Mag-log inShare
ล่ามใจ - 1 เจอกันในรอบหลายปี
Petsa ng paglalathala:
2026-11-12 06:10:40ณิลินล์ขึ้นบันไดอย่างอารมณ์ดีกว่าทุกวัน มือเล็กจับลูกบิดประตู แล้วเปิดเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง รอยยิ้มสดใสยังแต้มบนมุมปาก ดวงตากลมมองไปยังตุ๊กตาตัวโปรดที่วางอยู่บนเตียง ก่อนเท้าเล็กจะก้าวเดินไปหยิบเจ้าตุ๊กตาตัวนั้น ข้างๆ หมอนที่หนุนนอนทุกคืน
“เจ้าของน้องหมีจะกลับมาแล้วนะ ดีใจไหม” “ลินล์ดีใจจัง” เสียงสดใสพึมพำเบาๆ กับหมีตัวโปรดที่ใช้นอนกอดทุกคืนตั้งแต่เด็กจนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เธอนำตุ๊กตาตัวโปรดที่เก็บรักษาเอาไว้อย่างดีวางกลับไปข้างหมอนที่เดิม มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าแชตของคนที่ไม่ได้เปิดข้อความของเธออ่านนานร่วมเดือน แถมข้อความสุดท้ายที่ตอบกลับก็เป็นเพียงประโยคสั้นๆ พอเห็นอย่างนั้นณิลินน์ได้แต่ถอนหายใจ แต่ไม่ได้รู้สึกโกรธ เพราะเธอเข้าใจว่าโรมทำงานหนักขนาดไหน แม้แทบไม่ได้คุยแต่เพราะติดตามข่าวเกี่ยวกับเขาตลอดเวลาจึงรู้ แชต: โรม ณิลินน์: พี่โรมชอบกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ มี้ฝากให้น้องลินล์ถาม Read โรม: อะไรก็ได้ Unsend โรม: อะไรก็ได้ครับ คิ้วบางขมวดชนกันอย่างงุนงง ที่จู่ๆ ทางนั้นก็ลบข้อความแล้วพิมพ์มาใหม่ แต่เพราะดีใจจนหัวใจเต้นถี่รัวจึงไม่ได้คิดอะไรมากมายตรงจุดนั้น เพราะวันนี้ข้อความขึ้นอ่านทันที พร้อมคำตอบกลับ แบบไม่ต้องรอนานเหมือนที่ผ่านมา “ลินล์ มี้บอกว่าวันนี้พี่โรมจะเป็นตัวแทนของเดอรองต์มากินมื้อเย็น นี่ลีนน์ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เราไม่เจอพี่โรมตั้งแต่ย้ายไปฝรั่งเศสแหนะ” ใบหน้าหวานละจากจอมือถือหันมองไปยังน้องสาวที่เพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามา เธอพนักหน้าด้วยความดีใจปนตื่นเต้น ก่อนจะวางโทรศัพท์เอาไว้บนเตียง “อื้อ ลินล์ตื่นเต้นมากเลย” “พี่โรมคงตะลึงความสวยของลินล์แน่” “จริง…จริงหรอลีนน์” เพียงได้ยินถ้อยคำนั้น ณิลินล์ก็เผยความเขินอายออกมา “อื้อ! ลินล์สวยขนาดนี้ ใครบ้างจะไม่ตะลึง ให้ช่วยเลือกชุดไหม” “ทำไมรู้ล่ะ” “มี้บอกไง มาเร็ว เดี๋ยวลีนน์ช่วย” ไอลีนน์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของพี่สาว เพื่อจะช่วยเลือกชุด ตอนนี้ณิลินล์เรียนมหาวิทยาลัยคณะบริหาร ส่วนไอลีนน์เลือกเรียนออกแบบดีไซน์ เพราะเธอชื่นชอบทางนี้ ทั้งหน้าตา ฐานะทางบ้านที่ร่ำรวย สองพี่น้องจึงกลายเป็นที่หมายตาของเหล่าหนุ่มๆ ในและนอกคณะ มีคนเข้ามาขายขนมจีบให้ไม่เว้นวัน “พี่อาเธอร์ส่งขนมมาจีบอีกแล้ว คนนี้หล่อโปรไฟล์ดีเลยนะ ลินล์ไม่ชอบจริงๆ หรอ” คนเป็นน้องสาวกำลังพูดถึงหนุ่มหล่อตาน้ำข้าว โปรไฟล์ดี เป็นถึงลูกชายตระกูลมหาเศรษฐี ที่ตามขายขนมจีบให้พี่สาวของเธอมานานแรมปี แต่ดูเหมือนคำถามนั้นจะไม่ดังพอให้เข้าถึงคนที่กำลังเหม่อลอยอยู่กับความคิดของตัวเอง “ลีนน์” “อื้อ ว่าไง” “ลีนน์คิดว่าพี่โรมมีแฟนหรือยัง” “คิดว่ายังนะ ถ้ามีแฟนก็คงเป็นข่าวดังไปแล้ว ทายาทเดอรองต์เชียวนะ มีหรอที่จะไม่เป็นข่าว” ไอลีนน์มองไปยังชุดที่ถูกแขวนเอาไว้อย่างเป็นระเบียบในตู้เสื้อผ้า ก่อนเธอจะเหลือบสายตามองพี่สาวที่ยืนข้างกัน ณิลินล์มีท่าทีเคอะเขินพวงแก้มแดงระเรื่อ เหมือนกำลังจินตนาการภาพอะไรสักอย่างอยู่ในหัว “ลินล์ถามตัวเองดีหรือยัง ความรู้สึกนั้นมันคืออะไรกันแน่ มันแค่เกิดขึ้น เพราะพี่โรมเคยเป็นพี่ชายที่ดีมากในตอนเด็ก เป็นแค่ความผูกพันที่หยุดค้างอยู่ในช่วงเวลานั้น จนลินล์เผลอคิดไปเองว่ามันคือความรักหรือเปล่า” “อีกอย่าง ลินล์ไม่เคยเจอพี่โรมอีกเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงคิดว่ารัก” คนถูกถามเงียบลงครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มกว้าง โรมในจินตนาการของเธอเป็นฮีโร่ที่แสนดี ภาพจำในวัยเด็กไม่เคยถูกลบเลือน “ถ้ามันไม่ใช่ จนป่านนี้แล้วทำไมในหัวใจของลินล์ถึงมีแต่ชื่อของพี่โรมฝังอยู่ล่ะ” “รามก็หน้าเหมือนพี่โรมนี่ แบบนี้ลินล์ชอบรามไหม” “ไม่เลย” ไอลีนน์ไม่พูดอะไรต่อ เพราะไม่อยากขัดความรู้สึกของพี่สาว หากณิลินล์ยืนยันแบบนั้น ก็คงแปลว่าเธอมั่นใจแล้ว จำไม่ได้ว่าเมื่อไร มันนานมากแล้ว นานจนกลายเป็นความลับที่ถูกเก็บเอาไว้ระหว่างพวกเธอสองพี่น้อง เรื่องที่ณิลินล์รู้สึกยังไงกับโรม ในตอนนั้นมันทั้งตกใจปนสับสน เพราะตั้งแต่ไปฝรั่งเศสโรมกับพี่สาวของเธอก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย แม้จะมีช่องทางติดต่อ แต่ณิลินล์มักจะบ่นให้ฟังประจำว่าทางนั้นแทบไม่เคยตอบข้อความ ทำให้ต้องถามย้ำๆ เพราะหลังความผูกพันในวัยเด็กที่ถูกพรากไป ทั้งคู่ก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย “ชุดนี้ เหมาะกับลินน์” “โอเค ลินน์เชื่ออนาคตดีไซน์เนอร์ชื่อดัง” “แซวเก่ง คืนนี้ไปดื่มไหม ลีนน์ขอป๊าแล้ว วันนี้ป๊าไม่ดุ แต่สั่งเสียงแข็งว่าต้องให้รามตามไปด้วย” “อื้อ ก็ป๊าไม่ไว้ใจใครนอกจากพี่รามนี่” “เบื่อหน้าจะแย่” “เมื่อไรจะเรียกว่าพี่สักที ตัวเองเด็กกว่าพี่รามตั้งหลายปีนะ” “มันชินปากไปแล้ว ไม่เอาอย่าบ่นเหมือนมี้สิ สรุปจะไปด้วยกันไหม” “ไม่เอา ลินล์จะอ่านหนังสือ” “รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกสาวที่ไม่เอาไหนเลย” “ลีนน์! ทำไมพูดแบบนั้น เราแค่ชอบอะไรไม่เหมือนกัน ลีนน์เที่ยวได้ แต่เรียนเก่งได้เกรดดีทุกเทอม แค่นั้นป๊ากับมี้ก็ภูมิใจแล้ว ดูลินล์สิ ต้องอ่านทวนหนังสือไม่รู้ตั้งกี่รอบ” ไอลีนน์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกชุดที่ถืออยู่ในไม้แขวนขึ้นมาทาบกับร่างของณิลินล์ สองพี่น้องสนิทกันมาก ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ต่างก็เล่าให้กันฟังและคอยเป็นที่ปรึกษาให้กันเสมอ…และแล้ว ช่วงเวลาที่ณิลินล์เฝ้ารอด้วยหัวใจเต้นระส่ำก็มาถึง เมื่อรถที่ส่งไปรับตัวแทนของตระกูลเดอรองต์ขับมาจอดเทียบยังหน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่ยืนรอต้อนรับพร้อมรอยยิ้ม
“ลินล์ตื่นเต้นหรอ” ไอลีนน์ขยับหน้ามากระซิบถามพี่สาวที่ยืนตัวตรงบีบประสานมือแน่น “อะ…อื้อ” “พี่โรมลงจากรถแล้ว โหย! ทำไมตัวโตขึ้นมากจัง” หนุ่มหล่อลูกครึ่งก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสุขุม ร่างสูงร้อยเก้าสิบในชุดสูทเนี๊บตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เพียงได้เจออีกครั้ง ก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกกลางอกของคนตัวเล็ก ว่าความรักที่เฝ้าคิดถึงมาตลอดนั้น ไม่ได้หยุดแค่ในฐานะพี่น้อง เธอมีความรู้สึกดีๆ ให้เขา ซึ่งไม่สามารถรู้ได้เลยว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไร โรม ก้าวตรงมาหาเหล่าคนที่ยืนรอต้อนรับ แล้วยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองตามมารยาท พร้อมส่งยิ้มให้ ทว่าเมื่อสายตาเลื่อนไปยังผู้เป็นพ่อที่ยืนอยู่ข้างน้องชายฝาแฝดของเขา รอยยิ้มนั้นก็เลือนหาย เปลี่ยนเป็นนัยน์ตาที่ว่างเปล่า ไร้เศษเสี้ยวของความยินดี หลังจากก้าวขึ้นมาดูแลธุรกิจในฐานะทายาทของเดอรองต์ เขาปิดดีลกับนักลงทุนรายใหญ่นับไม่ถ้วน สร้างชื่อเสียงให้ตระกูล และตอนนี้กำลังขยายอาณาจักรมาที่ไทย จึงได้เลือกตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลให้เป็นหนึ่งในพันธมิตรทางธุรกิจ “โตเป็นหนุ่มแล้วสินะ เฮ้อ พอรู้ว่าโรมจะมาทุกคนดีใจมากเลยรู้ไหม ไม่เจอกันตั้งนาน สบายดีนะลูก” หมวยลี่เอ่ยทักทายเสียงสั่นด้วยความปลื้มใจที่ได้เจอเด็กชายที่รักเหมือนคนในสายเลือดอีกครั้ง “สบายดีครับ” “พ่อจัดห้องเอาไว้ให้แล้ว ยังไงคืนนี้ค้างด้วยกันนะโรม” ธันวาเอ่ยเสียงนุ่ม สายตามองลูกชายด้วยความชื่นชม เด็กตัวเล็กในวันนั้น วันนี้เติบโตเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่มากความสามารถ จนทำให้คนเป็นพ่อทั้งภูมิใจและอดปลื้มใจไม่ได้ “ผมจองห้องที่โรงแรมเอาไว้แล้วครับ” “ไม่ได้เจอกันตั้งกี่ปี จะไปนอนโรงแรมเพื่อ?” รามถามขึ้น เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “พรุ่งนี้เช้าต้องประชุมกับบอร์ดบริหาร ถ้านอนที่นี่คงไม่ค่อยสะดวก” หลังตอบน้องชายฝาแฝด สายตาคมของโรมค่อยๆ เลื่อนมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวร่างเล็ก เจ้าของใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม ณิลินล์ยิ้มอย่างเขินอายแล้วรีบก้มหลบ ราวกับไม่กล้ามองเขานานกว่านี้ ท่าทางใสซื่อแบบนั้นทำให้คนที่กำลังจ้องยกยิ้มมุมปากจางๆ “โตขึ้นเยอะเลยนะ…ณิลินน์” “………” “สวยมากเลยครับ” เพียงคำชมสั้นๆ จากคนตัวสูง ดวงตากลมเบิกโตพร้อมใบหน้าเห่อร้อน หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัวเหมือนถูกจับเขย่าแรงๆ ณิลินล์ทำตัวไม่ถูก แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งก็ยังไม่กล้า
Pinakabagong kabanata
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 6 ลูกไก่ตัวน้อย…ที่ไร้เดียงสา
…หลายวันต่อมาในทุกๆ วัน ยังมีดอกไม้ช่อโตจากคนไกลถึงฝรั่งเศสสั่งมาส่งให้ที่บ้าน บางวันก็จะมีขนมจากอาเธอร์ส่งมาเหมือนกัน แต่ณิลินล์ให้เหล่าแม่บ้านเอาไปแจกกันกิน ส่วนช่อดอกไม้ เธอจะเป็นคนถือมันขึ้นไปเก็บด้วยตัวเองอย่างทะนุถนอมหลังจากตอนนั้น เธอก็ไม่พูดถึงเรื่องที่ไม่ให้โรมส่งดอกไม้มาอีกเลย เพราะกลัวจะเป็นอย่างเดิม กลัวว่าตัวเองจะทำความสุขหล่นหายห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่เลือกซื้อของ บ้างก็เพียงแค่มาเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เพราะอากาศช่วงบ่ายที่ไทยค่อนข้างร้อน“ทำไมแกไม่พาพวกเราไปสนามแข่งบ้าง”“นั่นสิ อยากไปจัง”พอณิลินล์วางสายจากไอลีนน์ที่โทรมาชวนไปสนามแข่ง เพื่อนซี้สองฝาแฝดก็หันมาถาม“เซียร์กับเดียร์อยากไปหรอ” “ก็อยาก นักแข่งหล่อๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะเจคซ์ หล่อมาก!!” เซียร์ญ่าบอก เธอเคยเห็นหนุ่มหล่ออย่างเจย์เลอร์ หรือชื่อที่สาวๆ เรียกติดปากคือ เจคซ์ แม้จะเคยเจอนับครั้งไม่ถ้วน แต่มองทีไรก็เหมือนถูกมนต์สะกด เพิ่งเข้าใจคำว่าหล่อเหมือนไม่มีอยู่จริงก็ตอนได้เห็นเขา“สองพี่น้อง ครามกับไคลน์ ก็งานดีไม่แพ้กัน” นาเดียร์พูดเสริม“ทำไมคนตระกูลนี้หน้าตาดีทุกคนเลยนะ” ณิลินล์ยังไม
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 5 จะไม่ทำให้ผิดหวัง
…ฝรั่งเศสปัง ปัง ปัง ~เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วสนามยิงยามดึกสงัด กระสุนพุ่งจากปลายกระบอกไปเจาะตรงกลางเป้ากระดาษอย่างแม่นยำทุกนัดโรม หรือชื่อที่แวดวงธุรกิจรู้จักกันดีในนาม โรฮัน เดอรองต์ ค่อยๆ ลดปลายกระบอกปืนลง มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนใส่ลูกกระสุนชุดใหม่กลับเข้าไป รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยเหล่าบริวารยืนรายล้อม แต่มีเพียงคนเดียวที่ได้เข้าใกล้ คือมือขวาคนสนิท “นายครับ มีสายเรียกเข้าจากคุณณิลินล์”อินทรา ลูกน้องมือขวาคนสนิทเอ่ยขึ้นจากข้างหลัง ก่อนน้ำเสียงเรียบเฉยของผู้เป็นนายจะเอ่ยตอบ “อืม เอาวางไว้” โทรศัพท์ถูกวางลง เจ้าของใบหน้าขรึมเพียงแค่ก้มมองชื่อที่ปรากฏบนจอครู่หนึ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก และไม่ได้คิดจะกดรับ“อยากดวนปืนหน่อยไหม”“ผมคงไม่มีทางชนะ” ลูกน้องมือขวาเอ่ยพร้อมยิ้มเจือนอินทรา คือคนที่ถูกส่งมาอยู่กับโรมตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยความกังวลเรื่องภาษาและการใช้ชีวิต นายใหญ่จึงจัดหาคนไทยไว้คอยดูแลหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลเขาเป็นคนที่เห็นโรมตั้งแต่ยังเด็ก เห็นวันที่ต้องปรับตัว วันที่รอยยิ้มค่อยๆ หายไป จนกลายเป็นชายหนุ่มมาดนิ่งเย็นชาที่ควบคุมทุกอย่างได้แบบในวันนี้“พร
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 4 …กว่าจะรู้ตัวว่าถลำลึกเกินไป
เข้าสู่เดือนที่สอง หลังโรมบอกว่ากำลังจีบณิลินล์อยู่ จากนั้นทั้งสองก็เริ่มโทรคุยกันบ่อยขึ้น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการโทรเสียงมากกว่าคุยแบบเห็นหน้า“อาทิตย์หน้าก็กลับไทยแล้วนี่คะ”( อืม ครับ )“จะมาที่บ้านไหมคะ เดี๋ยวน้องจะทำของโปรดให้”( รู้หรือไง พี่ชอบกินอะไร )“ที่ไปร้านอาหารด้วยกัน น้องลินล์เห็นพี่โรมสั่ง”( ช่างสังเกตดี ) ร่างเล็กเงียบ แล้วคิดทวนซ้ำๆ ว่าถามดีหรือเปล่า จนสุดท้ายประโยคหนึ่งที่ติดในความสงสัยก็หลุดออกมา“อยู่ที่นั่น…พี่โรมไม่มีใครใช่ไหมคะ” ( จะให้มีใคร ในเมื่อพี่รอคนที่ไทยอยู่ )“ถ้าอย่างนั้น….ก็รีบมาไทยสิคะ” เขี้ยวเล็กกัดงับริมฝีปากของตัวเองเบาๆ อย่างไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้โพล่งแบบนั้นออกไป และพอพูดพวงแก้มก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อ อาการร้อนไล่ตั้งแต่ปลายเท้าลามขึ้นมาทั้งตัว แถมปลายสายยังเงียบไม่พูดอะไรเลยสักคำหลังประโยคนั้น“เดี๋ยว…เดี๋ยวน้องไปเรียนก่อนนะคะ”( ครับ )ก่อนวางสาย ณิลินล์ได้ยินเสียงหนึ่งแว่วเข้ามา แต่เธอฟังไม่ถนัดว่าพูดอะไร รู้แค่เป็นเสียงตวาดของผู้ชาย คิ้วบางขมวดชนกันอย่างแปลกใจ แต่ที่ทำให้ห่อเหี่ยวคงเป็นความเงียบของปลายสายก่อนหน้านี้มากกว่า ทั
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 3 ใสซื่อดี
วันต่อมาช่วงเที่ยง ณิลินล์ออกมาเจอกับโรมตามที่นัดหมายกันเอาไว้ เธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูน่ารัก เจ้าของรอยยิ้มสดใสไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มักจะดึงดูดสายตาของผู้คน และวันนี้เธอได้เดินเคียงไปกับชายหนุ่มตัวสูง ยิ่งทำให้ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจ“อาหารฝรั่งเศสร้านนี้ขึ้นชื่อมากเลยนะคะ” เธอบอก ขณะกำลังเดินไปยังร้านอาหาร“นึกว่าจะพาไปร้านอาหารไทย”“เมื่อวานน้องเห็นพี่โรมตักอาหารไทยน้อยมาก คิดว่าคงไม่ถูกปากแล้ว ก็เลยพามาร้านอาหารฝรั่งเศสแทนค่ะ”“มองพี่ตลอดเลยหรือไง”“…คะ…คือ…ก็พี่โรมนั่งตรงข้ามกับน้องลินล์ไงคะ” เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวอย่างติดขัด ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมองเขาตลอดเวลายามอยู่ใกล้ เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง มือไม้สั่น พูดจาติดขัด มักจะหลบสายตาบ่อยครั้ง แสดงท่าทีเคอะเขินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกอาการนั้นมันเกิดขึ้นเพียงแค่อยู่กับโรมคนเดียว“อ่า….แบบนั้นเองสินะ”“พะ พี่โรมจะกลับฝรั่งเศสเมื่อไรหรอคะ” เพราะทนความเขินอายไม่ไหว คนตัวเล็กจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ก่อนที่พวงแก้มของเธอจะแดงเถือกไปมากกว่านี้“คืนนี้”“…แล้วจะกลับมาไทยอีกเมื่อไรคะ”“ยังไม่แน่ใจ คงอีกประมาณสองเดือน”ณิลินล์เม้มปากกลั
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 2 ….เป็นเด็กดีจังเลยนะ
บนโต๊ะเรียงรายไปด้วยเมนูหลากหลาย ทั้งอาหารไทยและฝรั่งเศสที่จัดเตรียมไว้ โรมได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว หากไม่มีใครเอ่ยขึ้นมา คงไม่มีทางรู้เลยว่า การเดินทางมายังประเทศไทยในรอบสิบปีครั้งนี้ของเขา มีจุดประสงค์เพื่อเจรจาธุรกิจ“บอกท่านราอูลได้เลยว่าทางนี้ไม่ติดปัญหาอะไร” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยขึ้น ดวงตาคมเข้มมองไปยังตัวแทนของตระกูลใหญ่ที่ถูกส่งมาคุย ก่อนคนเป็นภรรยาจะเสริมขึ้นมา“โรมจะได้อยู่ดูแลบริษัทที่ไทยใช่ไหมลูก”“ครับ”“แบบนี้ก็อยู่ไทยยาวเลยน่ะสิ”“ยังครับ” โรมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุม “ผมแค่มาปิดดีลรอบนี้ แล้วต้องบินกลับฝรั่งเศส”“อ้าว น้านึกว่าจะได้อยู่ยาว พ่อเขาเองก็คงดีใจ”“รายละเอียดสัญญาผมจะจัดการส่งมาให้พิจารณาอีกครั้ง ก่อนเซ็นอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นผมจะกลับมาเริ่มโปรเจกต์” เขาวางแก้วน้ำเปล่าลง สายตาคมมองตรงไปยังคู่สนทนาที่เป็นประธานใหญ่ของทุกบริษัทในเครือทรัพย์หิรัญสกุล“อืม ตามนั้นแล้วกัน ทางเรายินดีที่จะได้ร่วมทำงานใหญ่กับเดอรองต์”“ครับ ทางเดอรองต์ก็รู้สึกเป็นเกียรติ ที่จะได้ร่วมลงทุนกับทางทรัพย์หิรัญสกุล” สายตาคมทอดไปยังร่างเล็กที่นั่งอ
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 1 เจอกันในรอบหลายปี
…ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อนณิลินล์ เด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปี เธอเป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ใครเห็นต่างก็พากันหลงรัก “หนูลินล์”“ขา~มี้”“หนูถามพี่โรมให้มี้หน่อยสิคะ ชอบทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า มี้กลัวถ้าทำของที่ชอบตอนเด็กแล้วจะไม่ถูกปาก ไปอยู่ฝรั่งเศสซะนานอาจจะไม่คุ้นกับอาหารไทยแล้ว”เพราะวันนี้ที่บ้านมีนัดทานข้าวกับตัวแทนของตระกูลเดอรองต์ คุยเรื่องธุรกิจที่กำลังจะร่วมลงทุน และคนคนนั้นก็คือโรม เด็กชายที่เคยเติบโตในบ้านหลังนี้ ก่อนจะย้ายไปอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่ยังเล็ก พอรู้ว่าเขาจะกลับมาทุกคนในบ้านจึงตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอโดยเฉพาะณิลินล์…เธอไม่เคยลืมพี่ชายที่แสนดีในวันนั้น“ลินล์ดีใจจังเลยค่ะมี้” รอยยิ้มหวานระบายบนใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม เมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอตั้งแต่ย้ายไปฝรั่งเศสเมื่อวัยเด็ก โชคดีที่ยุคนี้สามารถติดต่อกันผ่านอินเตอร์เน็ตได้ ณิลินล์จึงขอช่องทางติดต่อของโรมเอาไว้จากราม ทว่า ผ่านมาหลายปี เธอนับจำนวนครั้งที่คุยกันได้เลย เพราะทางนั้นแทบไม่เคยตอบข้อความ จนเธอต้องส่งแชตไปซ้ำๆ หลายครั้ง เมื่อรู้ข่าวว่าทางครอบครัวเดอรองต์ส่งตัวโรมมาที่ไทยเพื่อเจรจาธุรกิจกับทางฝั่งต
Maaari mong magustuhan
แผนรัก มังกรร้าย
dragonred2415.5K viewsสุดท้ายไม่เคยรัก
Naya Solene8.9K viewsมาเฟีย ติดรัก (แซ่บ)
เด็กหญิงพุงกลม162.6K viewsขืนรัก มาเฟีย
เด็กหญิงพุงกลม116.5K viewsลงทัณฑ์รักซาตานเถื่อน
มนสิกานต์402 viewsรักกลางผืนทราย... เจ้าชายแห่งซาฮารา
สายธารลับ238 viewsกับดักร้ายผู้ชายสายเถื่อน
ภัสสพิชชา414 viewsเทพบุตรร้ายคลั่งรัก ซีรีส์ชุด ดวงใจเทพบุตร ลำดับที่ 1
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง490 views
