ล่ามใจ - 5 จะไม่ทำให้ผิดหวัง

…ฝรั่งเศส

ปัง ปัง ปัง ~

เสียงปืนดังสนั่นก้องไปทั่วสนามยิงยามดึกสงัด กระสุนพุ่งจากปลายกระบอกไปเจาะตรงกลางเป้ากระดาษอย่างแม่นยำทุกนัด

โรม หรือชื่อที่แวดวงธุรกิจรู้จักกันดีในนาม โรฮัน เดอรองต์ ค่อยๆ ลดปลายกระบอกปืนลง มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเปลี่ยนใส่ลูกกระสุนชุดใหม่กลับเข้าไป รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยเหล่าบริวารยืนรายล้อม แต่มีเพียงคนเดียวที่ได้เข้าใกล้ คือมือขวาคนสนิท 

“นายครับ มีสายเรียกเข้าจากคุณณิลินล์”

อินทรา ลูกน้องมือขวาคนสนิทเอ่ยขึ้นจากข้างหลัง ก่อนน้ำเสียงเรียบเฉยของผู้เป็นนายจะเอ่ยตอบ 

“อืม เอาวางไว้” 

โทรศัพท์ถูกวางลง เจ้าของใบหน้าขรึมเพียงแค่ก้มมองชื่อที่ปรากฏบนจอครู่หนึ่งด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก และไม่ได้คิดจะกดรับ

“อยากดวนปืนหน่อยไหม”

“ผมคงไม่มีทางชนะ” ลูกน้องมือขวาเอ่ยพร้อมยิ้มเจือน

อินทรา คือคนที่ถูกส่งมาอยู่กับโรมตั้งแต่วัยเด็ก ด้วยความกังวลเรื่องภาษาและการใช้ชีวิต นายใหญ่จึงจัดหาคนไทยไว้คอยดูแลหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูล

เขาเป็นคนที่เห็นโรมตั้งแต่ยังเด็ก เห็นวันที่ต้องปรับตัว วันที่รอยยิ้มค่อยๆ หายไป จนกลายเป็นชายหนุ่มมาดนิ่งเย็นชาที่ควบคุมทุกอย่างได้แบบในวันนี้

“พรุ่งนี้ต้องเข้าไปทานมื้อค่ำกับนายใหญ่นะครับ”

“บอกท่าน ว่ากูไม่ว่าง”

เมื่อเปลี่ยนลูกกระสุนใส่กระบอกปืนแล้วเขาก็เหยียดแขนตรึง ดวงตาเฉียบคมจ้องไปยังเป้า เสียง ปัง! ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“แต่นายครับ ถ้าไม่ไป ผมเกรงว่า….”

“ทำตามที่บอก” 

สายตาคมกริบละจากเป้ายิงปืน ก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงมีสายเรียกเข้าไม่หยุด ทว่าเขาเพียงมองมันอย่างไร้อารมณ์ ก่อนหันกลับมาหาสิ่งเดียวที่ทำให้ความวุ่นวายในหัวสงบ นั่นคือการยิงปืน

“พวกเบอซ์ลิค เคลื่อนไหวอะไรบ้างหรือเปล่า”

“ทางนั้นกำลังขยายธุรกิจไปที่เอเชียเหมือนกันครับ ส่งลูกชายคนเล็กไปเรียนที่ไทยนานแล้ว”

“ตามรังควานจริงๆ กูควรกำจัดเห็บหมัดพวกนั้นยังไงดี”

“ยังไงทางเดอรองต์ก็นำเบอซ์ลิคอยู่หลายก้าว อย่ากังวลไปเลยครับ”

“ท่านคงไม่ชอบใจเท่าไร”

“ครับ ท่านรู้แล้ว ที่ให้ไปร่วมมื้อเย็น คงอยากเร่งเรื่องธุรกิจที่ไทย เห็นว่าคุณโซอี้เองก็จะไปร่วมโต๊ะอาหารด้วยเหมือนกัน นายไม่ได้เจอกับ….”

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง แทนคำสั่งให้เงียบ อินทรารีบปิดปากแล้วก้มหน้าลงทันทีด้วยท่าทางสงบ ไม่เอ่ยถึงแม่ผู้ให้กำเนิดของคนเป็นนายอีก

“ส่งดอกไม้ไปที่บ้านทรัพย์หิรัญสกุลหรือยัง”

“วันนี้เอาเป็นดอกอะไรดีครับ”

“อะไรก็ได้ มึงเลือกเองได้เลย”

“ครับ”

คนถูกสั่งโค้งตัวรับ ก่อนจะถอยออกไปคุยโทรศัพท์เพื่อสั่งดอกไม้ให้ไปส่งที่บ้านของตระกูลทรัพย์หิรัญสกุลอย่างทุกวัน โดยคนเป็นนายไม่เคยเลือกชนิดของดอกไม้ด้วยตัวเองเลยสักครั้ง มีเพียงคำสั่งให้จัดการอย่างไม่ได้ให้ความใส่ใจ

…ภายในห้องนอนขนาดกว้างเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้หรูหราราคาแพง เจ้าของร่างสูงในชุดคลุมก้าวออกจากห้องน้ำ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แล้วหยิบขึ้นมา

แชต: ณิลินล์

ณิลินล์: -ส่งภาพ- 

ณิลินล์: ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะ แต่ไม่ต้องส่งให้น้องลินล์ทุกวันแบบนี้ก็ได้

ดวงตาคมกริบกวาดอ่านข้อความนั้นที่ค้างบนหน้าจอด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนปลายนิ้วจะแตะบนแป้นพิมพ์ตั้งคำถามกลับ

โรม: ไม่ชอบหรอครับ

ณิลินล์: เปล่า ไม่ใช่ไม่ชอบนะคะ แค่ตอนนี้ไม่มีที่จะเก็บแล้ว 

โรม: ถ้าไม่มีที่เก็บ ก็ทิ้ง ไม่เห็นจะยาก

ณิลินล์: จะให้ทิ้งของที่พี่โรมตั้งใจส่งให้ได้ยังไงคะ น้องทำไม่ได้ 

‘ตั้งใจ’ โรมอ่านทวนคำนั้นซ้ำหลายรอบ แล้วมุมปากหยักก็ค่อยๆ แสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา ภาพของเขาและเธอในวัยเด็กมันเลือนรางจนแทบนึกไม่ออกว่าเคยเป็นแบบไหน

ปลายนิ้วยาวกดปิดจอโทรศัพท์วางมันลงอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหยิบเอากระปุกยาขึ้นมาแทน ทว่า ในกระปุกนั้นไม่มียาเหลืออยู่เลยสักเม็ด 

ลมหายใจร้อนถอนออกมาหนักๆ สันกรามเกร็งขึ้นเพราะความหงุดหงิดก่อตัวในอก เสียงทุ้มเข้มเรียกลูกน้องมือขวาที่ยืนเฝ้าประตู

“อิน! เข้ามา” 

ทันทีที่เสียงนั้นตะเบ็งออกไป ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดเข้ามาทันที 

“ครับนาย”

“ยาหมด ไปเอามา”

“ทำไมรอบนี้ถึงหมดเร็วนักล่ะครับ ผมว่าให้แพทย์ประจำตระกูลมาตรวจก่อนดีกว่า”

“ตรวจแล้วได้อะไร นอกจากยา ไปเอามา”

อินทรามองกระปุกยานอนหลับที่อยู่ในมือของผู้เป็นนาย เขาอยากเตือนด้วยความเป็นห่วงที่หวังดี แต่รู้ว่าต่อให้พูดยังไงก็ไม่มีประโยชน์ จำไม่ได้แล้วว่านานเท่าไรที่โรมใช้ยานั่นกล่อมให้ตัวเองนอนหลับในแต่ละคืน

“นายใหญ่ฝากให้ผมเตือนเรื่องนางแบบที่นายกำลัง….เอ่อ…เล่นสนุกด้วยตอนนี้”

“เตือน?”

“ครับ ท่านกลัวว่าถ้าทางฝั่งทรัพย์หิรัญสกุลรู้เข้าแล้วจะไม่ยอม”

“อืม จัดการเรื่องเงินให้เธอซะ” 

“ครับ” 

“บอกท่าน ว่าไม่ต้องห่วง กูจะไม่ทำให้ผิดหวัง”

นางแบบที่ว่า เธอเป็นลูกครึ่งไทยฝรั่งเศสชื่อ ซาร่า ที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ แน่นอนว่าเขาไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับเธอ และที่ผ่านมาก็ไม่เคยจริงจังกับผู้หญิงคนไหน ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน ก็ยังไม่มีใครที่ถูกใจ

ทางฝั่งประเทศไทย

ณิลินล์เดินลงบันไดมาด้วยความอารมณ์ดี รอยยิ้มกว้างเปื้อนบนใบหน้า เธอเอ่ยทักทายแม่บ้านที่กำลังจะขึ้นไปทำความสะอาดชั้นบนอย่างเป็นกันเอง 

“ลินล์ มาคุยกับป๊าที่ห้องรับแขก”

กึก! ขาเรียวที่ก้าวลงบันไดขั้นสุดท้ายชะงักค้าง ณิลินล์มองแววตาของผู้เป็นพ่อด้วยความหวาดหวั่น เพราะเธอไม่เคยทำเรื่องอะไรให้หนักใจ จึงพอเดาได้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงเรียกไปคุยส่วนตัว ซึ่งก็มีเพียงแค่เรื่องเดียว

รอยยิ้มสดใสสลดลง เธอเดินก้มหน้าตัวเกร็งตามหลังพ่อ รู้สึกว่าเสียงรอบตัวค่อยๆ เบาลง และเงียบกริบเมื่อเดินเข้ามาถึงยังห้องรับแขก

“โรม มันจีบหนูใช่ไหม”

ตึกตัก ตึกตัก~ เพียงแค่คนเป็นพ่อยิงคำถามมา ณิลินล์ก็เย็นยะเยือกไปทั้งตัว มือเรียวบีบประสานเข้าหากันแน่น พลางก้มหน้าลงไม่ยอมสบตา

“ณิลินล์ ป๊าถามหนูอยู่ เงยหน้าขึ้นมาตอบ”

“ปะ…ป๊าอย่าดุพี่โรมนะคะ” ใบหน้าซีดเผือดของณิลินเงยขึ้นตามคำสั่ง เธอยังจำคำพูดของแม่ได้ตอนบอกว่าผู้เป็นพ่อไม่ห้ามอะไรหากเธอและโรมจะคบหากัน แม้ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่ด้วยอะไรหลายอย่างความสัมพันธ์คงเริ่มต้นอย่างสวยงามในไม่ช้า ทว่า ยังไม่ถึงเวลานั้นพ่อของเธอกลับมีทีท่าเหมือนต้องการขัดขวาง

“ลินล์”

“ถ้าลินล์ชอบพี่โรม ป๊าจะห้ามไหมคะ”

“ถ้าป๊าห้าม….”

“แต่มี้บอกว่าถ้าเป็นพี่โรมป๊าให้ผ่าน” 

ณิลินล์รู้ดีว่าพ่อรักและหวงเธอกับน้องสาวมากขนาดไหน ที่ผ่านมาจึงทำตัวเป็นเด็กดีอยู่ในกรอบ ไม่เคยเหลวไหล ไม่ยุ่งเรื่องความรัก แต่หากครั้งนี้ถูกห้าม เธอคงไม่ยอม

“เหอะ มี้หนูต่างหากที่ถูกอกถูกใจเจ้าโรม”

“ละ แล้วป๊าไม่ถูกใจหรอคะ”

พอถูกลูกสาวถามสวนกลับ เจ้าของใบหน้าเข้มก็ชะงัก เสียงถอนหายใจหลุดออกมาหนักๆ อย่างจำนน เพราะหากหาลูกเขยดีๆ สักคน โรมก็ถือว่าผ่านทุกมาตรฐาน

“อืม มันเก่งป๊ายอมรับ แต่เรื่องนิสัยใจคอ คงต้องดูกันดีๆ”

“ลินล์เชื่อว่าพี่โรมเป็นคนดี”

“ยังไม่ทันไรก็เข้าข้างมันต่อหน้าป๊าแล้วหรือไง”

“มะ ไม่ใช่นะคะ ลินล์ไม่ได้เข้าข้าง”

“เอาเถอะ ถ้าเป็นเจ้าโรมป๊าไม่ห้าม แต่อย่าเพิ่งเกินเลย เรื่องนี้ป๊าขอ หนูสัญญาได้หรือเปล่า”

“ป๊า! พูดอะไรแบบนั้นคะ ลินล์ยังไม่ได้เป็นแฟนกับพี่โรมสักหน่อย” 

เธอแสดงท่าทีเคอะเขินออกมาอย่างลืมว่ากำลังยืนอยู่ตรงหน้าของพ่อ และพอเห็นอาการแบบนั้นเสียงทุ้มเข้มก็เอ่ยสวนทันที

“ถึงคบเป็นแฟน ก็ยังเลยเถิดกันไม่ได้” 

สายตาคมกริบมองลูกสาวคนโตด้วยแววจริงจัง ความเงียบโรยตัวปกคลุมบรรยากาศภายในห้องรับแขกจนณิลินล์ขนลุกซู่ไปทั้งแขน แต่โชคดีที่แม่ของเธอเดินเข้ามาได้จังหวะพอดี

“คุยอะไรกันอยู่คะสองคนนี้”

“เฮียแค่ถามเรื่องเจ้าโรม”

พอได้ยินสามีพูดด้วยสีหน้าอย่างนั้น คนเป็นภรรยาก็เบิกตาโพลงทันที แล้วรีบก้าวมาหยุดข้างๆ ลูกสาวที่ยืนนิ่ง ก่อนจะหันมองคนบนโซฟาที่ทำทีเป็นกอดอกจริงจัง

“เฮียดุลูกหรอคะ”

“ทำไมจะดุไม่ได้”

“เราคุยกันแล้ว ถ้าสองคนชอบกันจะไม่ขัดไงคะ”

“เฮียแค่ถาม”

ณิลินล์มองทั้งพ่อและแม่ที่โต้เถียงกันไปมาด้วยความหนักใจ จึงตั้งใจจะร้องห้ามเพราะไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยอะไร แม่ก็หันมาถามเธอซะก่อน 

“ลินล์ ป๊าดุหนูหรือเปล่าคะ” 

ร่างเล็กส่ายหน้าเบาๆ แล้วรีบตอบด้วยน้ำเสียงอ่อน 

“ไม่ดุค่ะ ป๊าแค่ถาม” 

เมื่อลูกสาวพูดอย่างนั้นคนเป็นแม่ก็หันกลับไปมองสามีอีกครั้งแล้วส่งสายตาดุให้ เนื่องจากได้พูดคุยเรื่องนี้กันแล้ว จึงไม่ควรห้ามหากลูกจะมีความรัก

หลังคุยเรื่องที่ชวนให้หวาดหวั่นใจไปแล้ว ตอนนี้ณิลินล์โล่งขึ้นกว่าเดิม เพราะมั่นใจแล้วว่าทั้งพ่อและแม่ยอมเปิดทางให้โรมจริงๆ 

เธอเดินออกมาหาไอลีนน์ที่นั่งเล่นอยู่ตรงบริเวณสวนหลังบ้าน เป็นมุมประจำที่ทั้งสองชอบมานั่งเล่นด้วยกันตั้งแต่เด็กจนโต

“หนุ่มฝรั่งเศสส่งกุหลาบมาจีบทุกวัน เห็นทีพี่เราคงไม่โสดแล้วมั้ง” พอพี่สาวนั่งลงข้างๆ ไอลีนน์ก็ยิ้มกริ่มพร้อมคำแซวทันที

“ลีนน์คิดว่าอยู่นี่นั่น พี่โรมจะมี แบบว่า คู่ขา อะไรทำนองนั้นหรือเปล่า”

“หือ? ลินล์คิดมากอยู่หรอ”

สีหน้าของณิลินล์หม่นลง เธอไม่อยากเก็บมาเป็นความกังวล แต่พอนึกถึงคำพูดของเพื่อนเมื่อไม่กี่วันก่อน ความคิดมันก็แล่นเข้ามาในหัวเองอย่างห้ามไม่ได้ แม้จะเคยถามโรมตรงๆ ไปแล้ว แต่พักนี้ยามโทรหาทางนั้นไม่ค่อยรับสายเลย จึงถูกความคิดที่ไม่ควรเล่นงานจนฟุ้งซ่าน

“ไม่มีหรอก ลินล์อย่าคิดมากเลย”

“…อื้อ”

“ชอบเขามากขึ้นแล้วล่ะสิ” 

“ลินล์มีความสุขมากเลยลีนน์ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าความรัก” มุมปากเล็กคลี่ยิ้มจางๆ ยามนึกถึงความสุขเมื่อโรมกลับเข้ามาในชีวิต หลายอย่างมันเกิดขึ้นแบบไม่คาดฝันว่าเธอและเขาจะมาถึงจุดนี้ 

“คงใช่ล่ะมั้ง เวลาคิดถึงใครแล้วมีความสุข เขาเรียกมันว่าความรัก”

“ลินล์มีความสุขทุกครั้งเวลาคิดถึงพี่โรม”

“แล้วเมื่อไรคนทางนั้นจะมาไทย ส่งแต่ดอกไม้มาจนไม่มีที่เก็บแล้วมั้งเนี่ย”

“จริงสิ! ลินล์เผลอพิมพ์บอกว่าไม่ต้องส่งดอกไม้มาแล้วก็ได้ เพราะมันเยอะจนไม่มีที่เก็บแล้ว พอบอกก็เงียบไปเลย” เธอหันมามองน้องสาวด้วยใบหน้าที่เผยความกังวล เพราะหลังจากบอกไปแบบนั้นก็ไม่มีข้อความตอบกลับมาจากโรมอีกเลย จึงคิดมากไปเองว่าเขาอาจจะไม่พอใจ

“นอนแล้วหรือเปล่า ตอนนี้ที่ฝรั่งคงตีสามแล้วนะ”

“จริงด้วย ที่นั่นดึกแล้ว ลินล์ลืมไปเลย”

พอนึกถึงเรื่องเวลา ณิลินล์ก็โล่งใจมากขึ้น คิดว่าทางนั้นคงนอนแล้ว แม้จะรู้สึกหวิวที่เห็นแชตขึ้นอ่านแต่ไม่มีข้อความตอบกลับ ก็ยังพยายามมองในแง่ดี

…ช่วงกลางดึก

เจ้าของดวงตากลมมองโทรศัพท์ด้วยความคิดมากมาย กำลังเฝ้ารอข้อความตอบกลับจากโรม แต่ตอนนี้ผ่านมาจนถึงช่วงกลางดึกแล้วคนทางนั้นก็ยังเงียบ หากให้เทียบเวลา ไทยสี่ทุ่ม ฝรั่งเศสคงประมาณช่วงเย็นแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะไม่จับโทรศัพท์ 

ติ้ง~ เมื่อได้ยินเสียงข้อความเจ้า คนตัวเล็กที่กำลังรอก็เผยรอยยิ้มกว้าง ทว่า เมื่อมองชื่อที่ปรากฏบนจอดีๆ อีกครั้ง รอยยิ้มบนมุมปากเล็กก็ค่อยๆ จางลง 

แชต: อาเธอร์

อาเธอร์: ขนมที่ส่งให้ อร่อยไหมครับคนสวย

อาเธอร์: ลินล์ไม่ตอบข้อความพี่หลายวันแล้ว ตอบหน่อยครับ พี่อยากคุย

เพราะในหัวของเธอเอาแต่หมกมุ่นคิดถึงแต่อีกคน จึงไม่ได้เปิดอ่านข้อความที่เพิ่งส่งมาเข้า มือเล็กค่อยๆ บีบกำโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ 

เธอเฝ้ารอ และมองดูเวลาตลอดทั้งวัน เพราะคิดในแง่บวกว่าตื่นนอนแล้วคนทางนั้นก็คงยุ่งกับงาน จึงไม่อยากแชตไปรบกวน แม้จะได้ระบายความกังวลกับน้องสาวแล้ว แต่ลึกๆ ก็ยังแอบหวั่นอยู่เหมือนกันกับเรื่องที่เผลอพิมพ์ไปก่อนหน้านี้ และหากไม่โกรธจริงๆ คงมีข้อความตอบกลับไปแล้ว

ปกติร่างเล็กไม่ใช่คนนอนดึก สองสามทุ่มก็ง่วงแล้ว แต่ตอนนี้ใกล้สี่ทุ่มกว่ายังไม่สามารถข่มตาหลับได้ เพราะความคิดยุ่งเหยิงในหัวเอาแต่โถมซัดเข้ามา สุดท้าย เมื่อทนรอไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจเป็นฝ่ายส่งแชตไปหาเขาก่อน

แชต: โรม

ณิลินล์: พี่โรมโกรธหรือเปล่าคะ 

ณิลินล์: เรื่องดอกไม้ น้องไม่ได้ตั้งใจพิมพ์ไปแบบนั้น 

Read 

เธอกดพิมพ์ข้อความไปด้วยความคิดมาก ไม่คิดว่าปลายทางจะเปิดอ่านทันที พอเห็นว่าทางนั้นอ่านแล้วหัวใจดวงน้อยก็สั่นไหว พร้อมริมฝีปากอิ่มที่ค่อยๆ เม้มชนกันแน่น รอคำตอบกลับอย่างจดจ่อ

โรม: ไม่ได้โกรธ แค่งานยุ่ง 

ณิลินล์: โล่งอกไปทีค่ะ งั้นน้องลินล์ไม่รบกวนแล้ว สู้ๆ นะคะ กำลังใจอยู่ตรงนี้

งานของโรมคงจะยุ่งมากจริงๆ พอตอบกลับก็ไม่อ่านอีกเลย และเธอเองก็ไม่อยากรบกวน เพียงแค่เขาตอบกลับมาก็ทำให้โล่งใจได้แล้ว หากไม่เป็นฝ่ายแชตไปก่อน คืนนี้คงนอนไม่หลับ

หน้าจอโทรศัพท์ถูกกดปิดสนิทแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง ร่างเล็กของณิลินล์ล้มตัวนอนลงบนหมอนใบใหญ่ พลางเอื้อมปิดโคมไฟ ก่อนจะนำเอาตุ๊กตาหมีตัวเล็กที่เคยได้จากโรมเมื่อสมัยยังเป็นเด็กมานอนกอดอย่างทุกคืน

แม้ตอนนี้มันจะเก่าลงมากแล้ว เธอก็ยังถนอมเอาไว้อย่างดี ทุกคนต่างรู้ว่าณิลินล์หวงแหนตุ๊กตาตัวนี้มากขนาดไหน ส่วนอีกตัวที่โรมเคยให้ไอลีนน์ มันหายไปแล้วตอนย้ายห้อง

เมื่อแสงสว่างเดียวจากโคมไฟดับพรึบลงทั้งห้องก็ถูกความมืดสงัดครอบงำ จากที่นอนไม่หลับ พอสบายใจแล้วเปลือกตาสีอ่อนก็เริ่มหนักอึ้ง จมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราในที่สุด