تسجيل الدخولمشاركة
ล่ามใจ - 4 …กว่าจะรู้ตัวว่าถลำลึกเกินไป
تاريخ النشر:
2026-11-12 06:12:13มหาวิทยาลัย
ร่างเล็กของสองพี่น้อง ไอลีนน์และณิลินล์ ก้าวเดินเคียงกันไปตามทางภายในรั้วมหาวิทยาลัย แน่นอนว่า เพียงแค่สองสาวปรากฏตัว สายตาของหนุ่มๆ ก็พากันหันมามองอย่างทอดสะพานให้ ในช่วงแรก พวกเธอยังออกอาการเขินอาย ไม่คุ้นชินกับการตกเป็นจุดสนใจขนาดนี้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกประหม่าเหล่านั้นก็ค่อยๆ กลายเป็นความเคยชิน “เดี๋ยวลีนน์ไปเรียนก่อนนะ วันนี้เลิกค่ำเลย” “อื้อ บาย” “บายค่า พี่นาเดียร์กับพี่ไบร์ทมารอแล้วใช่ไหม” “อื้อ สองคนนั้นบอกว่ามาถึงแล้ว” “โอเค งั้นไปแล้วนะ” สองพี่น้องบอกมือบ๊ายบายกัน ก่อนจะแยกตัวไปเรียน หากวันไหนที่เพื่อนของณิลินล์ยังมาไม่ถึงมหาวิทยาลัย น้องสาวของเธอก็จะอาสานั่งรอเป็นเพื่อน จริงๆ เธอมีเพื่อนสนิทสามคน ไบร์ท นาเดียร์และเซียร์ญ่า นาเดียร์และเซียร์ญ่า ทั้งสองเป็นฝาแฝดกัน แต่เลือกเรียนคนละมหาวิทยาลัย ช่วงวันหยุดพวกเธอมักจะนัดกันไปดูหนัง กินข้าว และเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าบ่อยๆ “ยัยลินล์ มีหนุ่มปีสี่ฝากขนมมาให้” นาเดียร์ยื่นกล่องช็อกโกแลตให้กับเพื่อนสาวคนสวยที่เพิ่งเดินมาถึง “ใครหรอ” “พี่อาเธอร์ หนุ่มตาน้ำข้าวสุดฮอต ของดีนิเทศ” ไบร์ทหยิบกล่องช็อกโกแลตมาแกะ ซึ่งณิลินล์ก็ไม่ได้ห้าม เธอยิ้มแล้วทำเพียงแค่ส่ายหน้าก็เท่านั้น “เย็นนี้ยัยเซียร์นัดไปกินข้าว จะไปกันไหม” “อื้อ เอาสิ อาทิตย์นี้ไม่ได้เจอเซียร์เลย” “ผมขอบายนะ จะไปแตะบอล” ไบร์ทเอ่ย เขาเองก็มีเพื่อนอีกกลุ่มที่เรียนต่างมหาวิทยาลัย ช่วงว่างก็มักจะนัดรวมตัวกัน ทั้งสามคนล้วนเป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่ มีฐานะมั่งคั่งมาตั้งแต่เกิด มหาวิทยาลัยที่ศึกษาอยู่ก็ขึ้นชื่อเรื่องค่าเล่าเรียนสูงลิ่ว เป็นพื้นที่ของลูกผู้ดีที่เติบโตมาในสังคมระดับเดียวกัน ทั้งการแต่งตัว การใช้ชีวิต แม้จะมีนักศึกษาทุนอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าน้อย ส่วนมากจะลาออกกลางเทอม เพราะสังคมที่แตกต่างเกินไป…เวลาผ่านมาถึงช่วงเที่ยง
ร่างเล็กมีเรียนแค่ช่วงเช้า พอหมดคาบสุดท้ายก็เก็บของแล้วตรงไปยังห้างสรรพสินค้า เพื่อเจอกับเซียร์ญ่าตามนัด วันนี้รามไม่ได้ขับรถไปส่ง เพราะเธอนั่งรถไปพร้อมนาเดียร์ ทั้งณิลินล์และไอลีนน์ต่างขับรถไม่เป็นกันทั้งคู่ เพราะคนเป็นพ่อและแม่ห่วงเรื่องความปลอดภัยมากเกินไป จึงไม่อยากให้ลูกสาวขับรถเอง “รายงานเขาตลอดเลยหรือไง” นาเดียร์เห็นเพื่อนถ่ายภาพแล้วก็เอาแต่ก้มหน้าพิมพ์แชตยิกๆ ตลอดเวลา จึงอดแซวไม่ได้ เธอรู้เรื่องที่ณิลินล์กำลังอินเลิฟกับหนุ่มคนหนึ่งอยู่ แต่ยังไม่รู้ตัวว่าเป็นใคร “อื้อ” “ไม่คิดว่าจะได้เห็นแกมีความรัก เวลาใครจีบก็ปฏิเสธทุกที ดูพี่อาเธอร์สิ ตามจีบมาตั้งสองปี เฮ้อ อย่างที่เขาว่าแหละน้า คนที่ใช่ไม่ต้องพยายาม” “นั่นไง เซียร์ญ่ามาแล้ว” คนตัวเล็กมองไปทางเพื่อนอีกคน แล้วรีบชูมือขึ้นเอ่ยเรียก “เซียร์ ทางนี้” “เขินจนหน้าแดงเลยนะ” “เลิกแซวได้แล้วเดียร์” เซียร์ญ่าเดินมารวมกับสองสาวที่ยืนรอ จากนั้นทั้งสามคนก็เดินไปเรื่อยๆ หาดูของที่อยากได้ แวะร้านชุดเอย เครื่องประดับเอย ตามประสาผู้หญิง ซึ่งเวลาบอกว่าจะมาช็อปปิ้ง ไบร์ทก็จะส่ายหน้าเซโนทันที เพราะเขาไม่ชอบมายืนรอเหล่าสาวๆ เลือกของ หลังจากสามสาวเดินซื้อของจนเริ่มเหนื่อยก็หาอาหารกินกันต่อ แต่เมื่อเดินเข้ามาภายในร้านก็บังเอิญเห็นว่า หนุ่มฮอตคณะนิเทศอย่างอาเธอร์กำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อน พอเขาเห็นณิลินล์ก็ยิ้มหวานอย่างทอดสะพานให้ทันที “น้องลินล์คนสวย นั่งข้างๆ โต๊ะพวกพี่ก็ได้นะ” แม้จะเป็นหนุ่มต่างชาติ แต่อาเธอร์พูดไทยคล่อง เนื่องจากใช้ชีวิตอยู่ที่ไทยตั้งแต่เรียนมอปลาย โดยถูกคนทางบ้านส่งมา เนื่องจากตอนอยู่ต่างประเทศเขาหัวรั้นไม่ยอมอยู่ในกฏระเบียบ “หรืออยากจะมานั่งในหัวใจพี่ก็ได้” ณิลินล์ยิ้มตอบ ไม่ได้แสดงท่าทีไม่ชอบใจยามถูกอีกฝ่ายเอ่ยคำหยอด เธอไม่พูดอะไร เพียงแค่เดินตามเพื่อนไปนั่งยังโต๊ะตรงมุมติดกระจก “พี่อาเธอร์หล่อมากเลยนะ พ่อหนุ่มเมืองหนาวหล่อกว่านี้อีกหรือไง” “นั่นสิ ยัยลินล์ไม่ยอมเปิดหน้าให้ดูสักที” นาเดียร์กับเซียร์ญ่าอดสงสัยไม่ได้ และอยากเห็นชายในดวงใจของเพื่อนไม่น้อยเลย เพราะอาเธอร์มีครบทั้งรูปร่าง หน้าตา ฐานะทางบ้านที่เรียกได้ว่ารวยล้นฟ้า แต่กลับจีบณิลินล์ไม่ติด แปลว่าชายคนนั้นคงมีดีมากกว่า พนักงานของร้านอาหารเดินมาหยุดข้างโต๊ะ จากนั้นก็ยื่นเมนูให้กับทั้งสามสาวสั่ง พวกเธอพูดคุยกันว่าจะกินอะไรดีตามประสาผู้หญิง หลังสั่งอาหารแล้ว ณิลินล์ก้มหน้าลง มือเรียวเปิดกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นลิมิเต็ดที่มีเพียงไม่กี่ใบในคอลเลคชัน ผู้เป็นแม่ซื้อให้ในวันเกิดตอนอายุครบยี่สิบปี โทรศัพท์ถูกหยิบออกมา ก่อนจะกดถ่ายภาพส่งเข้าแชตผู้ชายคนเดิมอย่างทุกที เหมือนตอนนี้เธอกำลังติดอยู่ในห้วงจินตนาการที่ตัวเองกำลังสร้างขึ้นมา เพราะไม่เคยรักใคร โรมคือคนแรก และคนเดียวที่ได้ครองหัวใจดวงน้อย เธอพร้อมยกทั้งหมดให้…โดยไม่คิดจะถามเลยว่าเขาต้องการแค่ไหน “นี่ลินล์ มีความรักทางไกล ไม่กลัวหรอ ทางนั้นโปรไฟล์ดี คงมีผู้หญิงเข้าหาเยอะ” เซียร์ญ่าเอ่ยขึ้นขณะกำลังรออาหาร เธอที่ผ่านประสบการณ์มาโชกโชน รู้เรื่องพวกนี้ดี ต่อให้มั่นคงขนาดไหน แต่ผู้ชายมักจะแพ้มารยาหญิง แต่พอพูดอย่างนั้น นาเดียร์ แฝดพี่ของเธอก็รีบเอ่ยขัด “เซียร์ ทำไมพูดแบบนั้น เดี๋ยวลินล์ก็คิดมากหรอก” “ก็เป็นห่วงเพื่อนไง ยัยลินล์หลงเขาขนาดนี้ คงตามคนแบบนั้นไม่ทันหรอก” “ลินล์ถามแล้ว พี่โรมบอกว่าไม่มีใคร กำลังรอคนที่ไทยอยู่” เธอบอกอย่างเขินอาย ใบหน้าร้อนขึ้นเพียงแค่นึกถึงสิ่งที่พูดผ่านโทรศัพท์เมื่อตอนเช้า แต่พอเซียร์ญ่าได้ยินก็รีบแทรก “เวลาอยากได้ ผู้ชายมันก็ปากหวานกันทั้งนั้น” “พี่โรมไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก ตอนเด็กๆ ดูแลลินล์ดีมากเลยด้วย” “ตอนเด็กหรอ? แกกับคนชื่อโรมรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเลยหรอเนี่ย” นาเดียร์ตกใจ เพราะไม่เคยรู้มาก่อน อย่างที่เห็นว่าณิลินล์ไม่เล่าอะไรถึงชายคนนั้นมากนัก เพียงแค่พูดว่าจะพามาแนะนำให้รู้จักหากมีสถานะ “อื้อ” “แต่ยัยลินล์ ตอนเด็กกับตอนโต เหมือนกันที่ไหน” เซียร์ญ่ายังไม่ยอมลดละ เธอไม่ได้ตั้งใจเสี้ยม เพียงแค่อยากให้เพื่อนทันคนกว่านี้ หากเห็นว่าผู้ชายคนนั้นดีจริง เธอถึงจะหายห่วง “เหมือนสิ พี่โรมไม่เปลี่ยนไปเลย” “เฮ้อ! ฉันชักจะอยากเห็นจริงๆ แล้วนะ คนชื่อโรมเนี่ย ใช้อะไรมาล่อแกให้ติดกับดัก” “กับดักอะไรกัน อย่าพูดแบบนั้นสิ” “ค่า~ แตะไม่ได้ด้วย รัก หลง สุดๆ” “…อื้อ” “คะ? อืออะไรของแก” เซียร์ญ่ามองอย่างสงสัย ณิลินล์ก้มหน้าลงเล็กน้อย มือเรียวบีบประสานเข้าหากันอย่างเขินอาย ก่อนเสียงหวานจะเอ่ย “คิดถึงทีไรหัวใจก็เต้นแรงทุกครั้ง แบบนี้เรียกว่าหลงใช่ไหม” สองฝาแฝดหันมองหน้ากันทันที ต่างฝ่ายต่างนิ่งอึ้งไปกับประโยคที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากเพื่อนตัวเล็ก แม้จะพอรู้ว่า ณิลินล์หลงผู้ชายคนนั้นมาก แต่ก็ไม่นึกว่าจะมากถึงขนาดนี้ คฤหาสน์หลังใหญ่ ร่างของณิลินล์นอนม้วนอยู่บนเตียง ตอนนี้เธอกำลังวิดีโอคอลกับหนุ่มหล่ออย่างโรม หัวใจดวงน้อยเต้นแรงเมื่อเห็นเขาเป็นฝ่ายโทรคอลมาหาก่อน แถมยังพูดเสียงหวานว่าอยากเห็นหน้า ทั้งสองคุยกันไปเรื่อยๆ มองดูเวลาอีกทีก็คุยสายนานเกือบยี่สิบนาทีแล้ว เป็นครั้งแรกที่ได้คุยกันนานขนาดนี้ “พี่โรมสักด้วยหรอคะ” ดวงตากลมมองเข้าไปในจอ ที่เห็นก็เพราะคนปลายสายตั้งโทรศัพท์เอาไว้แล้วถอดเสื้อออก ลายสักที่พาดบนไหล่ยาวลงมาถึงแขนนั้น ทำเอาหลังได้เห็นหัวใจของณิลินล์ก็เต้นแรงระส่ำ ( อืม ) “น้องลินล์ไม่คิดว่าพี่โรมจะมีลายสักด้วย เท่จังเลยค่ะ” ที่ผ่านมาเธอคุยกับเขาผ่านเสียงมากกว่าวิดีโอคอล ตอนเจอกันครั้งก่อนโรมก็อยู่ในชุดสูทเนี๊ยบ ปิดบังร่างกายเอาไว้มิดชิด ทำให้ไม่เคยรู้มาก่อนว่าภายใต้ภาพลักษณ์นักธุรกิจมาดสุขุมนั้น จะมีลายสักซ่อนอยู่ ( อยากเห็นใกล้ๆ หรือเปล่า ) ขอบตาของคนถูกถามร้อนวูบขึ้นทันควัน ก่อนจะซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่อย่างกลบเกลื่อนพวงแก้มสีแดงของตัวเอง ( ทำไมไม่ตอบ ) เสียงทุ้มที่ดังผ่านลำโพงจงใจไล่ต้อน ร่างเล็กกัดริมฝีปากเบาๆ อย่างรวบรวมความกล้า ก่อนจะเงยหน้ามองจอโทรศัพท์ทั้งที่พวงแก้มยังร้อนผ่าว “ถ้าน้องอยากเห็นใกล้ๆ พี่โรมจะรีบกลับมาไทยหรือเปล่าคะ” ( ถ้ากลับไป พี่คงไม่ปล่อยให้ลินล์แค่มองเฉยๆ ) ณิลินล์ทำได้เพียงกอดหมอนแน่นกว่าเดิม ใบหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงระรัว อย่างที่เขาว่า คนที่เคยมีรักครั้งแรก จะหลงมัวเมาไปกับความรู้สึกนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น กว่าจะรู้ตัวว่าถลำลึกเกินไป…ก็วันที่หันหลังกลับไม่ได้แล้ว
أحدث فصل
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 6 ลูกไก่ตัวน้อย…ที่ไร้เดียงสา
…หลายวันต่อมาในทุกๆ วัน ยังมีดอกไม้ช่อโตจากคนไกลถึงฝรั่งเศสสั่งมาส่งให้ที่บ้าน บางวันก็จะมีขนมจากอาเธอร์ส่งมาเหมือนกัน แต่ณิลินล์ให้เหล่าแม่บ้านเอาไปแจกกันกิน ส่วนช่อดอกไม้ เธอจะเป็นคนถือมันขึ้นไปเก็บด้วยตัวเองอย่างทะนุถนอมหลังจากตอนนั้น เธอก็ไม่พูดถึงเรื่องที่ไม่ให้โรมส่งดอกไม้มาอีกเลย เพราะกลัวจะเป็นอย่างเดิม กลัวว่าตัวเองจะทำความสุขหล่นหายห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่เลือกซื้อของ บ้างก็เพียงแค่มาเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เพราะอากาศช่วงบ่ายที่ไทยค่อนข้างร้อน“ทำไมแกไม่พาพวกเราไปสนามแข่งบ้าง”“นั่นสิ อยากไปจัง”พอณิลินล์วางสายจากไอลีนน์ที่โทรมาชวนไปสนามแข่ง เพื่อนซี้สองฝาแฝดก็หันมาถาม“เซียร์กับเดียร์อยากไปหรอ” “ก็อยาก นักแข่งหล่อๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะเจคซ์ หล่อมาก!!” เซียร์ญ่าบอก เธอเคยเห็นหนุ่มหล่ออย่างเจย์เลอร์ หรือชื่อที่สาวๆ เรียกติดปากคือ เจคซ์ แม้จะเคยเจอนับครั้งไม่ถ้วน แต่มองทีไรก็เหมือนถูกมนต์สะกด เพิ่งเข้าใจคำว่าหล่อเหมือนไม่มีอยู่จริงก็ตอนได้เห็นเขา“สองพี่น้อง ครามกับไคลน์ ก็งานดีไม่แพ้กัน” นาเดียร์พูดเสริม“ทำไมคนตระกูลนี้หน้าตาดีทุกคนเลยนะ” ณิลินล์ยังไม
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 5 จะไม่ทำให้ผิดหวัง
…ฝรั่งเศสปัง ปัง ปัง ~เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วสนามยิงยามดึกสงัด กระสุนพุ่งจากปลายกระบอกไปเจาะตรงกลางเป้ากระดาษอย่างแม่นยำทุกนัดโรม หรือชื่อที่แวดวงธุรกิจรู้จักกันดีในนาม โรฮัน เดอรองต์ ค่อยๆ ลดปลายกระบอกปืนลง มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนใส่ลูกกระสุนชุดใหม่กลับเข้าไป รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยเหล่าบริวารยืนรายล้อม แต่มีเพียงคนเดียวที่ได้เข้าใกล้ คือมือขวาคนสนิท “นายครับ มีสายเรียกเข้าจากคุณณิลินล์”อินทรา ลูกน้องมือขวาคนสนิทเอ่ยขึ้นจากข้างหลัง ก่อนน้ำเสียงเรียบเฉยของผู้เป็นนายจะเอ่ยตอบ “อืม เอาวางไว้” โทรศัพท์ถูกวางลง เจ้าของใบหน้าขรึมเพียงแค่ก้มมองชื่อที่ปรากฏบนจอครู่หนึ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก และไม่ได้คิดจะกดรับ“อยากดวนปืนหน่อยไหม”“ผมคงไม่มีทางชนะ” ลูกน้องมือขวาเอ่ยพร้อมยิ้มเจือนอินทรา คือคนที่ถูกส่งมาอยู่กับโรมตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยความกังวลเรื่องภาษาและการใช้ชีวิต นายใหญ่จึงจัดหาคนไทยไว้คอยดูแลหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลเขาเป็นคนที่เห็นโรมตั้งแต่ยังเด็ก เห็นวันที่ต้องปรับตัว วันที่รอยยิ้มค่อยๆ หายไป จนกลายเป็นชายหนุ่มมาดนิ่งเย็นชาที่ควบคุมทุกอย่างได้แบบในวันนี้“พร
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 4 …กว่าจะรู้ตัวว่าถลำลึกเกินไป
เข้าสู่เดือนที่สอง หลังโรมบอกว่ากำลังจีบณิลินล์อยู่ จากนั้นทั้งสองก็เริ่มโทรคุยกันบ่อยขึ้น แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการโทรเสียงมากกว่าคุยแบบเห็นหน้า“อาทิตย์หน้าก็กลับไทยแล้วนี่คะ”( อืม ครับ )“จะมาที่บ้านไหมคะ เดี๋ยวน้องจะทำของโปรดให้”( รู้หรือไง พี่ชอบกินอะไร )“ที่ไปร้านอาหารด้วยกัน น้องลินล์เห็นพี่โรมสั่ง”( ช่างสังเกตดี ) ร่างเล็กเงียบ แล้วคิดทวนซ้ำๆ ว่าถามดีหรือเปล่า จนสุดท้ายประโยคหนึ่งที่ติดในความสงสัยก็หลุดออกมา“อยู่ที่นั่น…พี่โรมไม่มีใครใช่ไหมคะ” ( จะให้มีใคร ในเมื่อพี่รอคนที่ไทยอยู่ )“ถ้าอย่างนั้น….ก็รีบมาไทยสิคะ” เขี้ยวเล็กกัดงับริมฝีปากของตัวเองเบาๆ อย่างไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้โพล่งแบบนั้นออกไป และพอพูดพวงแก้มก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อ อาการร้อนไล่ตั้งแต่ปลายเท้าลามขึ้นมาทั้งตัว แถมปลายสายยังเงียบไม่พูดอะไรเลยสักคำหลังประโยคนั้น“เดี๋ยว…เดี๋ยวน้องไปเรียนก่อนนะคะ”( ครับ )ก่อนวางสาย ณิลินล์ได้ยินเสียงหนึ่งแว่วเข้ามา แต่เธอฟังไม่ถนัดว่าพูดอะไร รู้แค่เป็นเสียงตวาดของผู้ชาย คิ้วบางขมวดชนกันอย่างแปลกใจ แต่ที่ทำให้ห่อเหี่ยวคงเป็นความเงียบของปลายสายก่อนหน้านี้มากกว่า ทั
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 3 ใสซื่อดี
วันต่อมาช่วงเที่ยง ณิลินล์ออกมาเจอกับโรมตามที่นัดหมายกันเอาไว้ เธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูน่ารัก เจ้าของรอยยิ้มสดใสไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มักจะดึงดูดสายตาของผู้คน และวันนี้เธอได้เดินเคียงไปกับชายหนุ่มตัวสูง ยิ่งทำให้ทั้งสองกลายเป็นจุดสนใจ“อาหารฝรั่งเศสร้านนี้ขึ้นชื่อมากเลยนะคะ” เธอบอก ขณะกำลังเดินไปยังร้านอาหาร“นึกว่าจะพาไปร้านอาหารไทย”“เมื่อวานน้องเห็นพี่โรมตักอาหารไทยน้อยมาก คิดว่าคงไม่ถูกปากแล้ว ก็เลยพามาร้านอาหารฝรั่งเศสแทนค่ะ”“มองพี่ตลอดเลยหรือไง”“…คะ…คือ…ก็พี่โรมนั่งตรงข้ามกับน้องลินล์ไงคะ” เสียงหวานเอ่ยแก้ตัวอย่างติดขัด ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมองเขาตลอดเวลายามอยู่ใกล้ เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง มือไม้สั่น พูดจาติดขัด มักจะหลบสายตาบ่อยครั้ง แสดงท่าทีเคอะเขินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ทุกอาการนั้นมันเกิดขึ้นเพียงแค่อยู่กับโรมคนเดียว“อ่า….แบบนั้นเองสินะ”“พะ พี่โรมจะกลับฝรั่งเศสเมื่อไรหรอคะ” เพราะทนความเขินอายไม่ไหว คนตัวเล็กจึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุย ก่อนที่พวงแก้มของเธอจะแดงเถือกไปมากกว่านี้“คืนนี้”“…แล้วจะกลับมาไทยอีกเมื่อไรคะ”“ยังไม่แน่ใจ คงอีกประมาณสองเดือน”ณิลินล์เม้มปากกลั
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 2 ….เป็นเด็กดีจังเลยนะ
บนโต๊ะเรียงรายไปด้วยเมนูหลากหลาย ทั้งอาหารไทยและฝรั่งเศสที่จัดเตรียมไว้ โรมได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งของครอบครัว หากไม่มีใครเอ่ยขึ้นมา คงไม่มีทางรู้เลยว่า การเดินทางมายังประเทศไทยในรอบสิบปีครั้งนี้ของเขา มีจุดประสงค์เพื่อเจรจาธุรกิจ“บอกท่านราอูลได้เลยว่าทางนี้ไม่ติดปัญหาอะไร” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยขึ้น ดวงตาคมเข้มมองไปยังตัวแทนของตระกูลใหญ่ที่ถูกส่งมาคุย ก่อนคนเป็นภรรยาจะเสริมขึ้นมา“โรมจะได้อยู่ดูแลบริษัทที่ไทยใช่ไหมลูก”“ครับ”“แบบนี้ก็อยู่ไทยยาวเลยน่ะสิ”“ยังครับ” โรมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุม “ผมแค่มาปิดดีลรอบนี้ แล้วต้องบินกลับฝรั่งเศส”“อ้าว น้านึกว่าจะได้อยู่ยาว พ่อเขาเองก็คงดีใจ”“รายละเอียดสัญญาผมจะจัดการส่งมาให้พิจารณาอีกครั้ง ก่อนเซ็นอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นผมจะกลับมาเริ่มโปรเจกต์” เขาวางแก้วน้ำเปล่าลง สายตาคมมองตรงไปยังคู่สนทนาที่เป็นประธานใหญ่ของทุกบริษัทในเครือทรัพย์หิรัญสกุล“อืม ตามนั้นแล้วกัน ทางเรายินดีที่จะได้ร่วมทำงานใหญ่กับเดอรองต์”“ครับ ทางเดอรองต์ก็รู้สึกเป็นเกียรติ ที่จะได้ร่วมลงทุนกับทางทรัพย์หิรัญสกุล” สายตาคมทอดไปยังร่างเล็กที่นั่งอ
BOUND ซ่อนพันธะ ล่ามใจ ล่ามใจ - 1 เจอกันในรอบหลายปี
…ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อนณิลินล์ เด็กสาวอายุยี่สิบเอ็ดปี เธอเป็นเจ้าของรอยยิ้มสดใสที่ใครเห็นต่างก็พากันหลงรัก “หนูลินล์”“ขา~มี้”“หนูถามพี่โรมให้มี้หน่อยสิคะ ชอบทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า มี้กลัวถ้าทำของที่ชอบตอนเด็กแล้วจะไม่ถูกปาก ไปอยู่ฝรั่งเศสซะนานอาจจะไม่คุ้นกับอาหารไทยแล้ว”เพราะวันนี้ที่บ้านมีนัดทานข้าวกับตัวแทนของตระกูลเดอรองต์ คุยเรื่องธุรกิจที่กำลังจะร่วมลงทุน และคนคนนั้นก็คือโรม เด็กชายที่เคยเติบโตในบ้านหลังนี้ ก่อนจะย้ายไปอยู่ฝรั่งเศสตั้งแต่ยังเล็ก พอรู้ว่าเขาจะกลับมาทุกคนในบ้านจึงตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอโดยเฉพาะณิลินล์…เธอไม่เคยลืมพี่ชายที่แสนดีในวันนั้น“ลินล์ดีใจจังเลยค่ะมี้” รอยยิ้มหวานระบายบนใบหน้าสวยจิ้มลิ้ม เมื่อได้ยินชื่อของชายหนุ่มที่ไม่ได้เจอตั้งแต่ย้ายไปฝรั่งเศสเมื่อวัยเด็ก โชคดีที่ยุคนี้สามารถติดต่อกันผ่านอินเตอร์เน็ตได้ ณิลินล์จึงขอช่องทางติดต่อของโรมเอาไว้จากราม ทว่า ผ่านมาหลายปี เธอนับจำนวนครั้งที่คุยกันได้เลย เพราะทางนั้นแทบไม่เคยตอบข้อความ จนเธอต้องส่งแชตไปซ้ำๆ หลายครั้ง เมื่อรู้ข่าวว่าทางครอบครัวเดอรองต์ส่งตัวโรมมาที่ไทยเพื่อเจรจาธุรกิจกับทางฝั่งต
قد تعجبك أيضًا
บำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์27.5K وجهات النظرสยบรักเสือร้าย
มดตัวจี๊ด9.2K وجهات النظرรักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa20.4K وجهات النظرเจ้าสาวมาเฟีย
มดตัวจี๊ด39.0K وجهات النظرแค้นรักมาเฟียร้าย
ท้องฟ้าและทุ่งหญ้า457 وجهات النظرไม่ขอเกิดเป็นหลานชายมาเฟีย
มีแค่เคะ106 وجهات النظرUnder Control | กรงรักเสือร้าย
กุหลาบดำ Shadow Writer2.3K وجهات النظرLUV My Devil รักหมดหัวใจของนายปีศาจ
Phat_sara711 وجهات النظر
