Mag-log inShare
ล่ามใจ - 2 ….เป็นเด็กดีจังเลยนะ
Petsa ng paglalathala:
2026-11-12 06:11:14บนโต๊ะเรียงรายไปด้วยเมนูหลากหลาย ทั้งอาหารไทยและฝรั่งเศสที่จัดเตรียมไว้ โรมได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว หากไม่มีใครเอ่ยขึ้นมา คงไม่มีทางรู้เลยว่า การเดินทางมายังประเทศไทยในรอบสิบปีครั้งนี้ของเขา มีจุดประสงค์เพื่อเจรจาธุรกิจ
“บอกท่านราอูลได้เลยว่าทางนี้ไม่ติดปัญหาอะไร” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยขึ้น ดวงตาคมเข้มมองไปยังตัวแทนของตระกูลใหญ่ที่ถูกส่งมาคุย ก่อนคนเป็นภรรยาจะเสริมขึ้นมา “โรมจะได้อยู่ดูแลบริษัทที่ไทยใช่ไหมลูก” “ครับ” “แบบนี้ก็อยู่ไทยยาวเลยน่ะสิ” “ยังครับ” โรมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุม “ผมแค่มาปิดดีลรอบนี้ แล้วต้องบินกลับฝรั่งเศส” “อ้าว น้านึกว่าจะได้อยู่ยาว พ่อเขาเองก็คงดีใจ” “รายละเอียดสัญญาผมจะจัดการส่งมาให้พิจารณาอีกครั้ง ก่อนเซ็นอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นผมจะกลับมาเริ่มโปรเจกต์” เขาวางแก้วน้ำเปล่าลง สายตาคมมองตรงไปยังคู่สนทนาที่เป็นประธานใหญ่ของทุกบริษัทในเครือทรัพย์หิรัญสกุล “อืม ตามนั้นแล้วกัน ทางเรายินดีที่จะได้ร่วมทำงานใหญ่กับเดอรองต์” “ครับ ทางเดอรองต์ก็รู้สึกเป็นเกียรติ ที่จะได้ร่วมลงทุนกับทางทรัพย์หิรัญสกุล” สายตาคมทอดไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จงใจจ้องนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น นานพอให้คนถูกมองเริ่มทำตัวไม่ถูก มุมปากของโรมยกขึ้นพอใจกับปฏิกิริยาที่ได้รับ ก่อนจะเอ่ยต่อเสียงเรียบ “ผมหวังว่าการจับมือร่วมทำธุรกิจครั้งนี้…จะสร้างผลลัพธ์ที่คุ้มค่ากับทั้งสองฝ่าย” ใบหน้าเข้มขรึมของเจ้าของคฤหาสน์อย่างค่ายพยักช้าๆ มองดูท่าทีนิ่งราวกับน้ำเย็นของตัวแทนมาเจรจาเรื่องธุรกิจที่ครั้งหนึ่งเคยถูกครอบครัวเขาเลี้ยงดู เป็นอย่างที่เคยคิดเอาไว้ เด็กน้อยตัวเล็กนิสัยอ่อนโยนในวันนั้น โตขึ้นมากลายเป็นนักธุรกิจมีชื่อเสียงได้รับการยอมรับตั้งแต่อายุยังไม่ถึงเลขสาม เรียกได้ว่า โรมประสบความสำเร็จในชีวิตเร็วกว่าคนทั่วไปหลายก้าวมื้อค่ำจบลงอย่างราบรื่น ตัวแทนจากเดอรองต์แยกตัวออกไปพูดคุยกับผู้เป็นพ่อและน้องชายที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน
ทว่า เขากลับแสดงท่าทีเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน ยืนตรง นิ่งสงบ แววตาเย็นชา ราวกับคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ครอบครัว แต่เป็นคนนอกที่ต้องรักษามารยาท “พ่อดีใจที่โรมจะมาทำธุรกิจที่ไทย” “คำสั่งจากทางนั้น ผมจะขัดได้ยังไง” คำตอบสั้นๆ ตัดจบ ไม่มีช่องว่างให้ต่อบทสนทนา ผู้เป็นพ่อจึงเงียบลงทันที กลางอกยังเอ่อล้นด้วยความภูมิใจ ลูกชายของเขาเติบโตมาได้ดี เก่งกว่าที่เคยคาดหวังไว้ แต่ในขณะเดียวกัน รู้สึกเหมือนว่าตอนนี้ระยะห่างระหว่างเขากับลูกจะไกลออกไปมาก ไกลซะจนไม่กล้าเอื้อมมือไปแตะ “คุยกับน้องก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพ่อไปคุยกับคุณท่านเรื่องงาน” คนเป็นพ่อคลี่ยิ้มบางๆ ทว่าลูกชายยังคงยืนนิ่ง มีเพียงสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ตอบกลับ ภาพนั้นยิ่งทำให้ความรู้สึกในอกของธันวาหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง ลึกๆ แล้ว ความรู้สึกผิดในวันนั้นยังคงตามติดเหมือนเงา วันที่เลือกส่งลูกชายไปอยู่กับครอบครัวฝั่งนั้น จึงไม่กล้าสู้หน้า แม้จะทำเพราะความจำใจก็ตาม “ไหนของฝากกู มึงรับปากว่าจะซื้อของแพงๆ มาให้” พอพ่อเดินห่างออกไป รามก็รีบทวงของทันที “อยู่ที่โรงแรม ตอนไปส่งก็ขึ้นไปเอา” “มันต้องงี้ดิพี่ชาย” โรมถอนหายใจออกมาหนักๆ อย่างรำคาญ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแบรนด์หรู หยิบเอาบุหรี่ออกมาจุดสูบ “เฮ้ย ของแพงนี่หว่า เอามาตัวนึงดิ” เจ้าของใบหน้าเข้มขรึมเพียงแค่ชายตามองโดยไม่เอ่ยคำพูดใดออกมา แล้วยื่นซองบุหรี่ไปให้ รามรับไปด้วยสีหน้าพอใจ พลิกดูซองในมือราวกับได้ของล้ำค่า ตรงกันข้ามกับโรมที่ยังคงยืนนิ่งพ่นควันเงียบๆ “เป็นแฝดแท้ๆ ทำไมมึงกับกูไม่เห็นจะเหมือนกันเลยวะ” รามเอ่ยขึ้นลอยๆ พลางมองหน้าที่ดูสะอาดเกลี้ยงเกลากว่าเขา แต่คนถูกถามไม่ได้ใส่ใจ สิ่งที่โรมสนใจมีแค่อย่างเดียว ดวงตาคมกริบตวัดมองคนข้างตัว ควันสีเทาถูกพ่นออกจากริมฝีปากช้าๆ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขึ้น “ณิลินน์ มีแฟนหรือยัง” “อะไรนะ?” รามถามสวนกลับทันที หัวคิ้วขมวดผูกเป็นปม คิดว่าตัวเองหูเพี้ยนไป “กูถามว่า ณิลินล์ มีแฟนหรือยัง” “ถามเพื่อ?” “แค่ตอบ” ประโยคสั้นๆ หลุดออกมาเหมือนคำสั่ง รามจ้องหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมตอบ “คนจีบน้องเยอะ แต่น้องไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ” เมื่อตอบสิ่งที่อยากรู้แล้ว ความสงสัยจึงถูกเอ่ยออกมาอีกครั้งอย่างคาดคั้น “ตอบกูมา มึงถามทำไม” “ก็ไม่ทำไม….แค่จะทวงคำสัญญา” “สัญญาอะไรวะ” โรมหันหน้าไปอีกทาง ยกมวนบุหรี่สูบอัดแล้วหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา ปลายนิ้วยาวแตะเข้าไปในแชตของผู้หญิงที่มักจะส่งข้อความวอแวแม้จะรู้ดีว่าเขาแทบไม่เคยตอบกลับเลย แชต: ณิลินล์ โรม: อยู่ไหนครับ พี่มีของจะให้ Read แม้ข้อความจะขึ้นอ่านภายในไม่กี่วินาที ทว่า ทางฝั่งเจ้าของชื่อแชตนั้นไม่ยอมตอบกลับ จนเขาต้องส่งเครื่องหมายคำถามไปอีกรอบ โรม: ? ณิลินล์: พี่โรมอยู่ไหนคะ เดี๋ยวน้องลินล์เดินไปหาก็ได้ เขาสูบดึงบุหรี่หนักๆ หลายครั้งติด แล้วทิ้งลงพื้น ใช้ปลายเท้าบดขยี้มันจนมอดดับ จากนั้นก็เดินแยกตัวออกจากคนที่ยังยืนสูบบุหรี่อยู่ โดยไม่สนใจเสียงเรียกไล่หลัง ขาแกร่งก้าวลัดเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงมุมสระน้ำขนาดใหญ่ จึงยกโทรศัพท์กดถ่ายภาพ แล้วส่งไปในช่องแชตที่ยังเปิดค้างไว้ โรม: -ส่งภาพ- หลังส่งภาพไปแล้ว ข้อความจากนายใหญ่แห่งตระกูลเดอรองต์ก็เด้งเข้ามาได้จังหวะพอดิบพอดี ความเย็นวาบฉายในดวงตาคม ก่อนปลายนิ้วจะแตะเข้าไปอ่าน แชต: Raoul Raoul: Everything went smoothly? โรม: Yes Raoul: Good You did well ข้อความสั้นๆ จากปลายทาง เป็นเพียงการถามถึงความเรียบร้อยของดีลธุรกิจที่เพิ่งเจรจาจบลง มือหนากำโทรศัพท์เอาไว้แน่นจนเส้นเลือดปูด ระหว่างที่นัยน์ตาคมจ้องไปตรงหน้าอย่างนิ่งงันไร้อารมณ์ ภาพของผู้หญิงตัวเล็กก็สะท้อนเข้ามา มือที่เคยกำแน่นจึงค่อยๆ คลายออก แล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า เขาล้วงหยิบสิ่งที่เตรียมเอาไว้ขึ้นมาแทน เป็นกล่องกำมะหยี่ชิ้นเล็ก นั่นคือสร้อยที่สั่งให้ลูกน้องคนสนิทไปจัดหาก่อนจะบินมาที่ไทย “พี่โรม….มีอะไรจะให้น้องลินล์หรอคะ” น้ำเสียงใสเอ่ยเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเขินที่แต้มอยู่บนใบหน้า “สร้อยเส้นนี้ พี่ตั้งใจเลือกให้ลินล์โดยเฉพาะ” กล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กถูกเปิดออก เผยให้เห็นสร้อยเส้นเล็กประดับด้วยจี้เพชรราคาแพง “สวยจังเลยค่ะ” มือเรียวที่สั่นเบาๆ ยื่นไปรับของ และในจังหวะที่ปลายนิ้วแตะโดนกัน ทั้งตัวของณิลินล์ก็แข็งทื่อเหมือนโดนกระแสไฟช็อต ลมหายใจพลันสะดุดขาดห้วง “อืม….สวยจริงๆ” เสียงทุ้มเอ่ย แต่กลับไม่ได้มองสร้อยเส้นนั้นเลย พวงแก้มของณิลินล์ร้อนวูบวาบ เมื่อรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังจับจ้องมาที่ใบหน้าของเธอ ไม่ใช่ของขวัญในมือ อาการทำตัวไม่ถูกเริ่มเล่นงานอีกครั้ง จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูด “….น้องลินล์คิดว่าพี่โรมจะลืมไปแล้ว” “ลืมที่ว่า คืออะไร” “ตอนที่น้องแชตไปหา พี่โรมไม่ค่อยตอบกลับเลย” พอพูดถึงเรื่องนี้ จากแววตาเขินอายก็กลายเป็นหม่นลงทันที “งานยุ่ง” หลังคำตอบ จู่ๆ โรมก็เงียบ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง “งานพี่ยุ่ง” “อื้อ น้องลินล์เห็นในข่าวบ่อยๆ ค่ะ พี่โรมเก่งจัง” รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้มอีกครั้ง เธอเอ่ยคำชื่นชมออกมาจากความรู้สึกจริงๆ และตอนนี้กลางอกดวงเล็กมันเอาแต่เต้นรัวโครมคราม เพราะอีกคนเอาแต่มองโดยไม่พูดอะไร “พี่โรมจะกลับโรงแรมเลยใช่ไหมคะ” “อืม” “พักผ่อนนะคะ นั่งเครื่องมาคงเหนื่อยมากแน่เลย ขอบคุณสำหรับของขวัญชิ้นนี้ ที่ตั้งใจเลือกให้น้องนะคะ” เธอเรียกแทนตัวเองว่า น้อง กับคนตัวสูง แล้วก็กลายเป็นรู้สึกเขินอายซะเอง ภาพที่เห็นตรงหน้ายิ่งกว่าในจินตนาการ โรมในวัยเริ่มเข้าสู่ช่วงผู้ใหญ่ เขาหล่อเหลา และดูดีอย่างไร้ที่ติ “พรุ่งนี้ มีเรียนหรือเปล่า” เขาถาม แล้วเลื่อนสายตามองไปยังใบหูที่ขึ้นสีแดงก่ำของคนตัวเล็ก “ไม่…ไม่มีค่ะ” “พี่ไม่รู้จักใคร ถ้าว่าง พาไปร้านอาหารหน่อย ได้ไหมครับ” คำขอนั้นถูกเอ่ยออกมา ทำให้คนฟังหัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดจากอก ก่อนจะรีบพยักหน้ารับอย่างไม่ต้องคิด “อะ อื้อ ได้สิคะ น้องลินล์จะเลือกร้านที่อร่อยที่สุดให้พี่โรมเลยค่ะ” รอยยิ้มเคอะเขินถูกส่งกลับไปให้อีกฝ่ายอย่างซื่อตรง ณิลินล์ไม่คิดเลยว่าการได้หวนกลับมาเจอครั้งนี้ โรมจะมีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอมากมายเหลือเกิน แค่คำพูดไม่กี่ประโยค แค่สายตาที่มองมา ก็เขย่าหัวใจให้สั่นไหวได้อย่างง่ายดาย “เป็นเด็กดีจังเลยนะ….ณิลินล์” มือหนายกขึ้นวางบนศีรษะของคนตัวเล็กกว่า เพียงแค่นั้นเธอก็นิ่งงัน แถมยังตัวสั่นเบาๆ มุมปากหยักแสยะยิ้ม แล้วมองอย่างพิจารณา ในสายตาไม่ได้มีความอ่อนโยน แต่เป็นสายตาของคนที่กำลังเลือก ปลายนิ้วแกร่งลูบผ่านเส้นนุ่มช้าๆ ทว่า สำหรับณิลินล์ รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยอุ่นขึ้น คำว่าเป็นเด็กดีที่อีกคนเอ่ย คือคำชมในความคิดอันแสนซื่อ เธอก้มหน้าลงซ่อนพวงแก้มสีระเรื่อเอาไว้ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเอ็นดู ถูกมองอย่างพิเศษกว่าคนอื่น
Pinakabagong kabanata
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 6 ลูกไก่ตัวน้อย…ที่ไร้เดียงสา
…หลายวันต่อมาในทุกๆ วัน ยังมีดอกไม้ช่อโตจากคนไกลถึงฝรั่งเศสสั่งมาส่งให้ที่บ้าน บางวันก็จะมีขนมจากอาเธอร์ส่งมาเหมือนกัน แต่ณิลินล์ให้เหล่าแม่บ้านเอาไปแจกกันกิน ส่วนช่อดอกไม้ เธอจะเป็นคนถือมันขึ้นไปเก็บด้วยตัวเองอย่างทะนุถนอมหลังจากตอนนั้น เธอก็ไม่พูดถึงเรื่องที่ไม่ให้โรมส่งดอกไม้มาอีกเลย เพราะกลัวจะเป็นอย่างเดิม กลัวว่าตัวเองจะทำความสุขหล่นหายห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่เลือกซื้อของ บ้างก็เพียงแค่มาเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เพราะอากาศช่วงบ่ายที่ไทยค่อนข้างร้อน“ทำไมแกไม่พาพวกเราไปสนามแข่งบ้าง”“นั่นสิ อยากไปจัง”พอณิลินล์วางสายจากไอลีนน์ที่โทรมาชวนไปสนามแข่ง เพื่อนซี้สองฝาแฝดก็หันมาถาม“เซียร์กับเดียร์อยากไปหรอ” “ก็อยาก นักแข่งหล่อๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะเจคซ์ หล่อมาก!!” เซียร์ญ่าบอก เธอเคยเห็นหนุ่มหล่ออย่างเจย์เลอร์ หรือชื่อที่สาวๆ เรียกติดปากคือ เจคซ์ แม้จะเคยเจอนับครั้งไม่ถ้วน แต่มองทีไรก็เหมือนถูกมนต์สะกด เพิ่งเข้าใจคำว่าหล่อเหมือนไม่มีอยู่จริงก็ตอนได้เห็นเขา“สองพี่น้อง ครามกับไคลน์ ก็งานดีไม่แพ้กัน” นาเดียร์พูดเสริม“ทำไมคนตระกูลนี้หน้าตาดีทุกคนเลยนะ” ณิลินล์ยังไม
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 5 จะไม่ทำให้ผิดหวัง
…ฝรั่งเศสปัง ปัง ปัง ~เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วสนามยิงยามดึกสงัด กระสุนพุ่งจากปลายกระบอกไปเจาะตรงกลางเป้ากระดาษอย่างแม่นยำทุกนัดโรม หรือชื่อที่แวดวงธุรกิจรู้จักกันดีในนาม โรฮัน เดอรองต์ ค่อยๆ ลดปลายกระบอกปืนลง มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนใส่ลูกกระสุนชุดใหม่กลับเข้าไป รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยเหล่าบริวารยืนรายล้อม แต่มีเพียงคนเดียวที่ได้เข้าใกล้ คือมือขวาคนสนิท “นายครับ มีสายเรียกเข้าจากคุณณิลินล์”อินทรา ลูกน้องมือขวาคนสนิทเอ่ยขึ้นจากข้างหลัง ก่อนน้ำเสียงเรียบเฉยของผู้เป็นนายจะเอ่ยตอบ “อืม เอาวางไว้” โทรศัพท์ถูกวางลง เจ้าของใบหน้าขรึมเพียงแค่ก้มมองชื่อที่ปรากฏบนจอครู่หนึ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก และไม่ได้คิดจะกดรับ“อยากดวนปืนหน่อยไหม”“ผมคงไม่มีทางชนะ” ลูกน้องมือขวาเอ่ยพร้อมยิ้มเจือนอินทรา คือคนที่ถูกส่งมาอยู่กับโรมตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยความกังวลเรื่องภาษาและการใช้ชีวิต นายใหญ่จึงจัดหาคนไทยไว้คอยดูแลหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลเขาเป็นคนที่เห็นโรมตั้งแต่ยังเด็ก เห็นวันที่ต้องปรับตัว วันที่รอยยิ้มค่อยๆ หายไป จนกลายเป็นชายหนุ่มมาดนิ่งเย็นชาที่ควบคุมทุกอย่างได้แบบในวันนี้“พร
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 4 …กว่าจะรู้ตัวว่าถลำลึกเกินไป
เข้าสู่เดือนที่สอง หลังโรมบอกว่ากำลังจีบณิลินล์อยู่ จากนั้นทั้งสองก็เริ่มโทรคุยกันบ่อยขึ้น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการโทรเสียงมากกว่าคุยแบบเห็นหน้า“อาทิตย์หน้าก็กลับไทยแล้วนี่คะ”( อืม ครับ )“จะมาที่บ้านไหมคะ เดี๋ยวน้องจะทำของโปรดให้”( รู้หรือไง พี่ชอบกินอะไร )“ที่ไปร้านอาหารด้วยกัน น้องลินล์เห็นพี่โรมสั่ง”( ช่างสังเกตดี ) ร่างเล็กเงียบ แล้วคิดทวนซ้ำๆ ว่าถามดีหรือเปล่า จนสุดท้ายประโยคหนึ่งที่ติดในความสงสัยก็หลุดออกมา“อยู่ที่นั่น…พี่โรมไม่มีใครใช่ไหมคะ” ( จะให้มีใคร ในเมื่อพี่รอคนที่ไทยอยู่ )“ถ้าอย่างนั้น….ก็รีบมาไทยสิคะ” เขี้ยวเล็กกัดงับริมฝีปากของตัวเองเบาๆ อย่างไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้โพล่งแบบนั้นออกไป และพอพูดพวงแก้มก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อ อาการร้อนไล่ตั้งแต่ปลายเท้าลามขึ้นมาทั้งตัว แถมปลายสายยังเงียบไม่พูดอะไรเลยสักคำหลังประโยคนั้น“เดี๋ยว…เดี๋ยวน้องไปเรียนก่อนนะคะ”( ครับ )ก่อนวางสาย ณิลินล์ได้ยินเสียงหนึ่งแว่วเข้ามา แต่เธอฟังไม่ถนัดว่าพูดอะไร รู้แค่เป็นเสียงตวาดของผู้ชาย คิ้วบางขมวดชนกันอย่างแปลกใจ แต่ที่ทำให้ห่อเหี่ยวคงเป็นความเงียบของปลายสายก่อนหน้านี้มากกว่า ทั
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 3 ใสซื่อดี
วันต่อมาช่วงเที่ยง ณิลินล์ออกมาเจอกับโรมตามที่นัดหมายกันเอาไว้ เธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูน่ารัก เจ้าของรอยยิ้มสดใสไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มักจะดึงดูดสายตาของผู้คน และวันนี้เธอได้เดินเคียงไปกับชายหนุ่มตัวสูง ยิ่งทำให้ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจ“อาหารฝรั่งเศสร้านนี้ขึ้นชื่อมากเลยนะคะ” เธอบอก ขณะกำลังเดินไปยังร้านอาหาร“นึกว่าจะพาไปร้านอาหารไทย”“เมื่อวานน้องเห็นพี่โรมตักอาหารไทยน้อยมาก คิดว่าคงไม่ถูกปากแล้ว ก็เลยพามาร้านอาหารฝรั่งเศสแทนค่ะ”“มองพี่ตลอดเลยหรือไง”“…คะ…คือ…ก็พี่โรมนั่งตรงข้ามกับน้องลินล์ไงคะ” เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวอย่างติดขัด ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมองเขาตลอดเวลายามอยู่ใกล้ เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง มือไม้สั่น พูดจาติดขัด มักจะหลบสายตาบ่อยครั้ง แสดงท่าทีเคอะเขินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกอาการนั้นมันเกิดขึ้นเพียงแค่อยู่กับโรมคนเดียว“อ่า….แบบนั้นเองสินะ”“พะ พี่โรมจะกลับฝรั่งเศสเมื่อไรหรอคะ” เพราะทนความเขินอายไม่ไหว คนตัวเล็กจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ก่อนที่พวงแก้มของเธอจะแดงเถือกไปมากกว่านี้“คืนนี้”“…แล้วจะกลับมาไทยอีกเมื่อไรคะ”“ยังไม่แน่ใจ คงอีกประมาณสองเดือน”ณิลินล์เม้มปากกลั
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 2 ….เป็นเด็กดีจังเลยนะ
บนโต๊ะเรียงรายไปด้วยเมนูหลากหลาย ทั้งอาหารไทยและฝรั่งเศสที่จัดเตรียมไว้ โรมได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว หากไม่มีใครเอ่ยขึ้นมา คงไม่มีทางรู้เลยว่า การเดินทางมายังประเทศไทยในรอบสิบปีครั้งนี้ของเขา มีจุดประสงค์เพื่อเจรจาธุรกิจ“บอกท่านราอูลได้เลยว่าทางนี้ไม่ติดปัญหาอะไร” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยขึ้น ดวงตาคมเข้มมองไปยังตัวแทนของตระกูลใหญ่ที่ถูกส่งมาคุย ก่อนคนเป็นภรรยาจะเสริมขึ้นมา“โรมจะได้อยู่ดูแลบริษัทที่ไทยใช่ไหมลูก”“ครับ”“แบบนี้ก็อยู่ไทยยาวเลยน่ะสิ”“ยังครับ” โรมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุม “ผมแค่มาปิดดีลรอบนี้ แล้วต้องบินกลับฝรั่งเศส”“อ้าว น้านึกว่าจะได้อยู่ยาว พ่อเขาเองก็คงดีใจ”“รายละเอียดสัญญาผมจะจัดการส่งมาให้พิจารณาอีกครั้ง ก่อนเซ็นอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นผมจะกลับมาเริ่มโปรเจกต์” เขาวางแก้วน้ำเปล่าลง สายตาคมมองตรงไปยังคู่สนทนาที่เป็นประธานใหญ่ของทุกบริษัทในเครือทรัพย์หิรัญสกุล“อืม ตามนั้นแล้วกัน ทางเรายินดีที่จะได้ร่วมทำงานใหญ่กับเดอรองต์”“ครับ ทางเดอรองต์ก็รู้สึกเป็นเกียรติ ที่จะได้ร่วมลงทุนกับทางทรัพย์หิรัญสกุล” สายตาคมทอดไปยังร่างเล็กที่นั่งอ
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 1 เจอกันในรอบหลายปี
…ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อนณิลินล์ เด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปี เธอเป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ใครเห็นต่างก็พากันหลงรัก “หนูลินล์”“ขา~มี้”“หนูถามพี่โรมให้มี้หน่อยสิคะ ชอบทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า มี้กลัวถ้าทำของที่ชอบตอนเด็กแล้วจะไม่ถูกปาก ไปอยู่ฝรั่งเศสซะนานอาจจะไม่คุ้นกับอาหารไทยแล้ว”เพราะวันนี้ที่บ้านมีนัดทานข้าวกับตัวแทนของตระกูลเดอรองต์ คุยเรื่องธุรกิจที่กำลังจะร่วมลงทุน และคนคนนั้นก็คือโรม เด็กชายที่เคยเติบโตในบ้านหลังนี้ ก่อนจะย้ายไปอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่ยังเล็ก พอรู้ว่าเขาจะกลับมาทุกคนในบ้านจึงตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอโดยเฉพาะณิลินล์…เธอไม่เคยลืมพี่ชายที่แสนดีในวันนั้น“ลินล์ดีใจจังเลยค่ะมี้” รอยยิ้มหวานระบายบนใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม เมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอตั้งแต่ย้ายไปฝรั่งเศสเมื่อวัยเด็ก โชคดีที่ยุคนี้สามารถติดต่อกันผ่านอินเตอร์เน็ตได้ ณิลินล์จึงขอช่องทางติดต่อของโรมเอาไว้จากราม ทว่า ผ่านมาหลายปี เธอนับจำนวนครั้งที่คุยกันได้เลย เพราะทางนั้นแทบไม่เคยตอบข้อความ จนเธอต้องส่งแชตไปซ้ำๆ หลายครั้ง เมื่อรู้ข่าวว่าทางครอบครัวเดอรองต์ส่งตัวโรมมาที่ไทยเพื่อเจรจาธุรกิจกับทางฝั่งต
Maaari mong magustuhan
ของเล่นของไนต์
แว่นมอลต์11.0K viewsคลั่งรักเฮียวาคิม
นามปากกา อายดอลลี่19.7K viewsรักปักใจ (เอญ่า x ฮันเตอร์)
dragonred2410.8K viewsเตียงพิศวาส
ณิการ์19.7K viewsเจ้าสาวสวมรอยกับบอดี้การ์ดซ่อนเงา
กะหล่ำหมี1.2K viewsรักลนไฟ
นามปากกา โฉมงามสุดสวย764 viewsแรงแค้นนายแฟนเก่า
ทรายแมว373 viewsเด็กพยศของประธานเหนือ
นิษฐา012.9K views
