LOGINหลายวันผ่านไป เฮเลนเก็บจดหมายนิรนามนั้นไว้ในลิ้นชักส่วนตัว เธอล็อกไว้อย่างแน่นหนาเธอไม่ได้บอกใคร ไม่ได้เล่าให้สามีฟัง ไม่ได้เล่าให้ธีออนฟัง เธอเก็บความลับนี้ไว้คนเดียวแต่ใจก็ไม่สงบทุกครั้งที่นึกถึงณิชา เธอก็รู้สึกสงสัย กังวลไม่แน่ใจ เด็กสาวคนนั้นจริงๆ แล้วเป็นอย่างที่จดหมายเขียนไว้หรือเปล่า หรือว่ามีคนอิจฉาเด็กคนนั้น อยากทำลายณิชาเธอต้องการคำตอบ แต่ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงกระทั่งเช้าในวันหนึ่งที่โรงพยาบาลใหญ่ เฮเลนมีนัดตรวจสุขภาพประจำปี เธอแต่งตัวเรียบร้อยด้วยชุดเดรสเรียบง่าย ผมถูกมัดเกล้าเป็นมวยต่ำ ถือกระเป๋าหนังสีดำเดินเข้าไปในโรงพยาบาลลด้วยท่าทางสง่างาม ไปยังแผนกตรวจสุขภาพทั่วไปห้องรอกว้างขวาง มีเก้าอี้เรียงเป็นแถว แสงแดดเช้าส่องผ่านหน้าต่างใหญ่เข้ามา คนไข้หลายคนนั่งรออยู่ บ้างอ่านนิตยสาร บ้างจ้องมองนาฬิกาบนผนัง บ้างก้มหน้าก้มตามองพื้นเฮเลนหยิบนิตยสารมาอ่านเล่นๆ เพื่อฆ่าเวลา พลิกไปทีละหน้าโดยไม่ได้สนใจจริงๆ ว่าเขียนอะไรแต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่คุ้นตาหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากทางเดินฝั่งหนึ่ง แถวๆ โซนห้องตรวจสูตินรีเวช ผมยาวสีน้ำตาล ร่างเล็กบาง สวมชุดเดรสสี
สองสามวันผ่านไปอาการที่ณิชาคิดว่าเป็นเพียงความเครียด พักผ่อนน้อย ทำงานหนักเกินไป กลับไม่ได้ดีขึ้นตามที่หวังไว้กลับแย่ลงทุกเช้าเธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการเวียนหัวและคลื่นไส้ อาเจียนน้ำใสๆ ออกมาในห้องน้ำ นั่งโก่งคอหน้าชักโครกจนหมดแรง แต่พอได้หลับพักผ่อนไปสักพัก อาการก็จะค่อยๆ ดีขึ้นแต่สิ่งที่แย่กว่านั้น…เธอเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกับเอลเลียตโดยไม่มีเหตุผลทั้งๆ ที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เธอก็ไม่ชอบเห็นหน้าเขา ไม่อยากอยู่ใกล้เขา และที่แย่ที่สุด คือกลิ่นตัวของเขากลิ่นน้ำหอมที่เธอเคยคุ้นเคย ตอนนี้กลายเป็นกลิ่นที่เธอทนไม่ได้ทุกครั้งที่เขาเรียกเธอเข้าไปในห้องทำงาน เธอต้องอุดจมูก ทำหน้ารังเกียจ และขอร้องให้เขาไปอาบน้ำ หรือเปลี่ยนน้ำหอมใหม่“น้ำหอมของคุณบูดแล้ว” เธอบอกเขาเสมอแต่เขาก็มองเธอด้วยสีหน้างง บอกว่าเขาอาบน้ำทุกวัน ใช้น้ำหอมเดิมเหมือนเสมอณิชารู้สึกว่าตัวเองกำลังแปลกไปและเธอกลัวกลัวว่า…สิ่งที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดกำลังจะกลายเป็นความจริง…คลินิกเล็กๆ ในเมืองณิชานั่งอยู่ในห้องตรวจ มือกำชายกระโปรงแน่น หัวใจเต้นรัวหมอผู้หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่ตรงข้าม มองเธอด้วยสายตาห่วงใย “สวัสดีค่ะคุณณิชา
หลายชั่วโมงต่อมา ณิชาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แสงแดดสว่างจ้าลอดเข้ามาเต็มห้อง เธอมองนาฬิกาข้างเตียง เกือบแปดโมงเช้ากว่าแล้วเธอนั่งขึ้นช้า ๆ ลองสัมผัสดูว่าร่างกายรู้สึกอย่างไรความเวียนหัวหายไปแล้วความคลื่นไส้ก็หายไปด้วยเธอถอนหายใจอย่างโล่งอก“เห็นไหม แค่พักผ่อนก็ดีขึ้นแล้ว” เธอพูดกับตัวเอง “คงเป็นเพราะช่วงนี้ทำงานหนักและพักผ่อนน้อยเกินไปสินะ”เธอลุกขึ้นจากเตียง เดินไปล้างหน้า แปรงฟัน อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า พยายามทำตัวให้ปกติที่สุดแต่ลึก ๆ ในใจ ความกลัวยังคงอยู่เธอพยายามจะไม่คิด พยายามจะไม่เชื่อ‘ห้ามท้องเด็ดขาด...ไม่ท้อง...ต้องไม่ท้อง...’เพราะถ้าเธอท้องจริง...ทุกอย่างจะจบทุกอย่างจะพังทลายลงมากกว่าเดิมณิชานั่งลงบนขอบเตียง มือทั้งสองกำแน่น สั่นเล็กน้อย“ไม่...มันต้องไม่ใช่...” ร่างบางกระซิบกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอ “หวังว่ามันจะไม่ใช่นะ...”แต่ในใจ ลึก ๆ เธอรู้เธอรู้ว่าอาการเหล่านี้...อาจไม่ใช่แค่ความเครียด อาจไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้า มันอาจจะเป็น...สัญญาณเตือน ที่บอกว่าชีวิตของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาลณิชาลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้น้ำไหลผ่านร่างกาย ล้างผมยาว ขัดตัว พยายา
เวลาต่อมาไม่นาน เสียงเคาะประตูหน้าห้องของเรือนพักส่วนตัวของชายหนุ่มก็ดังขึ้นเบา ๆเอลเลียตลุกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่รีบร้อน เดินไปเปิดประตู และภาพที่เขาเห็นคือ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าในสภาพที่ไม่ได้ปิดบังอารมณ์ใด ๆเธอสวมชุดนอนสีขาวที่มีเสื้อคลุมสวมทับอยู่ ผมยาวถูกรวบลวก ๆ มีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาข้างแก้ม ใบหน้ายังมีร่องรอยความง่วง แต่ดวงตากลับแข็งกร้าวบอกชัดเจนว่าไม่พอใจเธอก้าวเข้ามาโดยไม่รอให้เขาเชิญ ท่าทางนั้นเหมือนคนที่รู้ดีว่าเหตุผลของการถูกเรียกกลางดึกคืออะไรประตูปิดลงตามหลัง พร้อมเสียงกลอนล็อกที่ดังขึ้นอย่างชัดเจนร่างอรชรหยุดยืนกลางห้อง ถอนหายใจแรงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง“เรียกมาดึกขนาดนี้...” น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่แฝงความประชด “ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ ดิฉันคงไม่ต้องถูกปลุกให้ลุกจากเตียงใช่ไหมคะ?”เอลเลียตไม่ตอบ เขามองเธออยู่อย่างนั้น มองดูเส้นผมที่ยุ่งพันกันบนหัวของเธอ ไปจนถึงท่าทางที่พยายามยืนให้มั่นคง ทั้งที่เห็นชัดว่าเธอทั้งง่วง ทั้งเหนื่อยณิชายืนนิ่งอยู่กลางห้อง มือทั้งสองประสานกันไว้ข้างหน้า หัวใจเต้นแรง“ท่าน...” เธอเริ่มพูดเสียงเบา “ดิฉัน...ดิฉันขอให้ทำแค่รอบเดียว
หลายเดือนต่อมาแสงจากโคมไฟส่องสว่างบนโต๊ะไม้เก่าในห้องนอนเล็ก ๆ ของกระท่อม ณิชานั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ สวมชุดนอนสีขาวเรียบ ๆ ผมยาวคลอเคลียหล่นลงมาตามไหล่มน ในมือถือปากกาหมึกกำลังเขียนบนสมุดไดอารี่ข้างนอกหน้าต่างมืดสนิท มีเพียงเสียงลมพัดผ่านใบไม้ในป่าสวนที่อยู่ไม่ไกลเธอจ้องหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือของตัวเอง แล้วก็เริ่มเขียนต่อ“ตอนนี้ก็ผ่านมาสามเดือนแล้วอีกแล้ว...ฉันยังอยู่ที่นี่ ยังอยู่เฟนเฮิร์ท ยังอยู่ภายใต้เงาของผู้ชายคนนั้น เขายังครอบครองร่างกายของฉันอยู่”“และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ชีวิตของฉันก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หรือบางทีอาจจะไม่เปลี่ยน...ข้อตกลงลับ ๆ พวกนี้ระหว่างฉันกับเขา นับวันมันยิ่งจมลึกยิ่งขึ้น และฉันรู้ว่าฉันควรหยุดวังวนนี้”“ทุกวัน ฉันยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ตื่นนอนตอนเช้า ไปทำงานที่ห้องเลขานุการที่คฤหาสน์หลัก จัดการเอกสารของบริษัทเพนตราแกรม ส่งเอกสารให้เขาเซ็น รับคำสั่งจากเขา ทำงานให้เขาด้วยความเป็นมืออาชีพ”“วันเสาร์และอาทิตย์ ฉันก็ยังคงออกไปสอนหนังสือหารายได้พิเศษตามเดิม และฉันชอบงานนี้...มันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าอยู่”“และทุกสิ้นเดือน ฉันก็ยังคงโอนเงิ
หลังจากที่ความเร่าร้อนคลี่คลายลง เอลเลียตค่อย ๆ ถอนตัวออกจาเธอ ณิชาสั่นเครือเล็กน้อย ร่างกายยังคงอ่อนแรงเขาจับเธอให้หันหลังกลับมาหาตัวเอง มือใหญ่ประคองหน้าเธอให้เงยขึ้นมอง สายตาคมกริบจับจ้องเธอด้วยแววตาที่มีอะไรบางอย่างแฝงอยู่“ทำความสะอาดให้ฉันหน่อย” เขาพูดเสียงเรียบณิชาสะดุ้ง หน้าแดงเรื่อทันที “อะ...อะไรนะคะ”เอลเลียตยิ้มบาง ๆ “เธอรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร”มือใหญ่จับมือเธอ ดึงลงมาให้สัมผัสกับท่อนเอ็นที่เปียกชื้นด้วยของเหลวของทั้งสองคนร่างเล็กตัวสั่น “ท่านคะ...นี่มัน...”“เธอทำให้มันเป็นแบบนี้” เขาพูดเสียงแหบ “ก็ควรจะทำความสะอาดให้ด้วยสิ”“แต่...” เธอกระซิบเสียงสั่น“ใช้ปากเธอ” เขาสั่งเสียงเย็นร่างอรชรกลืนน้ำลายอย่างลำบาก หัวใจเต้นแรง หน้าแดงจนถึงหูเธอค่อย ๆ คุกเข่าลง มือสั่น ๆ จับแก่นกายของเขาไว้ แล้วก็เอนหน้าเข้าไปลิ้นเล็ก ๆ แตะต้องปลายแท่งเอ็นเบา ๆ เลียตามแนวช้า ๆ ทำความสะอาดของเหลวที่ติดอยู่ร่างสูงใหญ่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือใหญ่สอดเข้าไปในเส้นผมของคนตัวเล็ก “ดี...ทำต่อไป”ณิชาเลียไปมาตามแนว ทำความสะอาดทุกส่วน หน้าแดงก่ำ สายตาหลบ ๆ ซ่อน ๆ ไม่กล้ามองหน้าเขา“เอาเข้าปากด้วย” เขาส







