ep3 ชีวิตใหม่

"อือ~" เสียงแหบครางเบาๆ ในยามเช้าของวันใหม่ เปลือกตาบางลืมตาขึ้นมามองความสว่างภายในห้องนอนที่ไม่คุ้นเคย พลันนึกคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนกระทั่ง....

"ตายแล้วก้านแก้ว! ทำไมตื่นสายขนาดนี้เนี่ย"

ฉันกุลีกุจอรีบลุกขึ้นจากที่นอนหลงลืมมารยาทความเรียบร้อยที่เรียนมาจนหมดสิ้น เมื่อเหลียวตามองนาฬิกาบนผนังแล้วบอกว่าเวลานี้มันเป็นเวลาแปดโมงเช้าเหลืออีกสิบนาทีจะเก้าโมงแล้ว

พรึ่บ!

อ๊า! ซี๊ด... เจ็บเป็นบ้าเลย เผลอเหยียบผ้าห่มที่ถูกสะบัดม้วนขึ้นไปบนเตียงจนตกลงมาบนพื้นกระแทกก้นกบอย่างแรง มือบางลูบสะโพกมนเบาๆ ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นเย็นเยียบเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่มากนัก

ฉันเดินออกจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมอาบน้ำค่อยๆ ก้าวเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะกระจก เงยใบหน้าขึ้นมองเงาตัวเองแล้วนิ่วหน้าขึ้นด้วยความเจ็บระบมก้นกบ

"ฟูว์~ วันอะไรเนี่ยซวยแต่เช้าเลย"

ส่งเสียงพึมพำกับเงาตัวเองเสียงเบา กัดสันในปากเบาๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปหยิบครีมบำรุงหน้าขึ้นชโลมลงบนฝ่ามือแล้วลูบลงบนใบหน้าเกลี่ยให้ทั่ว ฉันใช้แป้งฝุ่นเด็กทาทับเพื่อลดความเหนียวของครีมบำรุง หยัดกายลุกขึ้นค่อยๆ เดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อแต่งตัวก่อนจะออกจากห้องมา

ภายในบ้านหลังใหญ่มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมไปรอบทุกบริเวณ แม้แต่พวกพี่ๆ ชุดดำด้านนอกยังไม่แม้แต่จะส่งเสียงพูดคุยกันเลย พวกเขาเหมือน... หุ่นยนต์ซะมากกว่าจะเป็นคนซะอีก

ฉันเดินมายังโถงกว้างส่องสายตามองหาพี่เพียวและป้าหวายแต่ก็ไม่พบใครเลย ความเงียบมันทำให้คำพูดของพี่คาร์ผุดขึ้นมาในหัวแวบหนึ่ง ทำให้เกิดความระแวงจนต้องหันซ้ายหันขวาอย่างระวังตัว

กลัวจะถูกฉุดไปรุมโทรมแบบที่พี่คาร์บอก ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของเขาสักเท่าไหร่ แต่ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนั้น

เท้าเล็กเดินมายังห้องครัวที่อยู่ติดกับห้องทานอาหาร อดชำเลืองตามองไม่ได้ว่าคุณแม่.. ไม่สิ มัมจะนั่งอยู่หรือเปล่า แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า

"อ๊ะ!" ในจังหวะที่กำลังคิดอะไรในหัวอยู่เรื่อยเปื่อย ฉันก็ต้องหยุดชะงักการก้าวเดินไปด้านหน้า พร้อมกับยกมือขึ้นมาจับลูบหน้าผากมนเบาๆ เพราะเผลอไปชนเข้ากับกำแพงหนาเข้าแต่พอเงยหน้าขึ้นมองดีดี...

ฉันไม่ได้ชนกำแพงหรืออะไรหรอก แต่ฉันชนเข้ากับอกของพี่คาร์และตอนนี้เราก็กำลังยืนใกล้ชิดกันมากด้วย โดยที่มือฉันข้างหนึ่งยกขึ้นปิดหน้าผาก ส่วนอีกข้างยื่นออกไปจับชายเสื้อกล้ามของพี่คาร์ไว้

กลิ่นเหงื่อจากกายสูงและหยดน้ำบนกรอบหน้าคมคายทำให้ใจเต้นแรงมาก มากจนฉันคิดว่ามันคงจะเหนื่อยแล้วบ้างแหละหากว่าเป็นคน

"พะ.. พี่คาร์"

"ปล่อยมือออก"

"ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ"

"..."

ฉันรีบปล่อยมือออกจากชายเสื้อกล้ามสีขาวของพี่คาร์ทันที เบี่ยงตัวหลบด้านข้างลดมือลงข้างกายแล้วแอบลอบสังเกตสีหน้าของเขาว่ายังโกรธหรืออารมณ์เสียฉันอยู่หรือเปล่า

"ขี้เกียจสันหลังยาวคิดจะมาเป็นคุณหนูตกถังข้าวสารนั่งกินนอนกินสินะ เหอะ! น่ารังเกียจ"

"..." 

เสียงเข้มไม่เบาเลย ฉันรู้ว่าเขาจงใจให้ฉันได้ยิน แต่ไม่เป็นไรไม่มีใครรู้จักตัวฉันดีเท่าตัวฉันเองหรอก

"เมื่อคืนหนูนอนไม่หลับค่ะ เช้านี้เลยตื่นสายไปนิดหนึ่ง หนูขอโทษค่ะ"

เฮ้อ... ใจก็พูดไปงั้นแหละ แต่สุดท้ายก็ต้องอธิบายอะไรไปบ้างเพื่อที่เขาจะได้เลิกมองตัวเองร้ายๆ ฉันไม่ได้อยากเป็นคนขี้เกียจสันหลังยาวแบบที่เขาพูดสักหน่อย

พี่คาร์ไม่พูดอะไรต่อเขาเดินขึ้นไปยังชั้นบนทำให้ฉันหมุนตัวกลับเดินเข้ามาด้านในห้องครัวตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก

"คุณหนูรับอะไรดีคะเดี๋ยวป้าจะได้จัดขึ้นโต๊ะให้ค่ะ"

"เอ่อ... มัม คนอื่นๆ ทานกันหมดแล้วเหรอคะป้าหวาย"

"มาดามทานแล้วค่ะ ท่านรีบออกไปดูงานด้านนอกน่ะค่ะ แต่ท่านสั่งไว้ว่าอย่าไปรบกวนคุณหนูเพราะท่านเห็นว่าคุณหนูคงจะยังไม่ชินกับบ้านใหม่เมื่อคืนคงจะนอนดึกอยู่ ป้าเลยไม่ได้ขึ้นไปตามด้านบน"

"....ค่ะ"

"คุณหนูจะรับอะไรดีคะ ป้าจะได้ขึ้นโต๊ะให้ค่ะ"

"เอ่อ... มีอะไรทานบ้างคะ หนูเอาเหมือนมัมก็ได้ค่ะ"

"ได้ค่ะ วันนี้มาดามรับข้าวต้มหมูเป็นมื้อเช้า คุณหนูไปนั่งรอด้านนอกสักครู่นะคะ เดี๋ยวป้าจะรีบนำไปเสิร์ฟให้ค่ะ"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"

ฉันพ่นลมหายใจเบาๆ ออกทางจมูก มัมยังมีใจมาห่วงฉันอยู่เลย ทั้งที่ฉันตื่นสายขนาดนี้ตั้งแต่วันแรกที่มาที่นี่ ทุกคนดีกับฉันมากเลย เอ่อ... เว้นพี่คาร์ไว้คนหนึ่งนะ แต่ไม่เป็นไรหรอกฉันจะต้องทำให้พี่คาร์เอ็นดูฉันให้ได้ 

มัมบอกว่าพี่คาร์เป็นคนอารมณ์ร้อน ขี้โมโหแต่ลึกๆ ก็ขี้สงสารด้วย หากจะเข้าหาพี่คาร์ต้องค่อยเป็นค่อยไป แต่มัมก็เตือนว่าอย่าอยู่ใกล้พี่คาร์มากเกินไปเช่นกัน เพราะอะไรไม่รู้สิ

ฉันเดินมานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่นแทนการนั่งบนโต๊ะอาหาร เพราะอะไรนะเหรอ ก็เพราะว่า.... โต๊ะมันตัวยาวเกินไปไงล่ะ ฉันนั่งคนเดียวรู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้ มานั่งรอในที่ที่แคบลงมาหน่อยก็ค่อยรู้สึกหายใจคล่องขึ้นหน่อย

ดวงตากลมกวาดสายตามองรอบห้องนั่งเล่นก่อนจะไปหยุดลงบนหน้าจอโทรทัศน์จอแบนด้านหน้า ชั่งใจครู่หนึ่งว่าจะเปิดดีหรือไม่เพราะหากให้นั่งรอเฉยๆ แบบนี้มันคงจะเงียบเกินไปเสียหน่อย

"เปิดแป๊บเดียวมัมคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง แต่พี่คาร์... จะไม่พอใจหรือเปล่านะ"

หัวคิ้วผูกชนกัน ครุ่นคิดอยู่หลายวินาทีมากก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหยิบรีโมทมาเปิดโทรทัศน์ หรี่เสียงให้เบาลงหน่อยและคิดว่าอีกไม่นานพี่คาร์ก็คงไปทำงานแล้ว เขาคงไม่บังเอิญเดินมาแถวนี้หรอก

"เธอทำอะไร?"

แต่ฉันคิดผิดเมื่อเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาที เสียงทุ้มต่ำของคนที่ใจจดจ่อคอยฟังเสียงรถด้านนอกระหว่างตามองการเคลื่อนไหวบนหน้าจอไปด้วยเกิดมาดังขึ้นหน้าทางเข้า ทำให้ฉันต้องเอี้ยวตัวกลับไปมองต้นเสียงอย่างเลี่ยงไม่ได้

"หนูดูโทรทัศน์อยู่ค่ะ พี่คาร์อยากมานั่งดูด้วยกันไหมคะ" ดูจากการแต่งตัวสบายๆ แล้ววันนี้พี่คาร์คงไม่ได้ไปไหนแน่ แต่ฉันนี่สิ... พูดอะไรออกไปก้านแก้ว นี่มันหาเหาใส่หัว แกว่งเท้าหาเสี้ยนแท้ๆ

"อยู่มาเป็นไม่รู้กี่ปียังไม่มีใครกล้าเปิดโทรทัศน์เลยสักคน แล้วเธอเป็นใครถึงได้กล้าแบบนี้"

"...." จุกจนพูดไม่ออกเลย อยู่ๆ ก็รู้สึกบรรยากาศเย็นวาบขึ้นมาจนต้องห่อไหล่เข้าหาตัว

"เด็กแบบเธอนี่มัน น่ารำคาญเป็นบ้า"

.

.

.