ตอนที่ 2 ตัวตนของเขา

พิธีการดำเนินไปอย่างช้าๆ ตามเนื้องาน แต่ฉันไม่ได้ให้ความสนใจกับงานมากเท่ากับการลอบมองใบหน้าคมคายของคาเรนมากหรอก 

เขาดูเย็นชามากกว่าตอนที่ยังเป็นไอดอลซะอีก ดวงตาคมเรียวนั่นไม่บอกอารมณ์ความรู้สึกอะไรเลยนอกจากความว่างเปล่า ยิ่งอยู่ในชุดเสื้อสูทสีดำทำให้ดูเข้มขรึม กับมีคนล้อมหน้าหลังเหมือนพวกมาเฟียเขายิ่งแตกต่างจนยากจะคาดเดาอะไรได้

คาเรนตวัดสายตาจ้องมองมายังฉันที่กำลังสำรวจใบหน้าคมคายอยู่ ทำให้ฉันเกิดอาการเลิกลักรีบหันหน้าหลบสายตา แต่ยังรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นที่ส่งผ่านมาจนขนแขนลุกชันตั้งฉากกับพื้นโลก

"เดีย นี่คุณคาเรนเป็นเพื่อนของเฮียลีโอและเป็นหุ้นส่วนธุรกิจกัน"

ยัยบัวแนะนำฉันให้กับคาเรนที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างคุณหมอหลังจากพิธีการเสร็จสิ้นแล้ว เขาปรายหางตามองมาทางฉันเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทางอย่างไม่สนใจ

"นาเดียค่ะ"

"..."

ฉันยื่นมือน้อยๆ ของตัวเองไปด้านหน้าเพื่อหวังจะจับมือทำความรู้จักกัน แต่เขากลับเบือนหน้าหนีไปอีกทางทำราวกับว่าไม่ได้ยินในสิ่งที่ฉันพูดไป แต่ฉันไม่สนใจหรอกปกติเขาก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว เท้าเล็กก้าวเข้าไปยืนด้านหน้าเขาเขย่งเท้าขึ้นยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้โดยที่มีเพื่อนของเขาและเพื่อนของฉันมองดูเงียบๆ อย่างสงสัย

ฉันเห็นเงาใบหน้าตัวเองในดวงตาคมเรียวคู่นั้น สายตาเขามันช่างมืดดำลุ่มลึกจนคาดเดาอะไรไม่ได้จริงๆ ขนาดอยู่ใกล้ขนาดนี้ยังนิ่งจนเหมือนตัวเองกำลังส่องกระจกสีดำอยู่เลย

"อะไรก็ไม่รู้ค่ะ เดียจะเอาออกให้... อ๊ะ!"

"อย่าแตะต้องตัวฉัน"

"อะ.. อะไรคะเดียแค่หวังดีโอ๊ย! เจ็บ!"

"เตือนครั้งแรก"

อะ... อะไรกันเนี่ย แค่จะเอาขนอะไรบนแก้มเขาออกให้เอง ทำไมต้องทำเหมือนจะไปทำอันตรายกันด้วย

คาเรนบีบมือฉันไปจับไขว้ไว้ด้านหลังโดยที่แผ่นหลังเล็กของฉันแนบชิดกับแผงอกแกร่งของเขา จนรู้สึกได้ถึงความอุ่นจนร้อนของแผงอกแกร่งด้านหลังทำเหงื่อผุดซึมตามรูขุมขน ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บข้อมือแค่โดนบิดแค่นี้ก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว

"อ๊ะ!" เขาผลักฉันไปด้านหน้าไม่แรงและไม่เบามากนัก ทำให้ฉันเซถลาไปด้านหน้าสองสามก้าวก่อนจะตวัดสายตาสงสัยกลับมามองใบหน้าคมคายด้านหลังโดยมียัยบัวและเพื่อนของคุณหมอยืนมองอยู่เงียบๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ

"จำเป็นต้องทำรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอคะ เดียเป็นแฟนคลับคุณนะ"

"ฉันไม่ใช่คาเรนคนนั้น"

"ไม่ใช่ได้ยังไงก็คุณเป็นคาเรน หน้าก็เหมือนชื่อก็ใช่แถมยังเป็นคาเรนอีก ทำไมต้องปฏิเสธด้วยล่ะ"

"..."

คาเรนไม่พูดอะไรออกมา แต่กลับเดินเบี่ยงตัวหนีไปจากตรงที่เรายืนอยู่ทำให้ฉันได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างไปด้วยความไม่เข้าใจ คาเรนที่ฉันเคยรู้จักในตัวตนอีกด้านไม่ใช่แบบนี้ เขาไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้กับแฟนคลับของเขาหรือใครก็ตามที่จะเข้าหาเลย แต่คาเรนคนนี้ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ

"เดีย ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"อือ..."

"ฉันเคยบอกแล้วว่าบางทีเขาอาจจะไม่ได้เป็นในแบบที่แกเคยรู้จักก็ได้ แต่แกก็ไม่ฟังฉัน"

"ไม่ใช่ในแบบที่รู้จักแกหมายความว่าไง"

ฉันละความสนใจจากแผ่นหลังกว้างที่เดินออกจากตัวบ้านไปแล้วกลับมามองหน้ายัยบัวด้วยความสงสัย 

"คาเรนที่เป็นไอดอลที่แกชอบกับคาเรนที่เป็นมาเฟียมันไม่เหมือนกันหรอกนะ"

"อะไรนะ? มาเฟียเหรอ"

ฉันมองหน้ายัยบัวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ คาเรนนี่นะจะเป็นมาเฟียแต่ถ้าหากคาเรนเป็นมาเฟียงั้นคุณลีโอก็...

"เฮียเป็นมาเฟียนะ เผื่อแกยังไม่รู้และคาเรนเองก็ไม่ได้ต่างจากเฮียเลย"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย คนที่ฉันเคยรู้จักไม่ใช่ในแบบที่รู้จักงั้นเหรอ เมื่อก่อนฉันคิดว่าฉันรู้จักคาเรนดีที่สุดแต่ตอนนี้ฉันกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยสักอย่าง ครอบครัว เพื่อน สังคม รวมถึงตัวตนอีกด้านหนึ่งของเขา ฉันไม่รู้จักมันเลย

ฉันเดินมายังคนตัวสูงที่ยืนหันหลังให้อยู่ ในมือหนาคีบบุหรี่ไว้โดยที่ยังไม่ได้จุดไฟ ดวงตากลมมองแผ่นหลังกว้างอย่างชั่งใจยกแก้วเครื่องดื่มมึนเมาในมือเล็กขึ้นกระดกลงคอทีเดียวจนหมดแก้ว บิดใบหน้าเหยเกเพราะรสขมบาดคอไม่เป็นที่คุ้นเคยก่อนจะวางแก้วในมือลงบนโต๊ะที่เยื้องออกไปทางขวามือ

เดินเซเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่ก็พยายามควบคุมตัวเอง และความกล้าให้ก้าวเดินไปหาคาเรน

ริมฝีปากอิ่มฉีกยิ้มหวานในตอนที่เขาปรายหางตามองลงมา 

"เดียรู้มาว่าคุณเป็นมาเฟียเหรอคะ"

"..."

"ทำไมถึงออกจากวงทั้งที่อนาคตกำลังไปได้ดีล่ะคะ"

"...."

"แล้วที่หายไปไม่อัปสถานะในไอจีเลยนี่คือต้องมาเป็นมาเฟียเหรอ"

"..."

เขามองฉันด้วยใบหน้านิ่ง แววตาเย็นชาไม่ตอบกลับสักคำถามเดียวทำให้ฉันต้องก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้น เสียงหัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนใบหน้าแดงก่ำ อาจจะเพราะฤทธิ์ของน้ำเมาที่ฉันเพิ่งกระดกเข้าไปด้วย ทำเกิดความร้อนวูบวาบขึ้นมาจากท้องน้อย

นิ้วชี้เรียวสวยยื่นออกไปด้านหน้าใกล้อกแกร่งภายใต้เสื้อสูทสีดำ ทำให้เขากดเสียงต่ำมองมาด้วยความไม่ชอบใจ

"อย่าแตะต้องตัวฉัน เตือนครั้งที่สอง"

"ทำไมต้องเตือนครั้งที่สองด้วยล่ะ"

"เพราะถ้าเกินกำหนดเธอจะเสียใจภายหลังไงล่ะ"

"..."

ศีรษะเล็กเอียงเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มท้าทายให้ก่อนจะกดนิ้วจิ้มลงบนอกแกร่งสองครั้งแล้วเหลือบดวงตาขึ้นมองใบหน้าคมคาย เห็นเขากัดสันกรามแน่นก็นึกสนุกกดนิ้วลงไปอีกครั้งแต่คราวนี้เขากลับรั้งข้อมือเล็กไว้แน่น บีบแรงจนกระดูกแทบหัก

"โอ๊ย! เจ็บ!"

"เธอยังไม่รู้จักฉันดีพอ อย่าท้าทาย"

"อ๊ะ!"

ฉันแกะนิ้วยาวของเขาออกพัลวันในขณะที่ข้อมือก็พยายามบิดตัวออกจากฝ่ามือหนาจนเกิดรอยมือใหญ่แดงรอบข้อมือ 

"อยู่ให้ห่างฉัน ยิ่งห่างยิ่งดี"

"อ๊ะ!"

โอ๊ย! ทำไมต้องผลักแรงด้วยเนี่ย 

ฉันล้มลงนั่งบนเก้าอี้ที่วางอยู่ด้านหลัง หลังจากมือหนาผลักออกไปอย่างแรงไม่ทันตั้งตัวทำให้เซถอยหลังออกมา

ดวงตากลมจ้องมองเขาด้วยแววตาเจ็บปวดปนเสียความรู้สึก นี้ฉันอุตส่าห์สู้เพื่อเขามาขนาดนี้นะเว้ย! ตั้งแต่เป็นเด็กฝึกจนมาได้เดบิวต์ฉันก็ยังยืนอยู่ข้างๆ เขา ไม่คิดว่าเขาจะทำกันแบบนี้

"คุณไม่ใช่คาเรนที่ฉันเคยรู้จัก"

"..."

"เสียเวลาตามมาตั้งนาน สุดท้ายเทกันไม่พอยังมาใจร้ายใส่อีกไม่น่าทุ่มทุกอย่างให้เลย"

"เคยบอกเหรอว่าเป็นคนดี ก็ไม่นี่... เธอเข้าใจไปเองคนเดียวจะโทษใครได้"

เขาพูดคำนี้ออกมาหน้านิ่งๆ ได้ไง นี่ฉันเป็น... เหอะ! ช่างเถอะต่อไปก็อย่าหวังว่าจะเข้าใกล้อีกเลย คาเรนที่เป็นคนที่ฉันรู้จักและรักไม่ใช่คุณเด็ดขาด