ล่ามใจ - 6 ลูกไก่ตัวน้อย…ที่ไร้เดียงสา

…หลายวันต่อมา

ในทุกๆ วัน ยังมีดอกไม้ช่อโตจากคนไกลถึงฝรั่งเศสสั่งมาส่งให้ที่บ้าน บางวันก็จะมีขนมจากอาเธอร์ส่งมาเหมือนกัน แต่ณิลินล์ให้เหล่าแม่บ้านเอาไปแจกกันกิน ส่วนช่อดอกไม้ เธอจะเป็นคนถือมันขึ้นไปเก็บด้วยตัวเองอย่างทะนุถนอม

หลังจากตอนนั้น เธอก็ไม่พูดถึงเรื่องที่ไม่ให้โรมส่งดอกไม้มาอีกเลย เพราะกลัวจะเป็นอย่างเดิม กลัวว่าตัวเองจะทำความสุขหล่นหาย

ห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังเดินขวักไขว่เลือกซื้อของ บ้างก็เพียงแค่มาเดินเล่นตากแอร์เย็นๆ เพราะอากาศช่วงบ่ายที่ไทยค่อนข้างร้อน

“ทำไมแกไม่พาพวกเราไปสนามแข่งบ้าง”

“นั่นสิ อยากไปจัง”

พอณิลินล์วางสายจากไอลีนน์ที่โทรมาชวนไปสนามแข่ง เพื่อนซี้สองฝาแฝดก็หันมาถาม

“เซียร์กับเดียร์อยากไปหรอ” 

“ก็อยาก นักแข่งหล่อๆ ทั้งนั้น โดยเฉพาะเจคซ์ หล่อมาก!!” เซียร์ญ่าบอก เธอเคยเห็นหนุ่มหล่ออย่างเจย์เลอร์ หรือชื่อที่สาวๆ เรียกติดปากคือ เจคซ์ แม้จะเคยเจอนับครั้งไม่ถ้วน แต่มองทีไรก็เหมือนถูกมนต์สะกด เพิ่งเข้าใจคำว่าหล่อเหมือนไม่มีอยู่จริงก็ตอนได้เห็นเขา

“สองพี่น้อง ครามกับไคลน์ ก็งานดีไม่แพ้กัน” นาเดียร์พูดเสริม

“ทำไมคนตระกูลนี้หน้าตาดีทุกคนเลยนะ” 

ณิลินล์ยังไม่ได้ตอบเพื่อน สายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ที่ยังถือไว้ในมือก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่กลมใสหลุบมองบนจอ เมื่อเห็นชื่อ โรม ที่เมมเอาไว้ หัวใจดวงน้อยก็เต้นถี่รัว

“แหม~ แค่เขาโทรมาก็หน้าแดงเชียวนะ”

“เซียร์ อย่าแซว ดูสิ ยัยลินล์เขินกว่าเดิมแล้ว”

“หยุดเลยนะทั้งสองคน”

คนที่กำลังเขินก้มลงเพื่อกลบเกลื่อนใบหน้าแดงก่ำของตัวเอง นิ้วเรียวรูดรับสาย ยกโทรศัพท์แนบหู แล้วเดินนำเพื่อนทั้งสองคนไปทางโรงหนัง วันนี้ไบร์ทบอกว่าจะตามมาด้วย เพราะเขาอยากดูหนังเรื่องนี้มาก

“ทำไมโทรมาได้ล่ะคะ พี่โรมไม่เข้าบริษัทหรอ” หลังกดรับ เสียงหวานก็เอ่ยถามคนปลายสาย

( อยู่ที่ไหน ) 

เสียงทุ้มแข็งกร้าวฟังแล้วชวนให้รู้สึกเย็นเยือก จนณิลินล์ชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้า เธอเงียบลงอย่างแปลกใจ แล้วจู่ๆ คนทางนั้นก็พูดซ้ำอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่นุ่มลง

( อยู่ที่ไหนครับ )

“ตอนนี้น้องอยู่ที่ห้างกับเพื่อน กำลังจะไปดูหนังกันค่ะ”

( จะกลับบ้านกี่โมง…ครับ )

“คงค่ำๆ เลยค่ะ หนังฉายสองชั่วโมงครึ่ง”

( ครับ )

“พี่โรมมีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงโทรมาหาน้อง”

( พี่แค่อยากได้ยินเสียง )

คำพูดชวนให้เพ้อฝันได้ผลกับคนตัวเล็กที่อ่อนประสบการณ์เรื่องความรัก เธอยิ้มกว้างหัวใจเต้นถี่ ยามได้ยินคำหวานหน้าก็พลันแดงซ่านทุกที

“น้องอยากให้พี่โรมกลับไทยเร็วๆ จังเลยค่ะ” 

เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้วที่เขาจะกลับมา มันยิ่งทำให้ตื่นเต้น เพราะความสัมพันธ์คงจะชัดเจนขึ้น เธอเชื่อแบบนั้นอย่างหมดหัวใจ

“งั้น น้องลินล์วางสายก่อนนะคะ” 

เมื่อไม่ได้ยินคนทางนั้นตอบกลับ ณิลินล์จึงละโทรศัพท์ออกจากหู แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เป็นฝ่ายกดวาง สายก็ถูกตัดไปซะก่อน คิ้วบางขมวดนิ่วชนกัน 

บางครั้ง เธอก็มีความรู้สึกว่าโรมไม่ได้อยากคุยเท่าไร แต่เพราะคิดแบบนั้นแล้วมันทำให้ดิ่งลง จึงเตือนตัวเองซ้ำๆ ว่าเขาแค่ต้องทำงาน 

หลังซื้อตั๋วที่โรงหนังเรียบร้อย ร่างเล็กและเพื่อนก็เดินไปหาร้านอาหารใกล้ๆ และสั่งของกิน ไม่นานไบร์ทก็มาถึง ทั้งสี่คนพูดคุยกันตามประสาเพื่อนสนิท 

ติ้ง~ 

เสียงแจ้งเตือนฉุดให้ณิลินล์ที่กำลังคุยเล่นกับเพื่อนก้มลงมองจอโทรศัพท์ พอเห็นชื่อของน้องสาวบนจอ จึงหยิบขึ้นมาอ่านข้อความ

แชต: ไอลีนน์

ไอลีนน์: ตอนนี้พี่โรมอยู่ที่บ้านของเรา ลินล์อยู่ที่ไหน

คิ้วบางขมวดผูกเป็นปม สายตากวาดอ่านประโยคในช่องแชตหลายรอบ ก่อนจะรีบตั้งคำถามกลับ

ณิลินล์: ว่ายังไงนะ

ไอลีนน์: พี่โรมคุยกับป๊าอยู่ สีหน้าจริงจังมาก คงมาคุยเรื่องงาน ไม่รู้หรอว่าจะมา?

ณิลินล์: ไม่ ลินล์ไม่รู้เลย 

ณิลินล์ได้แต่คิดว่าเพราะอะไรกัน ทั้งที่เพิ่งวางสาย แต่โรมกลับไม่ยอมบอกว่าตอนนี้เขามาไทยและอยู่ที่บ้านของเธอ

ไอลีนน์: อุ้ย หรือพี่โรมตั้งใจเซอร์ไพรส์ ฮือ ลีนน์ปากโป้งไปแล้ว 

ไอลีนน์: ไม่น่าแชตไปบอกลินล์เลย รู้สึกผิดจัง

พวงแก้มขาวไร้เลือดฝาดเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ นิ้วเรียวปัดออกจากชื่อแชตของน้องสาว แล้วเปลี่ยนไปเปิดแชตของคนที่แอบมาไทยโดยไม่ยอมบอกกัน

ทว่า พอจะส่งข้อความไปณิลินล์กลับนิ่งงัน ริมฝีปากเม้มชนกันอย่างลังเล ว่าจะกลับบ้านตอนนี้เลยดีหรือเปล่า ขณะที่กำลังปั่นป่วนกับความคิด ปากก็โพล่งออกไปอย่างไม่รอช้า

“ทุกคน คือ…ลินล์คงดูหนังด้วยไม่ได้แล้ว”

“อ้าว ทำไม” นาเดียร์รีบถาม เพราะอีกไม่นานก็จะถึงเวลาหนังฉายแล้ว

“ต้องรีบกลับบ้านน่ะ ขอโทษนะ” 

“แล้วจะกลับยังไง ให้ไปส่งไหม” ไบร์ทบอก

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเรียกรถไปก็ได้ ไบร์ทดูหนังกับแฝดเถอะ อยากดูเรื่องนี้นี่”

“จะเรียกรถกลับได้ยังไง ป๊าลินล์คงบ่นแน่ๆ เดี๋ยวไปส่งเอง”

“อือ ให้ไบร์ทไปส่งดีกว่าลินล์ แกเคยขึ้นแก็ปซะที่ไหน”

เจ้าของใบหน้าหวานมองเพื่อนด้วยแววตารู้สึกผิด เพราะเธออยากไปเจอคนที่เพิ่งมาจากฝรั่งเศส ถึงได้รบกวนคนอื่นอย่างนี้ แถมยังไม่กล้าบอกเหตุผลว่าเพราะอะไรถึงรีบกลับบ้าน

“เอาแบบนั้นก็ได้ ขอบคุณนะไบร์ท”

“ไปตอนนี้เลยใช่ไหม?”

“อือ” 

เพื่อนตัวสูงของเธอลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ จากนั้นก็เอากระเป๋าสะพายไปถือให้ ซึ่งไบร์ททำอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรจนกลายเป็นเรื่องปกติ หลังลาสองแฝดนาเดียร์กับเซียร์ญ่าแล้ว เธอจึงเดินแยกตัวออกไปทางลานจอดรถใหญ่ของห้างหรู

เดินไม่ไกลมากก็มาถึงยังลานจอด รถซูเปอร์คาร์คันหรูจอดนิ่งอยู่ในช่องวีไอพี ณิลินล์เอื้อมมือเปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ ไบร์ทก็ขึ้นมานั่งหลังพวงมาลัย ก่อนจะดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด

“ทำไมจู่ๆ ถึงรีบกลับ” เขาหันมาถาม พลางชำเลืองมองคนข้างๆ อย่างสงสัย

“คือว่า….พี่มาจากต่างประเทศน่ะ ลินล์เลยอยากกลับไปเจอ”

“พี่?”

“อื้อ คนนี้ไบร์ทไม่รู้จักหรอก เขาไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็กเลย”

อีกฝ่ายไม่ได้ซักถามอะไรต่อให้ยืดยาว รถคันหรูถูกสตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปจากลานจอดของห้างสรรพสินค้า แล่นไปบนถนนที่พลุ่งพล่านด้วยรถยนต์

จากห้างสรรพสินค้าใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็มาถึงยังคฤหาสน์หลังใหญ่ คนตัวเล็กที่อยู่ข้างเบาะคนขับนั่งหลังตรง มือบีบประสานแน่น เมื่อรถจอดเทียบหน้าประตูทางเข้าบานใหญ่ของบ้าน หัวใจดวงน้อยๆ ก็ยิ่งเต้นถี่แรง

“ไบร์ทจะเข้าบ้านด้วยหรอ?” เธอหันมองเพื่อนที่ทำท่ากำลังปลดเข็มขัด

“อ่า อยากไหว้ป๊ากับมี้ ไม่ได้เจอนานแล้ว”

“อ๋อ โอเค มี้ก็ถามถึงไบร์ทเหมือนกันนะ”

“แน่นอน ตอนเด็กๆ นี่เป็นว่าที่ลูกเขยคนโปรดเชียวนะ”

ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน ณิลินล์ส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความขี้เล่นของเพื่อน มีแต่คนบอกว่าไบร์ทน่ะมีความรู้สึกดีๆ ให้เธอ แต่เธอรู้ว่าทั้งหมดที่เขาทำมันคือความเป็นห่วงในฐานะเพื่อน 

ย้อนกลับไปตอนเรียนมอปลาย เธอเคยถามออกไปตรงๆ ว่ารู้สึกมากกว่าเพื่อนหรือเปล่า และไบร์ทเองก็อธิบายทุกอย่างว่าทำไมถึงดูแลดีกว่าคนอื่นๆ เพราะเธอน่ะ หัวช้า เชื่อคนง่าย มักโดนรังแกบ่อยๆ ก็มีเพื่อนคนนี้ที่คอยปกป้อง 

เพื่อนซี้ทั้งสองคนลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านพร้อมกัน เพียงก้าวพ้นประตูบานใหญ่ไม่เท่าไร ทั้งณิลินล์และไบร์ทก็ต้องหยุดนิ่ง เมื่อเจ้าของบ้านเดินออกมาพร้อมหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง 

ไบร์ทขมวดคิ้วมองชายคนนั้น ใบหน้าคล้ายกับราม คนที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของณิลินล์และไอลีนน์ ทว่า กลับแต่งตัวดูมีภูมิฐานกว่า ผิวพรรณเกลี้ยงเกลากว่า จะว่าเป็นคนเดียวกันคงไม่ใช่ แต่ใบหน้าที่เหมือนกันขนาดนี้ คงมีส่วนเกี่ยวข้องทางสายเลือดอย่างแน่นอน

“สวัสดีครับ” 

“อืม มาส่งณิลินล์ใช่ไหม” เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยถามเพื่อนสนิทของลูกสาวที่เห็นหน้ามาตั้งแต่ยังเด็ก

“ครับ ไม่ได้เจอนานผมเลยอยากเข้ามาไหว้ก่อนกลับ สบายดีนะครับ”

“สบายดี แล้วท่านกับคุณหญิงสบายดีใช่ไหม”

“คุณพ่อกับคุณแม่สบายดีครับ” 

ขณะที่ผู้เป็นพ่อกำลังพูดคุยกับเพื่อนสนิทของเธออยู่นั้น สายตาของณิลินล์มองไปยังหนุ่มตัวสูงตรงหน้า ทั้งร่างเริ่มร้อนผ่าวจากการถูกเขาจ้องไม่วางตา

“งั้นเดี๋ยวผมกลับก่อนนะครับ” พอบอกกับเจ้าของคฤหาสน์แล้ว ไบร์ทก็หันมามองคนตัวเล็กข้างๆ กัน

“ไปแล้วนะ”

“อื้อ ขับรถดีๆ นะ” 

“ครับผม” 

ไบร์ทยิ้มให้เพื่อนตัวเล็ก แล้วหันมายิ้มให้ชายหนุ่มอีกคนที่ยังไม่รู้จักชื่อ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงใบหน้าเข้มขรึมไร้รอยยิ้ม ไร้ความเป็นเป็นมิตร เขาจึงรู้สึกแปลก และเริ่มไม่ชอบท่าทีวางมาดเข้มอย่างนั้น 

เขามองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาแล้วหันหลังเดินออกจากบ้านไปยังรถที่จอดอยู่ด้วยความคิดที่ไม่ถูกชะตากับชายคนนั้นเอาซะเลย

“ไหนหนูบอกป๊าว่าจะดูหนังกับเพื่อน”

“คือ…เพื่อนมีธุระค่ะ ก็เลยเลื่อนนัด” ร่างเล็กที่เพิ่งโพล่งคำนั้นออกมารีบก้มหน้าหลบสายตาผู้เป็นพ่ออย่างรู้สึกผิด ความจริงเธอแค่อยากรีบกลับมาเจออีกคน และก็เป็นครั้งแรกที่คำโกหกหลุดออกมาจากปาก

“ผมขอพาน้องไปดินเนอร์มื้อค่ำข้างนอกได้หรือเปล่าครับ” โรมเอ่ยขอ เขากำลังตั้งใจวางตัวให้เป็นสุภาพบุรุษ 

“ถ้าดินเนอร์เสร็จแล้ว จะรีบพากลับมาส่ง”

“จะพาไปที่ไหน?”

ยังไม่ทันที่หนุ่มตัวสูงจะได้ตอบ เสียงใสของณิลินล์ก็เอ่ยแทรก เพราะเธอกลัวว่าพ่อจะไม่อนุญาต

“ป๊าขา…” 

“ป๊าแค่ถาม ยังไม่ได้ห้าม” คนเป็นพ่อมองลูกสาว ก่อนจะหันกลับมาจ้องยังชายหนุ่ม

“ร้านที่น้องชอบครับ” โรมบอก พลางปรายสายตามองคนตัวเล็ก

“เอาเถอะ อยากพาไปจะไม่ห้าม แต่ห้ามทำอะไรเกินเลยเด็ดขาด”

“แน่นอนครับ ผมจะไม่ทำแบบนั้น วางใจได้”

ณิลินล์เม้มริมฝีปากอย่างเขินอาย เธอเพียงแค่รีบกลับมาเพราะอยากเจอ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะขออนุญาตพาออกไปกินข้าวข้างนอก แถมยังใช้คำว่าดินเนอร์ที่ฟังดูแล้วชวนให้รู้สึกพิเศษ

“น้องลินล์ขออาบน้ำก่อนได้ไหมคะ”

“ตามสบายครับ”

ณิลินล์ขึ้นห้องไปอาบน้ำด้วยความตื่นเต้น ในหัวของเธอเอาแต่จินตนาการว่า โรมจะมีเซอร์ไพรส์อะไรหรือเปล่า แค่คิด หัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ คำว่าดินเนอร์นั้นมีความหมายสำหรับคู่รัก ทำเอาว้าวุ่น เธอคิดแล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียว

เวลา 18:30 น.

ด้านบนตึกสูงของร้านอาหารหรูไร้ผู้คน ณิลินล์มองไปรอบๆ ด้วยความแปลกใจ เนื่องจากที่นี่เป็นจุดเช็คอินยอดฮิต และยังเป็นร้านโปรดของเธอ ผู้คนต่างเวียนกันมาแน่นขนัดทุกวัน เพราะอาหารรสชาติอร่อยและวิวเมืองมองเห็นได้ไกลสุดสายตา แต่วันนี้กลับไร้เงาลูกค้า มีเพียงเสียงเพลงคลาสสิกจากไวโอลินคลอเบาๆ 

“พี่เหมาทั้งร้านเอาไว้”

“ถึงว่า ไม่มีคนเลย” 

พอคนตัวสูงบอกอย่างนั้นเธอจึงกระจ่างหายสงสัย แล้วก็ใจสั่นกับความพิเศษนี้ เขาเดินไปยังโต๊ะตัวที่อยู่ติดกับจุดชมวิว แล้วเลื่อนเก้าอี้ออกให้อย่างสุภาพ การกระทำเหล่านั้นทำให้หนูน้อยใสซื่ออย่างณิลินล์หวั่นไหว

“ขอบคุณนะคะ”

“ยินดี…ครับ” 

โรมเดินมานั่งฝั่งตรงกันข้าม เขามองใบหน้าหวานที่ดูออกได้ง่ายๆ ว่าเธอกำลังเขินมากขนาดไหน พวงแก้มแดงระเรื่อตั้งแต่อยู่ในรถ 

“พี่สั่งของโปรดเอาไว้ให้แล้ว ทุกเมนูที่ลินล์ชอบ”

“รู้ได้ยังคะ ว่าน้องลินล์ชอบอะไร”

“มันก็ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากเท่าไร”

“ขอบคุณนะคะ” 

สายตาคมของอีกฝ่ายที่เอาแต่มองมานั้น เป็นชนวนให้กลางใจดวงเล็กเต้นแรงตลอดเวลา พอเห็นว่าเขาเอาแต่มองไม่ยอมพูดจา ร่างเล็กจึงเป็นฝ่ายชวนคุย

“ทำไมไม่บอกน้องล่ะคะ ว่ามาไทยวันนี้”

“พี่ตั้งใจเซอร์ไพรส์”

ณิลินล์ได้แต่เม้มปากกลั้นยิ้ม เป็นอย่างที่ไอลีนน์น้องสาวของเธอว่าเอาไว้ ที่ไม่ยอมบอก เพราะโรมต้องการเซอร์ไพรส์จริงๆ

“พี่โรมซื้อรถหรอคะ จะมาอยู่ที่ไทยยาวๆ เลยใช่ไหมรอบนี้” 

“ครับ ทำเรื่องซื้อรถกับเพนต์เฮาส์เอาไว้ตั้งแต่อยู่ฝรั่งเศสแล้ว”

ครืด~ โทรศัพท์ที่วางใกล้กับฝ่ามือหนามีสายเรียกเข้า เมื่อเห็นชื่อ SARA ตระหง่านบนจอ เขาจึงกดปิดเสียง แล้วจับคว่ำหน้าจอลง แต่เพียงไม่นาน สายที่เพิ่งตัดไปก็โทรเข้าอีกครั้ง 

“รับสายก่อนก็ได้นะคะ ทางนั้นคงมีธุระสำคัญ” เพราะเห็นสายเรียกเข้ามาสองรอบติด ณิลินล์จึงเอ่ยบอก คิดว่าทางนั้นอาจจะมีเรื่องด่วนอยากคุย

“คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่า…คำตอบที่พี่รอฟัง”

ตึกตัก ตึกตัก~ หัวใจดวงเล็กของณิลินล์เต้นรัวโครมคราม พวงแก้มที่แดงก่ำอยู่แล้วร้อนผ่าวขึ้น เธอรู้ความหมายของประโยคนั้นดีว่า โรมกำลังสื่อถึงเรื่องอะไร 

“คำตอบของน้อง สำคัญกับพี่โรมจริงๆ หรอคะ”

“ครับ…สำคัญ” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม จับจ้องใบหน้าสีระเรื่อของคนตัวเล็กไม่วางสายตา แล้วพูดย้ำ

“สำคัญมาก” 

“น้องลินล์ก็….รอพี่โรมมาเอาคำตอบเหมือนกัน” 

ถ้อยคำเสียงหวานที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความเขินอาย เหมือนได้หลุดมาอยู่อีกโลกที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง เพราะเขาคือคนที่เธอรู้สึกมากๆ ถึงได้หัวใจพองโตมากขนาดนี้

“อยากเดินข้างพี่ในสถานะคนรักหรือเปล่า”

“อยาก…อยากค่ะ”

“ไม่คิดสักนิดเลยหรือไง ณิลินล์”

มุมปากหยักยกยิ้มกับคำตอบ แม้จะเขินอายจนแทบไม่กล้าสบตา แต่คนตัวเล็กกลับรีบโปพล่งความต้องการออกมาทันที เหมือนกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

“…น้องลินล์….น้องลินล์รู้สึกดีกับพี่โรมนะคะ”

…ใสซื่อ

“น้องลินล์อยากอยู่ข้างๆ พี่โรมในฐานะคนรัก”

…ว่าง่าย

โรมทอดสายตามองใบหน้าแดงระเรื่อของเธออยู่นาน ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะหลุดออกจากริมฝีปากอย่างพอใจ เธอดูไม่ต่างจากลูกไก่ตัวน้อยที่วิ่งเล่นอย่างไร้เดียงสา โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหน้าคือกองไฟที่พร้อมแผดเผา

โทรศัพท์ที่วางใกล้มือถูกหยิบขึ้นมา เขามองสายของซาร่าที่โทรเข้ามาด้วยความหงุดหงิด ตอนนี้แววตาที่เคยอ่อนโยนพลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก ปลายนิ้วแกร่งแตะเข้าไปยังชื่อแชตนายใหญ่ของเดอรองต์เพื่อรายงาน และคิดว่าทางนั้นคงจะถูกอกถูกใจไม่น้อย

แชต: Raoul

โรม: The deal is done sir

Raoul: Good As expected of my grandson Don’t fail me

มุมปากของโรมยกยิ้มเย็น เพียงแค่มองคำกดดันที่ถูกทิ้งท้ายเอาไว้ในช่องแชต ดวงตาจับจ้องอย่างไร้ความภูมิใจ เพราะนี่ยังไม่ใช่จุดสิ้นสุด คำชมไม่เคยมีความหมายอะไรกับเขาเลยสักนิด