนจะคว้าข้อมือบาง แล้วกระชากให้ขึ้นมาอยู่บนเตียงด้วยกัน

"ฉันก็ไม่เห็นว่าคำพูดนั้นมันจะแตกต่างกันตรงไหน"

"ถ้าฟังดีๆ แล้วเธอจะรู้ว่ามันแตกต่าง!" แล้วผมก็กระชากร่างบางขึ้นมานั่งทับอยู่บนหน้าตัก

"ผู้หญิงที่ฉันอยากเอา ฉันก็แค่เอา เอาที่หมายถึงสอดใส่ เสร็จแล้วก็แยกย้ายกันไป แล้วฉันก็ไม่เคยเอาผู้หญิงพวกนั้นมานอนด้วย เพราะฉันไม่เคยนอนกับใครก็ได้ คนที่จะนอนกับฉันได้ ก็ต้องเป็นคนที่ฉันเลือก!"

"เลือก?" มิ้นท์เลิกคิ้วมอง แต่พยายามที่จะดันอกของผมออกห่าง ทั้งที่แขนของผมทั้งสองข้าง รวบเอวบางเข้ามาแนบชิดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"นายจะบอกว่านายเลือกฉันอย่างนั้นเหรอ?"

"ก็ยังไม่มีใครได้สิทธิพิเศษแบบเธอ!"

มิ้นท์จ้องหน้าผมอย่างไม่เชื่อสายตา

"แต่ฉันยังไม่เห็นเลยนะ ว่าสิ่งที่เราปฏิบัติต่อกัน มันดูพิเศษตรงไหน มีสิทธ์อะไร นายถึงทำกับฉันแบบนี้ นายไม่เคยจีบฉัน เราไม่เคยเป็นเพื่อนกัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนด้วยซ้ำ แต่นายกลับมาทำแบบนี้กับฉัน ทั้งที่เรายังเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน"

"ฉันไม่เคยสน ว่าฉันจะรู้จักกับเธอมากี่วัน!"

"แต่ฉันสน เพราะระยะเวลาที่รู้จักกัน มันเป็นเครื่องยืนยันว่าเรารู้จักกันจริงๆ แต่ระหว่างฉันกับนาย มันไม่ใช่คนรู้จักจริงๆ เราควรเป็นคนแปลกหน้าของกันและกันด้วยซ้ำ แค่เพื่อนของฉันกับเพื่อนของนายรักกัน มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้จักกับนาย!"

"แล้วไอ้เหี้ยนั่นล่ะ เธอรู้จักกับมันมากี่วัน!"

"นั่นมันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องส่วนตัวของฉันให้นายฟัง แล้วอีกอย่าง นายก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะไปทำแบบนั้นกับเขา เขาสามารถเอาเรื่องนายได้!"

"ถ้าวันหลังฉันยังเจอมันอยู่กับเธอ ฉันก็จะทำกับมัน แบบที่เคยทำ!"

"ร้ายกาจ ผู้ชายแบบนายมันร้ายกาจที่สุด!"

"ฉันก็ไม่เคยบอก ว่าฉันเป็นคนดี แล้วคนที่ไม่ใช่คนดีแบบฉัน ก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับผู้หญิงของฉันเหมือนกัน!"

"..."

"ไหนๆวันนี้ฉันก็ลงโทษไอ้เหี้ยนั่นแล้ว ก็เหลือแต่ลงโทษเธอ!"

"ไม่มีวัน ฉันไม่ได้ผิดอะไรทั้งนั้น และฉันก็ไม่ควรต้องรับบทลงโทษจากใครทั้งนั้น!"

"ถ้าไม่อยากได้รับบทลงโทษจากฉัน งั้นคืนนี้ก็ทำหน้าที่เมียก็แล้วกัน!"