ep7 เสียงคราง

ภายในห้องวีไอพีของคลับหรู

คาร์เตอร์นั่งมองหญิงสาวรูปร่างอวบอัดด้วยแววตาราบเรียบ ยกแก้วเหล้าสีอำพันขึ้นจิบพลันสำรวจใบหน้าสวยไปด้วย

"เป็นยังไงบ้างครับคุณคาร์เตอร์ เธอพอจะใช้ได้ไหมครับ"

"อืม ของแบบนี้มองด้วยตาเปล่าคงจะพูดยาก ต้องตรวจเช็กดูว่าผ่านหรือเปล่า"

"ได้เลยครับ ไม่ทราบว่าคุณคาร์เตอร์จะเช็กของเองหรือให้ลูกน้อง..."

"ผมเช็กเองทุกอย่าง แต่... หวังว่าคนของคุณจะไม่ติปัญหาหรือมีอะไรมาว่อกแว่กทีหลังนะ"

"ไม่มีแน่นอนครับ เธอเต็มใจที่จะทำงานนี้ครับ"

คู่สนทนาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสะกิดแขนเรียวให้ลุกขึ้นเดินเข้าไปหามาเฟียหนุ่ม

ภีมก้มใบหน้าลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นปัดเหงื่อตามกรอบหน้าอย่างรวดเร็วแต่ก็ไม่สามารถหลบพ้นจากสายตาคมกริบของคาร์เตอร์ไปได้ มาเฟียหนุ่มวางแก้วเหล้าในมือลงบนโต๊ะด้านหน้า หันความสนใจมาหาหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาหย่อนสะโพกลงนั่งข้างกันจนหนังนุ่มของโซฟายุบยวบลงตามน้ำหนัก

มือหนายกขึ้นลูบผิวเนื้อเนียนของคนด้านข้าง ไล่สายตามองตามเรียวแขนขวาขึ้นไปยังใบหน้าสวยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอาง เธอส่งยิ้มหวานหยดให้กับเขาแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกถึงความรู้สึกตามใบหน้าเลยสักนิด

"ดูเหมือนสินค้าของคุณ..."

แกรก~ ปึก!

"พี่คาร์คะ..."

ยังไม่ทันได้พูดจนจบประโยค ประตูห้องวีไอพีก็ถูกเปิดเข้ามาจนกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง ช่วยหยุดชะงักการกระทำของมาเฟียหนุ่มและคนทั้งห้องได้

คาร์เตอร์มองใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อแล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เด็กสาวดูไร้สติอย่างที่ควรการเดินไม่มั่นคงนั้นบ่งบอกให้รู้ว่าเธอกำลังมึนเมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

"หนูอยากกลับบ้าน"

"ออกไปฉันคุยงานอยู่"

"งานเหรอ?"

ดวงตากลมโตเลื่อนสายตามองมือหนาที่วางพาดจับแขนของหญิงสาวข้างกายเขาไว้ โดยที่ทั้งสองกำลังนั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่

ก้านแก้วเดินเข้าไปยืนด้านหน้ามาเฟียหนุ่ม ล้มตัวลงนั่งบนตักแกร่งโดยที่ทั้งเขาและหญิงสาวอีกคนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

"หนูไม่เห็นว่าพี่คาร์ทำงานอะไรเลย "

"ก้านแก้วลุกออกไป"

"อื้อ~"

เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความโมโห คาร์เตอร์ดันคนตัวเล็กให้ลงจากตักตัวเองแต่เธอกลับกอดรัดเอวสอบไว้แน่นพร้อมกับซุกใบหน้าเข้าไปหาลำคอหนา ใช้ปลายจมูกเล็กถูไถต้นคอจนขนลุกซู่บริเวณสัมผัส

ความใจกล้าผิดจากปกติทำให้เขานึกสงสัยในอาการของเธอ เพราะหากเวลาปกติแล้วเด็กสาวตัวเล็กกลัวเขาจนแทบจะไม่กล้าเข้าใกล้ ยิ่งสองสามวันมานี้เธอต้องหลบไปไกลแล้ว

"ก้านแก้วลุกออกไป"

"กลิ่นตัวพี่คาร์หอมจังเลยค่ะ หนูอยากดมมากกว่านี้"

"เด็กบ้าลุกขึ้น"

"หนูอยาก...."

ริมฝีปากอวบอิ่มกดลงบนต้นคอหนาขบเม้มเบาๆ ก่อนจะผละออก เธอมองรอยลิปสติกสีหวานของตัวเองที่ติดอยู่บนผิวกายขาวแล้วยิ้มน้อยๆ

เลื่อนใบหน้าขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย มือเล็กเลื้อยลงไปสัมผัสเป้ากางเกงหนาโดยไม่สนใจว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องนี้นอกจากเธอกับเขาสองคนหรือไม่

"เอ่อ... ผมว่าวันนี้คุณคาร์เตอร์คงจะไม่สะดวกแล้ว งั้นไว้วันหลังค่อยเช็กของแล้วกันครับ"

"ครับ"

ภีมดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ปรายสายตามองคนในอ้อมแขนของมาเฟียหนุ่มด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เดินเลี่ยงออกไปจากห้องวีไอพีตามหลังมาด้วยเสียงถอนหายใจเบาๆ จาก 'สินค้า' ก่อนเธอจะเดินตามออกไป

ก้านแก้วผละตัวออกห่างอกแกร่ง เลื่อนนิ้วมือขึ้นมาลูบไล้ริมฝีปากเรียวบางเบาๆ ด้วยแววตาหยาดเยิ้ม เธอก้มหน้าเข้ามาหามาเฟียหนุ่มแต่เขากลับเบี่ยงหลบได้ทัน

ลุกขึ้นพรวดจากโซฟา ช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มแล้วเดินดิ่งไปยังห้องน้ำในตัวห้องวีไอพี หลังจากร่างสูงอุ้มคนตัวเล็กเข้ามาด้านในห้องน้ำไม่นานเสียงน้ำเย็นๆ ก็ไหลกระทบพื้นดังตามมา

"ไปโดนไอ้ตัวไหนวะ"

"หนู... อ๊า... รู้สึกแปลก"

"นั่งดีๆ ถ้าเธอไม่อยากเสียใจทีหลัง"

"หนู อื้อ~"

นิ้วเรียวสวยลูบไล้หน้าท้องแบนราบวนไปมาเบาๆ ก่อนจะแทรกเรียวนิ้วเข้ามาด้านในขอบกระโปรงในขณะที่สายน้ำเย็นจากฝักบัวยังคงไหลลงเปียกเรือนร่างไปทั้งตัว

คาร์เตอร์เบือนหน้าหนีจากภาพวาบหวิวด้านหน้า เขายืนกอดอกพิงกำแพงมองเธอเงียบๆ แต่เธอกลับทำให้ตบะเขาแทบแตก ยิ่งเสียงครางหวานๆ ยิ่งกระตุ้นความอยากในกายลุกโชนแต่เพราะทิฐิที่มีต่อเด็กสาวมากมาย มาเฟียหนุ่มจึงหมุนตัวหันหลังออกจากห้องน้ำไปโดยไม่ยอมหันกลับมามองด้านหลังอีก

"พี่คาร์~ จะไปไหนคะ ช่วยหนูด้วยหนูร้อน"

"..."

"หนูรู้สึกแปลกๆ "

ก้านแก้วเปล่งเสียงหวานครางเรียกคนตัวโตอย่างไร้สติ ดวงตากลมปรือเล็กน้อยมองหวานหยดไปยังบานประตูที่เพิ่งถูกปิดลง

เนื้อผ้าบางลูบไปตามผิวขาวนุ่มนวลจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้ชัดเจน เธอยังคงลูบสัมผัสจุดอ่อนไหววนไปมาอย่างเงอะงะ ครั้นสัมผัสโดนติ่งเกสรบนสุดอารมณ์เสียบวูบก็ทำให้ร่างสะดุ้งเฮือก ชักมือครู่หนึ่งแล้วลูบวนไปมาอีกครั้ง

"อ๊า... เสียวจังเลย อื้อ!"

เสียงหวานจากด้านในห้องน้ำเล็ดลอดออกมาไม่ขาดสาย คาร์เตอร์ดุนลิ้นกับพุ้งแก้มอย่างไม่สบอารมณ์ มือหนายกแก้วเหล้าเพียวๆ ขึ้นดื่มพรวดเดียวจนหมดแก้ว กระแทกก้นลงบนโต๊ะเสียงดังปรายดวงตาเย็นชามองไปยังประตูห้องน้ำ

เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมต่างกรอบหน้าคมคายทั้งที่อุณหภูมิในห้องเย็นเฉียบจนแทบจะเรียกว่าห้องดับจิตได้แล้ว แต่ข้างในกายเขากลับร้อนยิ่งกว่าถูกสุมไฟเสียอีก

"เด็กบ้าจะครางอะไรนักหนาวะ!"

ปึก!

มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นพรวดพราดจากที่นั่งเดินดุ่มไปยังประตูทางออก เสียงครางหวานๆ จากคนในห้องน้ำทำให้อารมณ์หนุ่มกระเจิง เขาต้องหาที่ปลดปล่อยก่อนที่จะได้ทำอะไรลงไปจนเกิดเรื่องราวน่าปวดหัวตามมาภายหลัง

หลังประตูหน้าห้องวีไอพีปิดลง ความเงียบจากด้านนอกก็เข้ามาครอบคลุมทั้งห้องมีเพียงเสียงครางหวานจากด้านในห้องน้ำดังเป็นระลอกออกมาเท่านั้น

ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงทำงานเรื่อยๆ จนมือขวาของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาด้านในห้องก็ต้องชะงักเท้าที่กำลังก้าว หมุนตัวหันมองประตูห้องน้ำด้วยใบหน้านิ่ง พ่นลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

.

.

.