ตอนที่ 1 คาเรน

Nadia

'แกเห็นผู้ชายคนนั้นปะ เหมือนนักร้องเกาหลีคนนั้นเลยอะ'

'ใช่ๆ ฉันคิดว่าฉันคิดคนเดียวนะเนี่ย แกก็คิดเหมือนกันเหรอ'

ฉันที่กำลังก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำด้านหลังบ้านชะงักฝีเท้าไว้ ดวงตากลมกวาดสายตามองหญิงสาวสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่หน้าห้องน้ำ 

ไม่ได้อยากเสียมารยาทนะแต่มันอยากรู้จริงว่าคนที่พูดถึงกันอยู่คือใคร ฉันจึงเอียงหูฟังแสร้งเดินผ่านช้าๆ ใครจะว่าไงก็ช่างแต่ฉันเนี่ยตัวแม่เกาหลีของแท้ แม้คนคนนั้นจะเป็นแค่คนที่อยู่ในวงที่กำลังเริ่มต้นเล็กๆ แต่ฉันก็รู้ได้ว่าใครเป็นใคร

"วงไม่ค่อยดังเท่าไหร่แต่ก็พอรู้จักผ่านๆ อยู่"

"นั่นดิวงอะไรนะจำชื่อไม่ค่อยได้ แต่เขาเหมือนคนนั้นน่ะที่ชื่อ.. คา... คา อ้อใช่คาเรน ชื่อคาเรนฉันจำได้"

"เอ่อๆ ใช่ๆ คาเรนที่หล่อๆ หน้าเย็นชาๆอะ"

คาเรน เหรอ.. จะเป็นไปได้ยังไง คนอย่างคาเรนเนี่ยนะจะมาอยู่ที่นี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ แล้วอีกเรื่องใครว่าวงคาเรนไม่ดัง ออกจะดังคนไม่ยอมอัปเดตชีวิตน่ะสิถึงพูดว่าไม่ดัง

เท้าเล็กหยุดการก้าวเดิน ยกมือขึ้นกอดอกยืนฟังผู้หญิงสองคนด้านหลังเม้าท์มอยด้วยใบหน้าบึ้งเล็กน้อย

"คนอะไรหล่อมากเลยอะ แต่เสียดายที่วงใกล้จะโดนยุบแล้ว"

"จะยุบไม่ยุบคาเรนก็ลาออกแล้วปะ คงไม่สนใจหรอกว่าจะเป็นยังไง"

"อืม.. ก็น่าคิดนะ แต่ดูเหมือนคนในวงจะไม่ค่อยสนิทกันเลยแกว่ามะ เหมือนว่ามันเป็นแค่การแสดงต่อหน้าสื่อเองอะ เคยมีคนเห็นคาเรนมีเรื่องกับเมมเบอร์ในวงด้วยนะ"

"บ้าน่าแกไปเอาข่าวจากไหนมา.."

"ใช่! ไปเอาข่าวจากไหนมา ถ้าไม่รู้จริงอย่าพูดมากดีกว่า"

ทนไม่ไหวแล้ว! ยืนฟังสองนางนินทาไอดอลที่ชอบระยะเผาขนแบบนี้ใครมันจะทนได้ ถึงคาเรนจะเป็นคนนิ่งๆ เย็นชาๆ ไม่ชอบยิ้มแล้วมันยังไง ก็เขาเป็นแบบนั้นอยู่แล้วจะไปเปลี่ยนอะไรเพื่อใครทำไม

ฉันหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้หญิงสองคนที่กำลังมองจ้องมาทางฉันด้วยความตะลึง ปากอ้าเหวอจนแมลงวันจะบินเข้าไปไข่ได้อยู่แล้ว

"เธอเป็นใคร"

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือพวกเธอมาว่าคาเรนทำไม เขาไปทำอะไรให้พวกเธอห๊ะ! อีกอย่างนะใครว่าวงเขาไม่ดังเหอะ! คนที่พูดแบบนั้นควรจะอัปเดตชีวิตตัวเองได้แล้วว่าตอนนี้วงเขาไปถึงไหนแล้ว คนรู้จักกันไปทั่วโลกมีแต่พวกเธอนั่นแหละที่ไม่รู้จัก"

ฉันเดินมายืนอยู่ด้านหน้า แต่ด้วยความสูงที่มีน้อยกว่าทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมองทั้งสอง ยืนเท้าเอวยู่ปากอิ่มแต้มลิปสติกสีแดงส่งไปให้

"บ้าหรือเปล่าเนี่ย รู้จักก็ไม่มาทำเหมือนสนิทกันอีก"

"ใครจะอยากรู้จักกันล่ะ พวกชอบดูถูกคน"

"นี่เธอ!.."

"ทำไม!"

"หนวกหูวะ!"

เสียงทุ้มเยือกเย็นดังออกมาจากทางด้านหลัง ร่างสูงกำยำยืนพิงหลังกับผนังห้องน้ำ โดยหันหลังให้พวกฉันอยู่ มือหนาคีบบุหรี่ออกจากริมฝีปากบางพ่นควันสีขาวคลุ้งออกทางจมูกและปากก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากัน

แต่... ทันทีที่ใบหน้าคมคายหันกลับมาเผชิญหน้าเหมือนโลกมันหยุดหมุนไปดื้อๆ เพราะใบหน้าที่เหมือนคาเรนอย่างกับแกะหรืออาจจะเป็นพิมพ์เดียวกันทั้งแท่งนั้นมันทำให้ฉันอึ้งและตกตะลึงค้างไปเลย ไม่ต่างจากผู้หญิงสองคนที่นินทาเขาก่อนหน้านั้นก็กำลังยืนทำหน้าซีดสลด

ดวงตาคมเรียวปรายหางตาลงมองฉันเล็กน้อยเมื่อตอนที่เขาเดินมาถึงตรงที่พวกฉันยืนอยู่ ร่างสูงเดินฝ่ากลางวงไปด้วยใบหน้านิ่งทั้งที่ในมือยังคงคีบบุหรี่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

"จัดการด้วยน่ารำคาญ"

"ครับ"

เขาเอ่ยสั่งใครสักคนที่ยืนเยื้องออกไปด้านหลังเรา นี่ฉันไม่สังเกตเลยนะว่าตรงที่กำลังยืนอยู่ตอนนี้มันมีคนอื่นอยู่ด้วยนอกจากฉัน และพวกเธอสองคน

"คะ.. คาเรนเหรอ"

"ฉันว่าแล้วไม่มีผิดว่าเขาน่ะ กรี๊ด!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจปนเจ็บของผู้หญิงด้านข้างดึงสติฉันให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ดวงตากลมมองร่างเล็กที่สูงกว่าตัวเองนิดหนึ่งถูกลากออกไปทางด้านหลังโดยมีมือหนาของชายร่างสูงอกสามศอกเป็นคนกระชากลากถูไป

"ผมแนะนำให้เงียบไว้ดีกว่าหากไม่อยากถูกลากตัวไปแบบนั้น"

"..."

เสียงคนที่ก้าวเข้ามายืนข้างๆ กันเมื่อไหร่ไม่รู้ดังขึ้นทำให้ฉันต้องหันขวับกลับไปมอง จำต้องแหงนใบหน้าขึ้นมองคนที่สูงกว่ามากรู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ใบหน้ากำลังแสดงสีหน้าแบบไหน กลัว ตกใจและอึ้ง มันปนกันอยู่บนหน้าฉันไปหมด

ฉันมองตามร่างสูงของเขาที่กลับหลังเดินกลับเข้าไปด้านในตัวบ้าน เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

"คาเรนจริงเหรอเป็นไปได้ไง"

ฉันยืนคิดกับตัวเองอยู่นานหลายนาที ก็ยังหาเหตุผลที่ไอดอลที่ชื่นชอบจะมายืนอยู่ด้านหน้าไม่ได้ 

ถึงจะเคยเห็นตัวจริงเขามานักต่อนัก หลายต่อหลายครั้งแต่ครั้งนี้มันต่างไปมาก เขา... ไม่เป็นแบบที่เคยเห็นเลย

"ไม่ได้ฉันต้องพิสูจน์ว่าใช่คาเรนจริงหรือแค่คนหน้าเหมือน"

ดึงสติตัวเองกลับมาจนหมด บอกตัวเองอย่างแน่วแน่ก่อนจะหมุนตัวเดินตามหลังเข้าไปในตัวบ้าน 

กวาดสายตามองหาคนที่ต้องการเจออยู่นานจนเริ่มจะถอดใจ แต่สายตาก็ไปสบเข้ากับร่างสูงของคนที่คุ้นนั่งไขว่ห้างอยู่ในกลุ่มโต๊ะของคุณหมอลีโอ โดยมีผู้ชายยุโรปอีกสองคนนั่งอยู่ด้วย

ใจดวงเล็กเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าคมคายนั้น ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะเดินไปถามเขาให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ต้องหยุดนิ่งค้างเท้าเล็กที่กำลังจะก้าวไว้เพราะแรงที่ดึงฉุดรั้งข้อมือเล็กไว้ก่อน

"อ๊ะ!"

"แกจะไปไหน"

ฉันหันกลับมามองยัยบัวที่ยืนมองหน้าฉันด้วยใบหน้าสงสัยก่อนจะเหลือบมองตามสายตาฉันไปยังโต๊ะของเพื่อนคุณหมอ

"แก... เห็นเขาแล้วเหรอ"

"หื้ม?"

"ก็... คุณคาเรนไง แกเห็นเขาแล้วเหรอ"

เดี๋ยวนะ... นี่ยัยบัวรู้อยู่แล้วเหรอว่าคาเรนอยู่ที่นี่ แล้วทำไมไม่บอกฉันสักคำเลยล่ะ แต่เดี๋ยว.. นี่แสดงว่ายัยบัวก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าคาเรนเป็นเพื่อนคุณหมอ แบบนี้ก็เท่ากับว่าที่ฉันพร่ำเพรื่อหาคาเรนไปมันกำลังตบตาฉันอยู่ไม่อยากให้รู้ใช่ไหมเนี่ยว่าคาเรนอยู่ใกล้แค่นี้

"บัวนี่แก..."

"ได้ฤกษ์แล้วไปกันเถอะ"

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไรกับยัยเพื่อนสนิทจอมแสบ ว่าที่สามีสุดหล่อของนางก็ลากตัวไปแล้ว ฉันได้แต่ยืนส่งยิ้มแห้งไปให้คุณหมอว่าที่สามีของนางก่อนจะเหลือบสายตาคาดโทษส่งไปให้เจ้าตัว