ล่ามใจ - 3 ใสซื่อดี

วันต่อมา

ช่วงเที่ยง ณิลินล์ออกมาเจอกับโรมตามที่นัดหมายกันเอาไว้ เธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูน่ารัก เจ้าของรอยยิ้มสดใสไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มักจะดึงดูดสายตาของผู้คน และวันนี้เธอได้เดินเคียงไปกับชายหนุ่มตัวสูง ยิ่งทำให้ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจ

“อาหารฝรั่งเศสร้านนี้ขึ้นชื่อมากเลยนะคะ” เธอบอก ขณะกำลังเดินไปยังร้านอาหาร

“นึกว่าจะพาไปร้านอาหารไทย”

“เมื่อวานน้องเห็นพี่โรมตักอาหารไทยน้อยมาก คิดว่าคงไม่ถูกปากแล้ว ก็เลยพามาร้านอาหารฝรั่งเศสแทนค่ะ”

“มองพี่ตลอดเลยหรือไง”

“…คะ…คือ…ก็พี่โรมนั่งตรงข้ามกับน้องลินล์ไงคะ” เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวอย่างติดขัด ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมองเขาตลอดเวลา

ยามอยู่ใกล้ เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง มือไม้สั่น พูดจาติดขัด มักจะหลบสายตาบ่อยครั้ง แสดงท่าทีเคอะเขินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกอาการนั้นมันเกิดขึ้นเพียงแค่อยู่กับโรมคนเดียว

“อ่า….แบบนั้นเองสินะ”

“พะ พี่โรมจะกลับฝรั่งเศสเมื่อไรหรอคะ” เพราะทนความเขินอายไม่ไหว คนตัวเล็กจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ก่อนที่พวงแก้มของเธอจะแดงเถือกไปมากกว่านี้

“คืนนี้”

“…แล้วจะกลับมาไทยอีกเมื่อไรคะ”

“ยังไม่แน่ใจ คงอีกประมาณสองเดือน”

ณิลินล์เม้มปากกลั้นยิ้ม ในตอนแรกกลางใจห่อเหี่ยวที่รู้ว่าเขาจะกลับคืนนี้แล้ว แต่พอได้ยินว่าอีกไม่นานจะกลับมา เธอแทบเก็บความดีใจเอาไว้ไม่ได้ 

แต่พอแอบชำเลืองมองอีกฝ่าย กลับรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิเย็นยะเยือกที่แผ่ปกคลุมรอบตัว ยามเผลอสบตาก็เห็นเพียงความว่างเปล่าที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลย 

“มาไทยรอบหน้า จะอยู่ยาวเลยหรือเปล่าคะ”

“อืม”

คนตัวสูงพยักหน้าไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะเดินมาถึงร้านอาหารพอดี ทว่า ในตอนที่กำลังจะเข้าไปข้างใน โทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้าดังขึ้น

“เดี๋ยวพี่ขอรับสายก่อนนะครับ”

“ค่ะ น้องลินล์รอที่โต๊ะนะคะ”

ทั้งสองแยกกันคนละทาง ขณะโรมไปรับสาย ณิลินล์ก็เดินเข้ามาในร้านอาหารฝรั่งเศส ภายในตกแต่งอย่างหรูหรา เธอเพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้ ยังไม่ทันได้หยิบเมนูขึ้นมา เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างโต๊ะ

“คนสวย ที่ถามว่าร้านอาหารฝรั่งเศสที่ไหนดี คือจะมากินแบบไม่ชวน?”

ไบร์ท เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กยืนกอดอกทำหน้าบึ้งตึง เมื่อเห็นเธอมาโดยไม่ชวน ณิลินล์เจอเพื่อนที่นี่เธอเองก็ตกใจเหมือนกัน 

“ไบร์ทมากับใคร” 

“มากับพี่บี กำลังจะกลับกันแล้ว”

“ลินล์มากับพี่ที่รู้จัก ก็เลยไม่ได้ชวน เอาไว้รอบหน้าเรามาด้วยกันนะ”

“ครับผม แต่รอบหน้าเลี้ยงด้วย”

“อื้อ”

“เดี๋ยวไปก่อนนะ พี่บีเดินไปไหนแล้วก็ไม่รู้” ไบร์ทพูดพลางกวาดสายตามองรอบร้าน เมื่อไม่เห็นพี่สาวที่มาด้วยกัน เขาจึงเอ่ยทิ้งท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป

และจังหวะเดียวกัน ร่างสูงของโรมก็ก้าวสวนเข้ามาในร้านหลังวางสายโทรศัพท์ สายตาคมไล่มองผู้ชายที่เพิ่งเดินผ่านออกไปเมื่อครู่ เขาไม่ได้ใส่ใจนักก่อนจะตรงไปหาคนตัวเล็กที่นั่งรอ

“รอนานไหม”

“ไม่ค่ะ เพิ่งนั่งเอง”

โรมเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาคมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกมาตรงๆ ไม่คิดจะอ้อมค้อม

“ผู้ชายคนนั้น เป็นแฟนหรือเปล่า” เพราะเขาเห็นชายคนนั้นยืนคุยกับเธอ จึงถาม

“ไม่ใช่ค่ะ คนนั้นชื่อไบร์ท เพื่อนสนิทของน้อง” คนตัวเล็กรีบส่ายหน้าปฏิเสธอย่างไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด

“สนิทมาก?”

“ค่ะ รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเลย”

“พี่นึกว่าแฟน”

“….น้องลินล์ไม่มีแฟนหรอกค่ะ”

“ไม่อยากมี หรือยังไม่เจอคนที่ถูกใจ”

“ยะ….ยังไม่เจอคนถูกใจค่ะ”

“แปลว่ามันต้องมีมาตรฐานใช่ไหม?” 

ณิลินล์เงียบ เพราะสายตาคู่นั้นทำให้หัวใจเต้นแรงจนฉุดเสียงทุกอย่างรอบตัวให้หายไปชั่วขณะ คนตรงหน้าเอียงศีรษะเล็กน้อยพร้อมตั้งคำถาม

“แล้วถ้าเป็นพี่….ลินล์ถูกใจหรือเปล่า”

เพราะเขารู้ แค่ดูท่าทางเคอะเขินก็คาดเดาได้ไม่ยากว่าคนตัวเล็กเจ้าของแววตาใสซื่อตรงหน้าคิดอะไรอยู่ จึงถามแบบนั้น มือหนาเอื้อมไปจับมือเรียว รับรู้ได้ว่าเธอกำลังสั่นเบาๆ

โรมเผยความความพึงพอใจออกมา เหมือนคนได้ในสิ่งที่ต้องการ บางที หากเธอไม่ตกในภวังค์ อาจจะอ่านสายตาของเขาออก 

…คฤหาสน์หลังใหญ่

พอกลับมาถึงบ้าน ณิลินล์ก็รีบลากน้องสาวมานั่งในห้อง แล้วเล่าทุกอย่างออกไปแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ เหมือนถ้าไม่พูดตอนนี้ ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างในจะล้นทะลักออกมา 

จนถึงตอนนี้ หัวใจของเธอก็ยังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เพียงหวนนึกคำถามนั้นของโรม ใบหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อ

ในวัยยี่สิบเอ็ดปี เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่เข้าใจว่า หากผู้ชายมาพูดแบบนั้นต่อหน้าหมายความว่าอะไร และเพราะเขาคือคนที่ติดอยู่ในห้วงความคิดถึงมาอย่างยาวนาน มันง่ายมากเลยที่เพียงไม่กี่ประโยคจะสามารถเขย่าหัวใจดวงน้อยให้สั่นไหวได้

“ลีนน์ฟังลินล์อยู่หรือเปล่า”

“อื้อๆ ฟังอยู่”

“จับหัวใจลินล์ดูสิ ตอนนี้มันยังเต้นแรงอยู่เลย”

“ถ้าพี่โรมมีความรู้สึกดีๆ ให้ลินล์ แล้วทำไมที่ผ่านมาถึงไม่ค่อยตอบข้อความ ทำอย่างกับไม่อยากคุย” 

ไอลีนน์ถามอย่างไม่เข้าใจ ใช่ว่าเธอไม่อยากดีใจกับพี่สาว แต่มันชวนให้รู้สึกแปลกซะจนอดตั้งคำถามไม่ได้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาโรมดูไม่ได้สนใจณิลินล์เลย หรือไม่ก็อาจจะมาถูกใจตอนหวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง หากเป็นแบบนั้นก็คงเป็นเรื่องน่ายินดี

“เพราะว่ายุ่งไง”

“ดีใจมากเลยสิท่า”

“อื้อ เหมือนฝันเลย ลินล์เกือบพูดความรู้สึกไปก่อนแล้วด้วยนะ ดูสิ หยิกมือตัวเองจนแดงเลย” เธอยื่นมือให้น้องสาวดู ซึ่งมันก็มีรอยแดงเป็นจ้ำๆ บนผิวขาวจริงๆ

“เอ็นดูจัง ลีนน์ขออวยพรให้ลินล์สมหวังนะ”

“ลีนน์คิดว่าป๊าจะดุไหม ถ้าลินล์มีแฟน” พอถามน้องสาวเรื่องนี้ แววตาของคนตัวเล็กก็เผยความเป็นกังวล เพราะรู้ดีว่าพ่อนั้นหวงแหนลูกสาวขนาดไหน และก็เคยยื่นคำขาดแล้วว่า ยังไม่อยากให้รีบมีแฟน 

“คิดไปถึงนู่นเลยนะ ให้พี่โรมจีบตัวเองก่อนสิ”

“ก็…ก็แค่ถามเผื่อไง”

“ดูจากท่าทางของป๊า เหมือนจะภูมิใจในตัวพี่โรมมากๆ เลย ลีนน์ว่ามีสิทธิ์ผ่านฉลุย”

ณิลินล์เอาแต่ยิ้ม แววตาของเธอเปล่งประกายอย่างมีความสุขเพียงแค่นึกถึงคำถามของหนุ่มหล่อที่แอบหลงรักมานาน และเหมือนเขาเองก็จะสนใจในตัวเธอไม่น้อยเลยเช่นเดียวกัน 

…ตกดึก

ร่างเล็กของณิลินล์เดินมานั่งบนเตียง เธอสวมใส่ชุดนอนลายน่ารัก มือเรียวเอื้อมหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จไว้ขึ้นมา และในจังหวะที่เห็นแชตของโรมสะท้อนในสายตา หัวใจดวงน้อยก็พลันหวนกลับมาเต้นถี่รัวอีกครั้ง

แชต: โรม

โรม: คืนนี้พี่ต้องบินไปฝรั่งเศสแล้ว กลับมาคราวหน้าหวังว่าน้องลินล์จะยังไม่มีใครที่ถูกใจ

ไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบ แต่ความรู้สึกทั้งหมดมันเอ่อล้นจนไม่รู้จะเรียบเรียงเป็นคำพูดยังไง มือเรียวสั่นเบาๆ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ประโยคในช่องแชตของเขา ทำให้โลกทั้งใบของเธอสดใสขึ้น

ณิลินล์ได้แต่มองข้อความนั้นค้างอยู่บนหน้าจอ หัวใจเต้นแรง มุมปากเล็กคลี่ยิ้มคนเดียวอย่างเพ้อฝัน เธอกำลังรอ รอว่าอีกสองเดือนข้างหน้าโรมจะกลับมาถามอีกครั้ง และตอนนั้น เธอจะตอบอย่างไม่ลังเล

ในหัวขาวโพลน ไม่มีคำถามว่าอะไรจะเกิดขึ้น มีเพียงเสียงหัวใจที่ดังก้องถี่รัว เหมือนกำลังฝัน ทั้งที่ยังลืมตาอยู่ ณิลินล์ปล่อยให้ตัวเองไหลไปกับความรู้สึกนั้นอย่างไม่คิดจะดึงกลับ

เธอเพ้อจินตนาการถึงอนาคต ในโลกใบเล็กๆ มีเพียงเขา ทั้งที่ไม่รู้เลยว่า ภาพแสนหวานในความไร้เดียงสานั้น

…จะเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า

….ครึ่งเดือนหลังจากที่โรมเดินทางกลับไปยังประเทศฝรั่งเศส เวลานั้นได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูคะ ดอกไม้มาส่งค่ะ”

เพียงเห็นแม่บ้านถือดอกไม้ช่อโตมาให้ ณิลินล์ที่เพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยก็เผยรอยยิ้มกว้าง พักนี้เธอดูสดใส และอารมณ์ดีขึ้น ก็เพราะคนที่อยู่ไกลถึงต่างแดน ยังคงส่งดอกไม้มาให้แทบทุกวัน นับตั้งแต่วันที่เขาเดินทางกลับไป

“ยังไงคะคนสวยของมี้ สรุปพี่โรมเขาจริงจังใช่ไหม หนูคุยกันบ้างหรือยัง”

“มี้ถามอะไรคะ ลินล์กับพี่โรมยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย” เธอตอบแม่ที่เดินมาหยุดข้างๆ อย่างเขินอาย พลางกำชับกุหลาบช่อโตในอ้อมแขนเล็กแน่น

“ส่งดอกไม้ช่อโตให้เกือบทุกวันแบบนี้ ถ้าพี่เขาไม่จีบลูกสาวของมี้ แล้วมันหมายความว่าอะไรคะ” หมวยลี่ยิ้มกริ่มชอบใจใบหน้าแดงซ่านของลูกสาวที่แทบเก็บกลั้นอาการไม่ไหว ก่อนจะขยับมากระซิบบอกใกล้ๆ ให้ได้ยินกันเพียงแค่สองแม่ลูก

“คนนี้ป๊าเขาให้ผ่านนะลูก มี้เองก็ไม่ติดอะไร โรมเป็นเด็กดี คอยดูแลลินล์ตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นก็ทั้งเก่งทั้งฉลาด ยิ่งป๊าน่ะ ถูกใจสุดๆ เลย”

ณิลินล์รีบหันมองแม่ด้วยแววตาวาวขึ้นอย่างดีใจ ก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง “จะ….จริงหรอคะ”

“จริงสิจ้ะ บอกพี่โรมให้ขอหนูเป็นแฟนได้เลย”

“มะ มี้ ลินล์เป็นผู้หญิง จะไปพูดแบบนั้นได้ยังไงคะ”

ณิลินล์หน้าแดงก่ำจนไม่กล้าหันมองผู้เป็นแม่ที่เอาแต่เอ่ยคำแซวออกมา เธอดีใจที่รู้ว่าพ่อที่สุดแสนจะหวงลูกสาวยิ่งกว่าไข่ในหินไม่คัดค้านอะไร ทุกคนต่างเปิดทางให้ 

ดวงตากลมหลุบมองช่อดอกไม้ในมือ ปลายนิ้วเรียวลูบกลีบกุหลาบเบาๆ ด้วยความทะนุถนอม รอยยิ้มแต้มบนมุมปากอย่างมีความสุข ในโลกของเธอตอนนี้ ทุกอย่างกำลังสวยงามไปหมด

เมื่อเข้ามาในห้องนอน ช่อดอกไม้ในอ้อมแขนเล็กถูกวางไว้บนเตียง ก่อนมือเรียวจะหยิบเอาโทรศัพท์ออกมากดถ่ายภาพ แล้วส่งให้คนที่อยู่ไกลถึงฝรั่งเศส

แชต: โรม

ณิลินล์: -ส่งภาพ-

ณิลินล์: ดอกไม้วันนี้ น้องลินล์ชอบมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ

ตั้งแต่เขากลับฝรั่งเศส ช่องแชตที่เคยเงียบเหงาก็ไม่มีอีกแล้ว เพราะทางนั้นมักจะส่งข้อความมาทุกวัน แม้เวลาจะไม่ตรงกันก็ตาม พอเป็นอย่างนี้ยิ่งทำให้ร่างเล็กเพ้อฝัน

ณิลินล์: วันนี้มี้ถามด้วยนะคะ ว่าพี่โรมกำลังจีบอยู่หรือเปล่า 

ณิลินล์: แต่น้องบอกไปแล้วว่าไม่ใช่

โรม: ไม่ใช่ได้ยังไง

โรม: ตอนนี้ พี่กำลังจีบน้องลินล์อยู่ ไม่รู้ตัวเลยหรอครับ

ข้อความที่คนทางนั้นตอบกลับมาทำให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้น แก้มเนียนเริ่มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนต้องยกมือทาบอกตัวเองเอาไว้

โรม: อย่าเงียบ มันเหมือนกำลังจะโดนปฏิเสธ

ณิลินล์: ไม่ใช่นะคะ

ริมฝีปากเล็กเม้มชนกันขณะพิมพ์ตอบกลับ หากเขายืนอยู่ตรงหน้าคงได้เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังเสียอาการมากขนาดไหน

ณิลินล์: น้องลินล์แค่กำลังเขินอยู่

โรม: ใสซื่อดี

ณิลินล์: พี่โรมหมายถึงอะไรหรอคะ

โรม: น่ารักจังเลยครับ 

เพียงแค่นั้น ประโยคก่อนหน้าก็เลือนหายไปจากความคิด หัวใจดวงน้อยพองโตขึ้น ความรักที่กำลังจะสมหวัง ก็เหมือนดอกไม้ที่ใกล้ผลิบาน 

แต่ความจริงที่เธอยังไม่ทันตระหนักคือ ดอกไม้ที่บานสะพรั่งเต็มที่นั้น สวยงามอยู่บนต้นได้ไม่นาน….ก็เหี่ยวเฉา