LOGIN_______________ สรุปยัยน้องท้องจริง แถมอิพี่เลียตคือส่งจดหมายบอกเฮเลนไปแล้วด้วย ทุกคนอย่าลืมกดถูกใจ + คอมเมนต์ + กดเข้าคลังกันด้วยน้า
ห้าโมงเย็น เรือนพักส่วนตัวของกษัตริย์เฟนเฮิร์ท เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ สามครั้ง ท่ามกลางความเงียบในห้อง เอลเลียตนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนึ่งถือแก้ววิสกี้อีกมือคีบบุหรี่ที่กำลังติดไฟ ควันบุหรี่ลอยฟุ้งขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะจางหายไป เขาสูดควันเข้าไปลึกๆ แล้วพ่นออกมาช้าๆ สายตาจ้องมองออกนอกหน้าต่าง มองไปที่ท้องฟ้าสีส้มที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มเรื่อยๆ“เข้ามาครับ” เขาพูดเสียงเรียบเฉย ไม่ได้หันไปมองประตูประตูเปิดออก นาธานเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบเสงี่ยมเหมือนเคย เขาปิดประตูเบาๆ ข้างหลัง แล้วเดินเข้าไปในห้องที่สว่างเพียงแสงอาทิตย์ตกดินและแสงโคมไฟตั้งโต๊ะ“ท่านครับ…”เอลเลียตยังคงจ้องมองนอกหน้าต่าง มือที่ถือบุหรี่ยกขึ้นสูบอีกครั้ง ควันพวยพุ่งออกมาช้าๆ จากริมฝีปาก “มีอะไร” เขาถามเสียงเบา น้ำเสียงฟังดูไม่สนใจ นาธานเดินเข้าไปใกล้อีกสองสามก้าว หยุดยืนห่างจากเอลเลียตประมาณสองเมตร มือทั้งสองประสานไว้ข้างหน้าท่าทางสุขุม “มีรายงานเกี่ยวกับคุณนายเฮเลน เกรแฮมครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงไม่หันมามองนาธาน เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ สัมผัสรสชาติแรงจัดที่ไหลลง
7 วันผ่านไปเป็นเจ็ดวันที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเฮเลน เกรแฮม ทุกวันทุกคืน เธอนอนไม่หลับ กินไม่ได้ คิดแต่เรื่องผลตรวจที่กำลังจะมา หลังจากที่แพทริคโทรมาบอกกับเธอว่าได้รับตัวอย่างเลือดของณิชาและส่งให้มาร์ตินช่วยประสานงานต่อให้แล้วผลตรวจที่จะบอกความจริงความจริงที่เธอกลัว…แต่ก็ต้องการรู้เฮเลนนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ถือถ้วยชาร้อนๆ ในมือ แต่ไม่ได้จิบเลยสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปที่สวนดอกไม้ที่บานสะพรั่ง แต่ไม่ได้มองเห็นถึงความสวยงามของมันเลยในหัวเต็มไปด้วยความกังวล โทรศัพท์บนโต๊ะข้างโซฟาส่งเสียงดังขึ้น…เธอจ้องมองโทรศัพท์ มือสั่นเล็กน้อยเธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกมือขึ้นกดรับบสายสั่นๆ“แพทริค…” เธอพูดเสียงแผ่ว(เฮเลน) เสียงของแพทริคดังมาจากอีกปลายสาย เสียงของเขาฟังดูหนักใจหัวใจของเฮเลนเต้นแรงขึ้น“แพทริค…” เธอพูดเสียยงสั่น “ผล…ผลออกมาแล้วเหรอ”ปลายสายเงียบไปสักพัก แล้วแพทริคก็ถอนหายใจยาว(ออกแล้ว) เขาพูดเสียงเบา (เฮเลน…ฉันคิดว่าเราควรพบกัน คุยตัวต่อตัวดีกว่า ฉันจะไปหาเธอที่บ้านได้ไหม)เฮเลนหลับตาลงเธอรู้แล้วรู้จากน้ำเสียงของเขารู้จากความเงียบที่หนักอึ้งรู้ว่า…ผลไม
ช่วงบ่ายวันนั้นณิชาเดินออกจากสถาบันสอนหนังสือหลังจากเลิกสอนวิชาบริหารธุรกิจเธอเดินไปตามถนนที่นำกลับสู่พระราชวังอย่างช้า ๆ สมองยังคงคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนเช้า เรื่องที่เธอพยายามจะทำตลอดทั้งวัน‘วันนี้ฉันพยายามจะคุยกับธีออนแล้ว พยายามจะบอกเขาว่าฉันอยากจะยกเลิกเรื่องงานแต่ง’‘แต่ทุกครั้งที่จะพูด ก็มีเรื่องอื่นเข้ามาแทรก’เธอถอนหายใจเบา ๆตอนเช้าก่อนออกมาสอน เธอเจอธีออนที่ห้องรับประทานอาหารเช้า พยายามจะชวนคุย แต่ธีออนกำลังรีบไปประชุม ช่วงกลางวัน เธอพยายามอีกครั้ง ส่งข้อความไปหาธีออน แต่เขาตอบว่ากำลังยุ่งกับเรื่องงานเอกสารที่ต้องส่งด่วน‘แล้วก็...’ เธอคิด ‘ส่วนหนึ่งของฉันก็ไม่กล้าพูดจริง ๆ’‘ไม่กล้าบอกเขาตรง ๆ’‘ไม่รู้ว่าเขาจะตอบสนองอย่างไร’เธอเดินต่อไปอย่างช้า ๆ มือหนึ่งจับกระเป๋าสะพาย แสงแดดยามบ่ายส่องลงมาอุ่น ๆ ผู้คนเดินสัญจรไปมาบนถนน บรรยากาศดูสงบและเงียบสงบแต่แล้วเธอก็เห็นร่างคุ้น ๆ สองคนที่กำลังเดินมาทางเธอเอลเลียต และเรเน่ เซเรนเดียทั้งสองกำลังเดินมาจากทิศทางตรงข้าม ดูเหมือนจะกำลังมุ่งหน้าไปที่ร้านน้ำชาที่อยู่ไม่ไกลณิชาตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรง‘ทำไมต้องเจอเขาตอนนี้ด้วย’ เธ
ณิชาค่อย ๆ เคลื่อนตัว มือทั้งสองวางบนหน้าอกกว้างของเขา เพื่อประคองตัว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเธอไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน ไม่เคยเป็นฝ่ายนำ ไม่เคยอยู่ในตำแหน่งนี้ แต่ตอนนี้เธอต้องทำ เพื่อปกป้องลูกในท้องเอลเลียตมองขึ้นไปที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา มือทั้งสองจับสะโพกของเธอเบา ๆ ช่วยพยุงน้ำหนักของเธอ“ค่อย ๆ” เขากระซิบเสียงแผ่ว “ไม่ต้องรีบ”ณิชาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำใจให้สงบแล้วเธอก็เริ่มเคลื่อนตัว ค่อย ๆ นั่งทับตัวลง รู้สึกถึงแท่งเอ็นของเขาที่กำลังกดแนบถูไถกับร่องสวาทและก้นของเธอ‘เพื่อลูก’ เธอบอกกับตัวเอง ‘ฉันทำเพื่อลูก’เธอเอื้อมมือลงไปจับแก่นกายของเขา รู้สึกถึงความแข็งและความร้อนในมือของเธอเอลเลียตครางเบา ๆ ร่างกายตึงเครียดร่างอรชรค่อย ๆ นำท่อนเอ็นของชายหนุ่มเข้าไปในร่องหลืบ เธอรู้สึกถึงความคับแน่นเธอนั่งทับลงไปช้า ๆ รู้สึกถึงแก่นกายของเขาที่ค่อย ๆ มุดหายเข้าไปข้างใน ร่องสวาทของเธอขยายอ้าออกรับความใหญ่โตเข้ามา“อ๊ะ...” เธอครางเบา ๆ หน้าบิดเบี้ยวร่างกำยำมองขึ้นไปที่หญิงสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“เจ็บหรือ” เขาถามเสียงแผ่ว“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ” ร่างบา
แสงแดดยามเช้าค่อย ๆ ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา สีทองอ่อน ๆ ของแสงพระอาทิตย์สาดส่องเข้าห้องนอนเล็ก ๆ เสียงนกร้องดังไพเราะอยู่นอกหน้าต่าง ลมเช้าพัดเย็นสบาย พัดผ่านผ้าม่านบาง ๆ ที่ปลิวไหวเบา ๆบนเตียง ร่างเล็กเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้ายังคงฝังอยู่ที่อกของใครบางคน ร่างกายรู้สึกอบอุ่น สบาย มีแขนแข็งแรงโอบรอบเอวของเธอไว้เธอยังคงหลับ ยังไม่ลืมตาขึ้น แต่ความรู้สึกของร่างกายเริ่มบอกเธอว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติอบอุ่นเกินไปมีอะไรบางอย่างที่แข็งแรงและอบอุ่นอยู่ข้าง ๆ เธอมีกลิ่นหอมอะไรบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็...คุ้นเคยไปพร้อมกันณิชาขมวดคิ้วแน่น แต่เปลือกตายังคงปิดอยู่ แต่สมองเริ่มตื่นขึ้นช้า ๆ‘อบอุ่นจัง’ เธอคิดในใจเธอขยับตัวเล็กน้อย พยายามจะหาท่านอนที่สบายกว่า แต่แล้วแขนที่โอบรอบเอวของเธอกระชับแน่นขึ้น ดึงเธอเข้ามาใกล้มากขึ้นณิชาตัวแข็งทื่อเธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ วิสัยทัศน์ยังคงพร่ามัว แสงแดดส่องเข้าตาทำให้ต้องกะพริบตาหลายครั้งแล้วเธอก็เห็นใบหน้าที่เธอรู้จักดี ใบหน้าที่ทำให้เธอหยุดหายใจไปชั่วขณะหนึ่งเอลเลียต เฟนเฮิร์ทเขานอนอยู่ข้าง ๆ เธอ กอดเธอ อยู่บนเตียงของเธอเองร่างเล็กเบิกตาโพลงกว
หญิงสาวเดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว เท้าเดินเร็วจนเกือบจะสะดุด หายใจไม่ทัน หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกว่ามันจะระเบิดออกมาเธอเดินไปตามทางเดินยาวที่ปูพรมสีแดงเข้ม ลงบันไดหินอ่อนอย่างรีบร้อน กลับไปที่ห้องทำงานชั้นล่างโดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่ครั้งเดียวพอถึงห้อง เธอปิดประตูลงทันที แล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่หลังโต๊ะทำงาน ร่างกายทั้งตัวอ่อนแรง เหมือนไม่มีแรงจะยืนอีกต่อไป มือสั่น ใจสั่น ทั้งตัวสั่นไปหมด…เธอเอามือทั้งสองข้างขึ้นกอดตัวเอง พยายามหายใจเข้าออกให้สม่ำเสมอ พยายามทำให้หัวใจที่เต้นรัวหยุดเต้นแรงลง‘เขาสงสัยแล้ว’ เธอคิดด้วยความกลัวที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเต็มหัวใจ‘เขารู้ว่าเธอกำลังซ่อนอะไร สังเกตเห็นแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ’เธอนึกถึงสายตาของเอลเลียตที่จ้องมองเธอด้วยความสงสัย นึกถึงเสียงเย็นชาของเขาที่ถามว่าเธอกำลังซ่อนอะไร‘ต้องทำอย่างไรดี’ ร่างเล็กคิดด้วยความสิ้นหวัง ‘จะทำยังไงดี…ถ้าเขารู้ความจริง เขาจะทำอะไร?’ร่างบางนั่งอยู่คนเดียวในห้องเล็กๆ ที่มีแสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา น้ำตาของเธอไหลริน ร้องไห้เงียบๆ ด้วยความเจ็บปวดที่ไม่มีใครเข้าใจเวลาผ่านไปช้าๆ ณิชาพยายา







