ep5 เพื่อนใหม่

หลายวันต่อมา

"เธอ"

"หื้ม? เรียกเราเหรอ"

ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งมองใบหน้าของเจ้าของเสียงเรียกเมื่อครู่ ก้านแก้วเอี้ยวตัวหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนใหม่ในห้อง เธอส่งยิ้มหวานบนใบหน้าไปให้พร้อมกับตั้งตารอฟังอีกคนพูด

"เธอ... มีคู่หรือยังอะ พอดีเราไม่มีเพื่อนเลยยังไม่ได้จับคู่เลย"

"เราก็ไม่มีเพื่อนไม่รู้จักใครด้วยยังไม่มีคู่เหมือนกัน"

"งั้นเรามาจับคู่อยู่ด้วยกันไหม เราชื่อพิไลนะ"

"เราก้านแก้ว แต่ส่วนใหญ่แล้วคนอื่นจะเรียกเราว่าแก้วน่ะ มันสั้นแล้วเรียกง่ายกว่าด้วย"

"อื้ม"

พิไลมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเพื่อนครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปจิ้มแก้มเนียนใสเบาๆ สองสามครั้ง แล้วดึงมือกลับอมยิ้มบนหน้า

"ชื่อแก้วดูเปราะบางดีนะ แถมตัวยังนุ่มนิ่มเหมือนตุ๊กตาด้วย"

"ตุ๊กตาเหรอ"

"ใช่ เนี่ยดูสิใครๆ ก็บอกว่าแก้วเหมือนตุ๊กตาเลยเห็นไหม"

"..." คนตัวเล็กชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อนที่ยื่นรูปตัวเองมาให้ดู

มันเป็นรูปถ่ายตอนเผลอของเธอ ดูจากลักษณะห้องและหนังสือที่วางเรียงรายกันเดาว่าน่าจะเป็นห้องสมุดของมหาลัย เพราะเธอเพิ่งจะไปมาเมื่อสองวันก่อน

ก้านแก้วคว้าโทรศัพท์เพื่อนมาถือไว้ เลื่อนรูปตัวเองขึ้นไปด้านบน มันไม่ได้มีแค่รูปเดียวแต่มันมีอยู่หลายรูปมาก หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้แอบถ่ายเธอแบบนี้

"ทำไมต้องแอบถ่ายเราด้วยเหรอแล้วนี่... เฟสใครเหรอ"

"ไม่มีเฟสใครหรอก มันเป็นเพจหนุ่มหล่อสาวสวยของมหาลัยน่ะ ได้ยินว่าพี่แอดมินจะสุ่มนักศึกษาใหม่แต่ละคณะทุกปีว่ามีคนถูกชะตาจะได้ขึ้นเพจหรือเปล่า ปีนี้มีแก้วเป็นคนแรกเลยนะ ดูนี่สิ..."

"..."

"พี่แอดมินบอกว่าเจอแก้วพอดีตอนที่กำลังจะไปหาหนังสือในห้องสมุดเลยแอบถ่ายมาให้ดู แฮ็กแท็กว่าสาวสวยคนใหม่ของคณะบริหาร"

"สาวสวย?"

"เผลอๆ นะรุ่นพี่อาจจะมาทาบทามให้แก้วไปประกวดดาวคณะด้วยก็ได้"

ก้านแก้วส่ายหน้าเบาๆ เธอไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แต่หากเป็นแบบที่พิไลพูดจริงแล้วเธอจะทำยังไงได้ล่ะนอกจากทำตามที่รุ่นพี่บอก

เท้าเล็กก้าวเข้ามาด้านในคฤหาสน์หลังใหญ่ กวาดสายตามองเข้าไปด้านในก่อนจะหมุนตัวหันกลับมาเปลี่ยนใส่รองเท้าสลิปเปอร์สีเทาอ่อน เดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นซึ่งเดาว่ามาดามโอลิเวียคงจะกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ และมันก็เป็นดังที่คาดการณ์ไว้

ก้านแก้วเผยรอยยิ้มบนใบหน้าเดินเข้าไปหย่อนตัวนั่งลงข้างผู้อุปการะ

"สวัสดีค่ะมัม"

"อ้าว หนูแก้วกลับมาแล้วหรือลูก"

"ค่ะ มัมกำลังทำอะไรคะ"

"มัมกำลังอ่านรายงานการประชุมจากทางโน้นน่ะลูก เอ้อ.. หนูแก้วอีกสองวันมัมต้องกลับแล้วนะ หนูอยู่ได้ใช่ไหมลูก"

รอยยิ้มบนใบหน้าจิ้มลิ้มชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมายิ้มตาหยีดังเดิม คนตัวเล็กเข้าสวมกอดเอวบางของผู้อุปการะไว้ วางปลายคางข้างแขนเรียวเงยใบหน้าขึ้นมองใบหน้าสวย

"หนูอยู่ได้ค่ะ แต่คงจะคิดถึงมัมมากแน่เลยค่ะ"

"หืม... ปากหวานเชียว น่ารักแบบนี้มัมจับกลับไปอังกฤษด้วยเลยดีไหม"

"หนูยังเรียนไม่จบเลยค่ะ อีกอย่างหนูอยากอยู่เมืองไทยค่ะ"

"ไม่คิดถึงมัมเหรอหื้ม?"

"คิดถึงค่ะ แต่... อืม ช่วงปิดเทอมหนูไปเที่ยวหามัมได้ค่ะ ปีหนึ่งคงไม่น่าจะมีอะไรมากในช่วงปิดเทอม มัมรอหนูนะคะ"

มาดามโอลิเวียวางแล็ปท็อปในมือลงบนโต๊ะด้านหน้า หมุนตัวกลับมากอดเด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มไว้ในอ้อมแขน กดจมูกลงบนหน้าผากมนเบาๆ อย่างเอ็นดู

"ขี้อ้อนจริงเชียว แบบนี้จะไม่ให้มัมรอไหวเหรอ หื้ม?"

"กอดมัมอุ่นจังเลยค่ะ"

"เด็กน้อย.."

ร่างบางกอดรัดเอวบางของผู้อุปการะไว้แน่น วางพวงแก้มใสแนบลงไปบนตักบางโดยมีเจ้าของตักคอยลูบเรือนผมสวยปล่อยสยายยาวกลางหลังเบาๆ

ก้านแก้วขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้นั่งถนัดขึ้น ดวงตากลมปิดเปลือกตาลง เธอคงจะคิดถึงท่านไม่น้อยหากต้องห่างกันคราวนี้

เนื่องด้วยตลอดระยะเวลาหลายวันที่เข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่ เธอแทบจะอยู่ติดกับมาดามโอลิเวียทั้งวันหากตัดวันแรกออกไป หลังจากโดนมาเฟียหนุ่มแกล้งปล่อยให้กลับมาบ้านคนเดียว แล้ววันรุ่งขึ้นท่านเกิดรู้เรื่องขึ้นมาท่านเรียกตัวมาเฟียหนุ่มกลับมาแทบจะทันที เขาถูกบ่นอยู่นานมากนับชั่วโมงได้ จำได้ว่าเขานั่งใบหน้าแดงก่ำอยู่ในห้องนี้ ตวัดสายตาคาดโทษส่งมาให้เธอแทบจะตลอดเวลา ขณะที่บุพการีต่อว่าเสียงดัง

คาร์เตอร์แทบจะไม่ได้กลับเข้ามาเหยียบในอาณาเขตรั้วเลยด้วยซ้ำหลังจากวันนั้น เธอยังจำได้ดีว่าสายดุดันในวันนั้นเป็นยังไง กรามหนาบดแน่นจนเส้นเอ็นข้างลำคอปูดนูนน่ากลัวเพียงใด แล้วหากว่า... ผู้อุปการะของเธอกลับไปแล้ว เกิดเขากลับมาเธอจะเจอกับการกลั่นแกล้งอะไรอีก แค่คิดถึงก็ขนลุกแล้ว

"ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าก่อนลูก เดี๋ยวป้าหวายคงจะเตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้ว"

"ค่ะ งั้นหนูขึ้นไปอาบน้ำครู่หนึ่งนะคะ "

"จ้า"

เด็กสาวดันตัวลุกขึ้นจากตักบาง พยายามไม่แสดงสีหน้ากังวลให้ท่านรู้เพราะไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจ

ก้านแก้วเดินขึ้นมาด้านบนกระชับสายกระเป๋าแน่น พยายามไม่คิดถึงมาเฟียหนุ่ม สายตาดุดันของเขา และใบหน้าแดงก่ำเพราะความโกรธของเขา เธอพยายามอย่างเต็มที่แล้วที่จะอธิบายให้เขาฟังว่าเธอไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องเป็นแบบนี้ แต่เขาก็ไม่ยอมฟังเธอเลย

ติ้ง~

เสียงข้อความเข้าทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงักหลังจากเข้ามาด้านในห้องนอนส่วนตัวแล้ว มือบางควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาเปิดหน้าจอดู เห็นเป็นข้อความจากพิไล เพื่อนใหม่ที่ทั้งสองเพิ่งแลกไลน์กัน จึงได้เปิดเข้าไปดู

'อีกสองวันรุ่นพี่นัดเลี้ยงน้องรหัส อย่าสายล่ะ'

"เลี้ยงน้องรหัสเหรอ"

ดวงตากลมโตกวาดสายตาอ่านตัวอักษรที่ถูกส่งมา พร้อมกับสถานที่ที่นัดหมายในอีกสองวัน เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันศุกร์ทำให้เธอต้องหยุดเรียนในช่วงสุดสัปดาห์ ทำให้ไม่ได้เจอเพื่อนอีกสองวัน พิไลจึงได้ส่งข้อความมาบอกแทนที่จะรอบอกกันตอนเจอหน้า

ก้านแก้ววางโทรศัพท์ในมือลงคว่ำหน้าบนเตียง หมุนตัวเดินกลับไปคว้าผ้าขนหนูมาพาดบ่าเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชำระตัว จะได้ลงไปร่วมทานอาหารกับผู้อุปการะ

ติ้ง~

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง หลังเด็กสาวเดินเข้าห้องน้ำไปได้ไม่ถึงห้านาที แสงสว่างหายจมลงไปกับฟูกหนาทำให้เห็นเพียงแสงรำไรก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง

.

.

.