ep4 แกล้ง

ฉันไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ป้าหวายเดินเข้ามาพอดี ทำให้ฉันหันความสนใจออกจากพี่คาร์มาหาป้าหวายแทน

กลิ่นหอมของข้าวต้มหมูลอยโชยมาชวนน่าทาน ทำให้นึกถึงเวลาตอนที่ยังอยู่โรงเรียนขึ้นมาเลย

"ทานให้อร่อยนะคะ"

"ขอบคุณค่ะ"

ป้าหวายยิ้มให้ฉันอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินออกไปจากห้องนั่งเล่น โดยที่ฉันมองตามหลังบางนั้นไปจนหายไปกับตาเนื้อถึงได้หันกลับมาก้มลงมองถ้วยข้าวต้มด้านหน้า

ตักข้าวขึ้นมาหนึ่งคำโตยกขึ้นจ่อริมฝีปากแต่ต้องชะงักลงเพราะแรงยวบตัวลงของโซฟา

"พี่คาร์อยากทานด้วยกันไหมคะ หรือจะนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกันคะ"

"กินไปเร็วๆ ฉันไม่มีเวลามานั่งรอเธอทั้งวัน"

"รอหนูทำไมคะ"

ฉันเอียงใบหน้าถามด้วยความสงสัย วางช้อนในมือลงในถ้วยข้าวต้มตามเดิมรอคำตอบ ฉันยังไม่รู้ว่าพี่คาร์รอฉันทำไมเลยแต่หน้าพี่เขา.... เหมือนกำลังข่มอะไรไว้ในใจอยู่จนมันออกสีแดงก่ำขึ้นมา และคงเพราะพี่คาร์เป็นคนผิวขาวเหมือนพวกฝรั่งอยู่แล้วสีเลือดบนใบหน้าถึงได้ชัดเจนมากขนาดนี้

"ถ้าไม่ใช่เพราะมาดามโอลิเวียล่ะก็ ฉันไม่ทนมานั่งกับเธอแบบนี้หรอกจำไว้"

"หนูทำอะไรคะ?"

"อย่าถามมากได้ไหมวะ! แม่งเดี๋ยวก็จับกระแทกซะเลย เด็กอะไรวะน่ารำคาญฉิบ นี่กูต้องมีไอ้แม็กซ์ไว้ในบ้านอีกคนหรือไงวะขัดเวลาชีวิตฉิบหาย"

"..."

"มองอะไรกินๆ ไปเร็ว!"

พี่คาร์หันกลับมาตวาดใส่หน้าฉันจนร่างกายมันสะดุ้ง ฉันไม่เข้าใจคำพูดของพี่คาร์สักเท่าไหร่เลย รู้ว่ามันเป็นคำพูดที่หยาบคายมากแต่ความหมายมันไม่ขึ้นมาในสมองเลย แถมยังมีชื่อใครก็ไม่รู้โผล่มาในบทพูดนั้นอีก

ฉันกลับนั่งทานข้าวต้มด้านหน้าเงียบๆ โดยมีเสียงของโทรทัศน์ที่ยังคงดังเสียงเบาอยู่เป็นระยะ ทั้งฉันและพี่คาร์ไม่มีใครพูดอะไรออกมากอีก เขาก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ส่วนฉันก้มหน้าทานข้าวต้มหมูของป้าหวายจนบรรยากาศเงียบเชียบ หากว่าไม่มีเสียงโทรทัศน์น่ะนะ

ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอไปทำอะไรขัดใจพี่คาร์หรือเปล่า ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่เขาหงุดหงิดใส่ทันทีที่กลับมาถึง ทั้งที่มัมบอกว่าเขาไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่เมื่อคืนเขากลับมานอนที่นี่แสดงว่ามัมต้องให้เขาทำอะไรสักอย่างแน่ แต่... มันเกี่ยวกับฉันเหรอ เขาถึงได้ดูหัวเสียมากกว่าปกติแบบนี้

พี่คาร์พาฉันมาที่ไหนไม่รู้ รู้แต่ว่ามีแต่คนเยอะแยะเต็มไปหมด 

ฉันหมุนตัวมองรอบกายด้วยความตื่นเต้น ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย อาการของฉันหากใครเห็นเขาคงว่าบ้านนอกเข้ากรุงแน่ แต่ที่แปลกใจคือฉันกลับมากับคนที่ทุกคนต้องเหลียวหลังมองตามแทบจะทุกคน โดยเฉพาะผู้หญิง

"อยากได้แบบไหนเลือกเร็ว"

"..."

เสียงเข้มของพี่คาร์ทำให้ฉันต้องหันกลับมามองด้านหน้าตัวเอง มันเป็นร้านขายโทรศัพท์ขนาดไม่ใหญ่มากแต่ของเต็มไปหมดเลย ทั้งของที่ฉันเคยเห็นและไม่เคยเห็น

เท้าเล็กเดินเข้าไปยืนอยู่ด้านหน้าก้มหน้าเลือกโทรศัพท์ตามที่พี่คาร์บอก มันมีแต่แพงๆ ทั้งนั้นเลยทำให้ฉันต้องเงยหน้าขึ้นมองพี่คาร์ที่หันหลังอิงเคาน์เตอร์ไว้ สีหน้าหงุดหงิดมากจนฉันไม่กล้าเอ่ยปากพูด

"หนูเอาเครื่องนี้ค่ะ"

"..."

"มัน... แพงไปไหมคะ"

"...."

พี่คาร์ยื่นบัตรการ์ดสีดำให้กับพนักงานโดยที่ไม่พูดกับฉันสักคำ ไม่มองหน้าแถมยังเดินนำออกไปจากร้านเลยทั้งที่ฉัน... ยังไม่ได้ของเลยนะ

"พี่คาร์คะหนูยังไม่ได้ของเลย"

"..."

"พี่คาร์!"

เดินไปโน่นแล้ว ใจร้ายจังคนยังไม่ได้ของเลยเดินออกไปเฉยๆ เลย แล้วฉันต้องทำยังไงต่อล่ะ

ใบหน้าจิ้มลิ้มก้มลงมองพื้นพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อให้หยดน้ำตาที่กำลังรื้นขึ้นมาในดวงตากลับลงไป ฉันจะมาร้องไห้เป็นเด็กขี้แยไม่ได้ ฉันโตแล้วสิบแปดปีแล้วนะ จะงอแงไม่ได้เด็ดขาด

"นายให้คุณเรียกแท็กซี่กลับบ้านเองครับ นี่ของของคุณ"

"แล้วหนูจะกลับยังไงคะ หนูไม่รู้จักอะไรเลย"

"ผมมีงานรออยู่แต่เดี๋ยวจะเรียกแท็กซี่ให้ จะบอกให้ว่าไปส่งที่ไหนพอถึงแล้วคุณก็เข้าบ้านได้เลย"

"..."

ฉันพยักหน้าส่งให้พี่ที่ยืนด้านหน้า ยื่นมือออกไปรับถุงในมือหนามาถือไว้ จำได้ว่าพี่เขาเป็นคนที่ตามพี่คาร์ตลอดเวลา ร่างสูงพอๆ กับพี่คาร์แต่สีผิวจะเข้มกว่านิดหน่อย

"พี่ชื่ออะไรคะ หนูจะได้เรียกถูก"

"ผมชื่อฟีลิกซ์ครับ"

"พี่ฟีลิกซ์ ชื่อเพราะเหมาะกับพี่มากเลยค่ะ"

"เรียกแค่ชื่อผมดีกว่าครับ นายคงไม่พอใจถ้าได้ยินคุณเรียกผมว่าพี่"

"ทำไมคะ พี่คาร์ไม่ชอบหนูหนูพอเข้าใจได้แต่จะมาห้ามให้หนูเรียกคนอื่นว่าพี่นี่มันงี่เง่าเกินไปหรือเปล่า อีกอย่างนะคะพี่ฟีลิกซ์อายุมากกว่าหนูหลายปีเรียกพี่ถูกแล้วค่ะ"

"..."

ดวงตากลมใสมองใบหน้าคมสันของพี่ฟีลิกซ์จริงจัง ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยกโทรศัพท์ในมือขึ้นมาก้มหน้าจิ้มอะไรสักอย่างแล้วเดินออกไป ทำให้ฉันต้องรีบเดินตามหลังร่างสูงไป เพราะถ้าคลาดกันขึ้นมาล่ะก็ตัวฉันเองนี่แหละที่จะเดือดร้อนเอาได้

พี่ฟีลิกซ์พาฉันมาส่งด้านหน้าโดยยืนรอครู่หนึ่งก่อนจะมีรถวิ่งเข้ามาจอดไม่ไกลมากนัก พี่เขาเดินไปพูดอะไรกับคนขับไม่รู้แล้วหันกลับมาหาฉันพร้อมกับเปิดประตูด้านหลังให้

"ผมบอกคนขับแล้วว่าไปส่งคุณลงที่ไหน พอถึงคุณก็กลับได้เลย มีอะไรก็โทรหาผมนะครับ ผมเมมเบอร์ผมลงในเครื่องให้แล้ว"

"ค่ะ แล้ว... หนูไว้ใจผู้ชายคนนั้นได้มากน้อยแค่ไหนคะ"

"ไม่มีใครกล้ากับนายหรอกครับคุณสบายใจได้"

"....ค่ะ"

เท้าเล็กเดินขึ้นนั่งบนเบาะหลังคนขับรถ ก่อนพี่ฟีลิกซ์จะปิดประตูลงเบาๆ ฉันก้มลงมองโทรศัพท์ในมือตัวเองกดเข้ารายชื่อที่พี่ฟีลิกซ์บอกก่อนหน้าก่อนจะยิ้มออกมา อย่างน้อยมีเบอร์พี่เขาไว้มันก็ยังอุ่นใจขึ้นมาบ้าง 

ฟีลิกซ์มองตามหลังแท็กซี่สีเหลืองออกไปด้วยแววตาเรียบนิ่ง หมุนตัวเดินกลับเข้าไปยังด้านในห้างใหญ่ใจกลางเมืองที่เพิ่งเดินออกมา

เท้าหนาหยุดลงหน้าห้องทำงานของเจ้านายหนุ่ม ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งเพื่อบอกให้คนด้านในรู้ตัว

"อื้อ... เสียวมากเลยค่ะ"

"หุบปาก"

"อึก!"

ดวงตาคมหรี่ลงมองพื้นด้านล่าง ก้มใบหน้าลงเล็กน้อยสองมือจับกุมกันไว้ด้านหน้าแววตาตายังคงราบเรียบไร้ความรู้สึกแม้ด้านหน้ากำลังเต็มไปด้วยความเร่าร้อนด้วยไฟราคะ

"มึงกล้าขัดคำสั่งกูไอ้... ฟีลิกซ์"

"มาดามคงจะไม่ปลื้มใจสักเท่าไหร่นะครับหากรู้ว่านายแกล้งเธอ แถมเธอยังเด็กมากไม่รู้เรื่องอะไรด้วย"

"เหอะ! นี่มึงโดนเด็กนั่นล้างสมองมาหรือไงวะ"

"..."

"น่าหงุดหงิดฉิบ ออกไป!"

คาร์เตอร์หยัดกายลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ออกเสียงเข้มไล่หญิงสาวที่กำลังลงคลอเคล้ากับเป้าตัวเองอยู่ให้ออกจากห้องไป ตวัดสายตาไม่สบอารมณ์มองมือขวาดุนลิ้นหนากับกระพุ้งแก้มด้วยความหงุดหงิด 

"ทำโทษตัวเองไปยืนตากแดดตากลมจนกว่ากูจะลงไป"

"ครับ"

เสียงนิ่งขานรับเจ้านายหนุ่มก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานไปเงียบๆ

ภายในห้องกว้างกลับมาสงบ มีเพียงความร้อนรุ่มในใจของมาเฟียหนุ่มที่ยังคงแผดเผาใจเขาจนลุกโชน ดันตัวลุกขึ้นยืนเดินมาหยุดหน้าบานกระจกหนา จ้องมองออกไปด้านนอกโดยไม่โฟกัสจุด ยกมือขึ้นเท้าเอวหนา

"เธอนี่มันเด็กน่ารำคาญจริงๆ ก้านแก้ว"

.

.

.