ep6 งอแง

'ถึงไหนแล้วแก้ว'

เสียงตะโกนจากปลายสายดังเล็ดลอดออกมาระหว่างที่คนตัวเล็กก้าวลงจากรถแท็กซี่ลงมาพอดี ก้านแก้วกวาดสายตามองป้ายไฟซึ่งถูกดัดเป็นชื่อร้านที่รุ่นพี่นัดหมายเล็กน้อย ส่องสายตามองเข้าไปด้านในโดยมีชายร่างใหญ่สองคนยืนเฝ้าหน้าประตูรับอยู่ด้านหน้า ใบหน้าเข้มดุดันไม่น่าเข้าใกล้พลอยทำให้ใจดวงเล็กบางลง เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

"ถะ.. ถึงแล้ว"

'อยู่ข้างหน้าเหรอเดี๋ยวเราออกไปหา'

"อืม" เธอขานรับเพื่อนเสียงเบาก่อนจะลดมือจับโทรศัพท์ลง หย่อนกลับเข้าไปในกระเป๋าสะพาย

หลังจากวันที่ได้รับข้อความว่ารุ่นพี่รหัสนัดเลี้ยงกัน เธอก็ไม่ได้สนใจโทรศัพท์อีกเลย เพราะอยากใช้เวลาอยู่กับผู้อุปการะมากกว่า จนวันนี้หลังจากไปส่งมาดามโอลิเวียขึ้นเครื่องเรียบร้อยแล้ว เธอถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและได้เห็นข้อความที่ค้างไว้จากเพื่อนบอกถึงนัดที่เลื่อนเวลามาเป็นวันอาทิตย์แทน

ด้วยความเร่งรีบและไม่อยากให้คนอื่นรอนานเธอจึงไม่ได้ขออนุญาตผู้ปกครองชั่วคราวของเธออย่างคาร์เตอร์ก่อน คิดว่าหากเข้ามายังจุดที่นัดหมายแล้วค่อยส่งข้อความบอกลูกน้องของเขาจะได้ไม่โดนต่อว่าทีหลัง แต่หากคิดอีกมุมแล้ว... เขาอาจจะไม่ได้สนใจอะไรเธอเลยด้วยซ้ำก็ได้ แต่ไม่ว่ายังไงก็คงต้องแจ้งเขาไว้ดีที่สุดแล้ว

"แก้ว!"

"พิไล"

"เข้าไปด้านในกันเถอะรุ่นพี่เขารอนานแล้ว"

"ขอโทษนะ เราไม่ได้ดูโทรศัพท์เลยอะ"

"ไม่เป็นไร เข้าไปกัน"

พิไลจับจูงมือบางเดินเข้าไปด้านในผับหรูพร้อมกัน คนตัวเล็กแสดงบัตรเพื่อจะได้เข้าไปด้านในได้เมื่อมาถึงจุดตรวจด้านหน้า กระชับจับมือเพื่อนแน่นขึ้นเมื่อสายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มแล้วผูกคิ้วชนกัน

"เกินสิบแปดแน่นะ"

"หนูสิบแปดแล้วค่ะ"

"..."

ชายร่างใหญ่หันไปขอความเห็นจากเพื่อน ก่อนจะพยักพเยิดหน้าให้เธอกับเพื่อนเข้าไปได้ ก้านแก้วพ่นลมหายใจอย่างโล่งอกออกทางกลีบปากอวบอิ่ม ยิ้มได้หลังจากที่เข้ามาด้านในคลับหรูได้แล้ว

แต่เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็เจื่อนลงเมื่อไอเย็นปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้ม กลิ่นสิ่งเสพติดทั้งแอลกอฮอล์และบุหรี่ปะปนจนแทบจะหายใจไม่ออก เสียงเพลงดังกระหึ่มพร้อมกับแสงไฟหลากสีที่สาดเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง

เด็กสาวยืนนิ่งอยู่กับที่ ใจดวงเล็กเต้นแรงแต่แทบจะไม่ได้ยินเสียงเต้นของมันเลย มันถูกกลบด้วยเสียงเพลงจนหมด

"เสียงดังมากเลย เราว่าจะอยู่แค่แป๊บเดียวจะกลับแล้ว"

"ทะ.. ที่นี่เขาเรียกว่าอะไรเหรอ"

"คลับ ที่ที่คนชอบออกมาปลดปล่อยน่ะ เธอไม่เคยมาเหรอ"

"...อืม"

ร่างเล็กหดตัวลงก้มใบหน้าลงต่ำในขณะที่พิไลจูงมือเดินเบียดผู้คนไปยังโต๊ะที่จองไว้ เสียงหวานเบามากจนเจ้าตัวยังไม่ได้ยินเสียงตัวเองด้วยซ้ำ สัมผัสรับรู้บอกให้รู้ว่ามีสายตาหลายคู่มากที่จับจ้องมองมาแต่เธอกลับไม่กล้าแม้แต่จะเงยใบหน้าขึ้นสบสายตาเหล่านั้นเลยด้วยซ้ำ

"มาแล้วเหรอ"

"..."

เสียงทุ้มของรุ่นพี่หนุ่มเอ่ยถามน้องรหัส กวาดสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยังคงก้มหน้าอยู่ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นยิ้มให้พี่รหัสตัวเองบางๆ

"สวัสดีพี่พีระ"

"อืม.. ชื่อแก้วใช่ไหมเรา"

"ค่ะ หนูชื่อแก้วค่ะ"

"มานั่งข้างพี่สิ"

ก้านแก้วกระชับมือเพื่อนเข้าหาตัวทำให้คนด้านข้างรู้สึกได้ พิไลหันกลับมามองด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะลูบหลังมือเชิงปลอบเบาๆ พยักหน้าส่งให้เพื่อเป็นคำตอบว่าไม่เป็นไร

คนตัวเล็กดูกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนได้มากเท่ากับคาร์เตอร์มาก่อนเลย และยังรู้สึกแปลกๆ กับสายตาของพี่รหัสชวนให้ไม่น่าเข้าใกล้ด้วย

"หนู... นั่งกับพิไลก็ได้ค่ะ"

"ตามใจ"

พีระกดเสียงต่ำลง ปรายสายตาออกจากร่างเล็กของรุ่นน้อง หันมองไปยังด้านหน้าดันลิ้นดุนแก้มด้วยความไม่สบอารมณ์ ปรายหางตามองการเคลื่อนไหวของน้องรหัสที่กำลังไปนั่งลงตรงข้ามไกลกันมากพอควรแล้วยกแก้วเหล้าในมือขึ้นกระดกลงคอ

ปึก! กระแทกก้นแก้วลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์เสียที่ทุกอย่างไม่ได้อย่างใจ ดันตัวลุกขึ้นยืนใช้ขาแกร่งสะกิดเพื่อนให้ขยับออกเพื่อที่ตัวเองจะได้เดินออกได้

"ไปไหนวะ"

"หาของ จะไปไหมล่ะ"

"หึ เผื่อกูด้วยนะเว้ย"

"...."

รุ่นพี่หนุ่มปรายตามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ส่งยิ้มหวานให้เพื่อนเธอด้านข้าง เหยียดยิ้มมุมปากขึ้นสูงก่อนจะเดินออกจากโต๊ะไป

เวลาเดินผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง คนที่เคยบางตากว่าเวลานี้ เริ่มหนาตาขึ้นมากจนแทบจะเบียดแน่นกัน ทุกคนในโต๊ะเริ่มออกไปเต้นกลางแสงไฟกันหมดแล้วเหลือเพียงแค่เธอกับพิไล และพีระพี่รหัสของเธอที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

พิไลถอนหายใจเบื่อหน่ายออกมาเป็นครั้งที่ล้านได้ เธอจะกลับตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงแรกแล้วแต่เพราะพี่รหัสสาวเบรกไว้จึงจำใจอยู่ต่อจนเวลาเดินมาถึงตอนนี้ มือบางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเห็นเวลาบนข้อมือแล้วถอนหายใจหนักๆ อีกครั้ง

"พี่อ้อบอกว่าอีกชั่วโมงเดียวก็กลับได้ นี่เราต้องมานั่งนิ่งเพื่ออะไรเนี่ย"

"ช่างเถอะพิไล แค่ชั่วโมงเดียวเอง"

"เฮ้อ! เราจะไปห้องน้ำจะไปด้วยกันไหม"

"ไม่ล่ะ เรานั่งอยู่ดีๆ ดีกว่าไม่อยากไปเบียดกับคนอื่น"

"อืม.. งั้นอย่าไปไหนนะ เดี๋ยวหลง"

"อื้อ"

เสียงหวานตอบกลับเพื่อน ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มเพื่อดับกระหาย กวาดตามองผู้คนที่กำลังเต้นแข่งกันอยู่กลางแสงไฟเงียบๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบมองเธอแทบจะทุกอิริยาบถ

"อ๊ะ!" ก้านแก้วสะดุ้งตัวในจังหวะที่หันกลับมาแล้วแก้วน้ำสีหวานแตะเข้ากับใบหน้า ความเย็นของน้ำแข็งด้านในทำให้ขนกายลุกชันเย็นวาบลงไปตามร่างกาย ก่อนจะกลับมาอยู่ในอุณหภูมิปกติในเวลาต่อมา

"มาคลับเอาแต่ดื่มน้ำเปล่าเนี่ยนะ"

"..."

"รับไปสิ"

"หนูดื่มไม่เป็นค่ะ"

"ไม่ลองแล้วจะเป็นได้ยังไง แก้วเดียวแล้วจะให้กลับ"

"...."

ฟันคมกัดลงบนกลีบปากล่างอย่างชั่งใจ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมสันหล่อเหลาของพี่รหัสในแสงสลัวก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วในมือหนามาถือไว้ หันสายตามองออกไปยังทางที่เพื่อนเพิ่งจะเดินออกไป กวาดสายตามองหาคนรู้จักที่พอจะช่วยคิดได้แต่กลับต้องหยุดชะงักเมื่อสบเข้ากับสายตาคมกริบของใครบางคนในความสลัวของแสงไฟ

เขากำลังจะเดินขึ้นด้านบนของชั้นสอง โดยมีลูกน้องเดินตามหลังสามคน

ก้านแก้วยิ้มขึ้นมาได้ เธอดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาเมื่อเห็นคาร์เตอร์ยืนมองมาทางเธออยู่ ยกมือขึ้นโบกเพื่อให้เขามองเห็นชัดเจนมากขึ้นแต่เขากลับ... มองเลยเธอไป แล้วเดินขึ้นไปด้านบนเหมือนไม่เห็นเธอ

ในความรู้สึกเธอบอกว่าเขาเห็นเธอ มาเฟียหนุ่มมองเห็นเธอแน่ไม่ผิด แม้แต่ฟีลิกซ์ก็ยังคงมองเธอด้วย แต่ทำไม... ถึงได้แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นล่ะ

"รู้จักเหรอ"

"คะ.."

"คนเมื่อกี้ รู้จักเหรอ"

"...."

เสียงเย็นก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กจนขนกายลุกซู่ คนตัวเล็กขยับออกห่างเล็กน้อยจับแก้วเครื่องดื่มในมือยกขึ้นจิบอย่างลืม ด้วยรสหวานนำตามด้วยความเย็นรั้งท้ายและรสชาติที่บอกความรู้สึกไม่ได้อีกสองรสตามหลังทำให้เธอเผลอดื่มมันไปกว่าครึ่งแก้ว

ก้านแก้ววางแก้วสวยลงบนโต๊ะ ปรายดวงตาหยาดเยิ้มมองมือตัวเองที่ยังจับลูบแก้วบางไว้ด้วยสติที่เริ่มเลือนราง

"อร่อยใช่ไหมหื้ม?"

"หวานเหมือนขนมค่ะ แล้วก็... อืม..."

ริมฝีปากอิ่มเผยอระบายความร้อนในกายออก กัดลงบนกลีบปากล่างเริ่มหอบหายใจหนักขึ้น ท่าทางที่เด็กสาวแสดงออกมันช่างยั่วยวนคนมองมากจนพีระอดที่จะเลื่อนมือเข้าไปลูบต้นคอขาวไม่ได้

"แล้วก็อะไรครับ"

"อื้อ... หนูร้อนแปลกๆ ค่ะ มันรู้สึก..."

"รู้สึกอะไรครับไหนบอกพี่สิ"

"อือ... หนูอยากไปหาพี่คาร์... พี่คาร์อยู่บนโน้น"

"..."

สติถูกดึงกลับในเวลาไม่ช้า ดวงตาคมเข้มปรายตาขึ้นมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ขึ้นไปยังชั้นวีไอพีของคลับหรู ครุ่นคิดถึงคำพูดของรุ่นน้องสาวก่อนจะหันกลับมามองอีกที คนตัวเล็กก็เดินเบียดผู้คนไปยังจุดที่ชี้ไปแล้ว

พีระดันตัวลุกขึ้นด้วยความรวดเร็ว เดินตามหลังคนตัวเล็กไปแต่ด้วยความที่คนที่แน่นขนาดมากทำให้การเดินเกิดการติดขัด รุ่นพี่หนุ่มหัวเสียถึงขั้นผลักคนที่เข้ามาใกล้ออกถลาไปไกลแต่ก็ยังคงตามรั้งคนตัวเล็กไม่ทันอยู่ดี

ก้านแก้วเดินขึ้นมายังชั้นวีไอพีด้วยใบหน้าแดงก่ำ เธอกวาดสายตามองหน้าห้องแต่ละห้องแล้วต้องหรี่ตาลงเมื่อเห็นเงารางๆ ที่กำลังเดินเข้ามาหา

"คุณมาทำอะไรตรงนี้ครับ"

"...พี่ฟีลิกซ์เหรอคะ?"

"..."

"หนูอยากกลับบ้านแล้วค่ะ รู้สึกไม่ดีด้วยอยากกลับไปอาบน้ำร้อนไปหมดเลย จับตัวหนูดูสิคะ~"

"..."

ฟีลิกซ์ก้าวถอยหลังออกห่างจากคนตัวเล็ก เขายังคงมองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยแววตาราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกจนเป็นคนตัวเล็กเองที่เกิดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

เธอตวัดสายตามองกลับไปยังด้านในก่อนจะก้าวเดินดุ่มไปยังห้องที่คนด้านหลังเพิ่งออกห่างมา

"คุณเข้าไปไม่ได้ครับ"

"หนูอยากกลับบ้าน จะไปหาพี่คาร์หนูร้อน"

"..."

มือขวาได้แต่ปล่อยให้เธอเดินไปเองโดยไม่รั้งตัวไว้ รู้อยู่แล้วว่าที่เจ้านายหนุ่มมาปรากฏตัวที่นี่เพราะมาตามเด็กสาวกลับตามคำของมาดาม แต่อาการเธอมันแน่ชัดว่าเป็นอะไร ถึงจะมีความเดียงสางอแงแต่ท่าทีอาการเหล่านั้นมันบ่งบอกอะไรๆ ได้ชัดเจนทีเดียว

กรามหนากัดแน่นดันปลายลิ้นแตะมุมปาก ภาวนาขอให้เจ้านายไม่ทำอะไรที่จะนำพาปัญหาตามมาในภายหลังเป็นพอ

ฟีลิกซ์หมุนตัวเดินลงจากชั้นวีไอพี ปรายดวงตาคมกริบมองไปยังโต๊ะที่เห็นคนตัวเล็กนั่งอยู่ก่อนหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ตอนนี้มีเพียงเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งอยู่คนเดียวเท่านั้น ผู้ชายที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้หายไปแล้ว

มือหนายกขึ้นเท้าเอวก้มใบหน้าลงมองพื้น แล้วลดมือลงกลับมายืนนิ่งอยู่ตรงทางขึ้นชั้นบน ดึงใบหน้ากลับมาเรียบตึงอีกครั้ง

.

.

.