EP 4 - พี่เธอไม่ว่าหรือไง

EP 4 – พี่เธอไม่ว่าหรือไง

 

@Club Loose

“แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะเข้าไปเอง ไม่ให้เราไปด้วย” บีเบลเอ่ยถาม เธอเป็นคนขับรถพาพะพายมาส่งที่หน้าคลับตามคำขอ

“น่า เราโตแล้วนะ ไม่ต้องเป็นห่วง” เสียงหวานตอบเพื่อนสนิท

“งั้นถ้ามีอะไรไม่โอเค ต้องรีบโทรหาเรานะ”

“อื้ม” สิ้นเสียงตอบรับ เธอก็ส่งยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ และหากไม่ใช่เพราะความไว้เนื้อเชื่อใจในตัวบากิ เธอก็คงไม่กล้ามา

เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับพนักงานต้อนรับที่เข้ามาถาม

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบคุณลูกค้ามีโต๊ะหรือยังคะ”

“เอ่อ มีแล้วค่ะ อยู่ด้านใน” พะพายบอกทั้งที่ยังไม่รู้ว่าบากินั่งอยู่ส่วนไหนของร้านด้วยซ้ำ เมื่อพนักงานต้อนรับได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้รั้งต่อ

ขาเรียวก้าวเข้าไปด้านใน เมื่อเห็นบรรยากาศของร้านพะพายก็ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตอนแรกคิดว่าสถานที่นัดเป็นร้านอาหารทั่วไป แต่ทว่าเมื่อก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ ผู้คนตรงหน้ากำลังยกแก้วเครื่องดื่มสีหลากหลายขึ้นดื่ม บ้างก็กำลังส่ายสะโพกเต้นไปมา ส่วนมากจะเป็นผู้ชาย และรอบข้างพวกเขาเหล่านั้นก็มีผู้หญิงที่กำลังถูกโอบกอด กอดจูบลูบคลำกันอย่างเปิดเผย

ในขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองดูรอบ ๆ พร้อมกับสองขาเรียวเดินเข้าไปด้านในเรื่อย ๆ ทว่าจังหวะนั้นไม่ทันระวัง ไหล่เธอจึงกระแทกผู้คนระหว่างทางเดิน

“อ๊ะ ขอโทษค่ะ” เมื่อหันไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายมีท่าทีมึนเมา

“มาคนเดียวหรือมากับใครจ๊ะสาวน้อย” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทางไร้สติ แถมมือไม้ยังพยายามจะเอื้อมมาจับแขนเรียว

“เอ่อ ขอตัวนะคะ” พะพายสะบัดแขนหลบได้ทัน ก่อนจะรีบสาวเท้าออกมาโดยเร็วที่สุดเพื่อหนีจากตรงนั้น

“มานั่งกับพี่ไหมคะ ถ้าหาเพื่อนไม่เจอ” 

ทว่าตลอดระยะทางที่เธอเดินอยู่ในคลับ กลับเจอทั้งถ้อยคำ ทั้งสายตา และการกระทำอันคุกคาม พะพายเริ่มขวัญเสีย มือเรียวสั่นเทาเพราะความกลัวเริ่มทวีมากขึ้น ถึงแบบนั้นสายตาคู่หวานก็พยายามมองหาคนที่เธอกำลังตามหา

“หาใครอยู่เหรอ นั่งกับพี่ได้นะ”

ยิ่งเจอสายตาจาบจ้วง พะพายก็ยิ่งกลัว ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด วันที่วิ่งหนีแถวซอกตึกเปลี่ยว

“น้องคนสวยมากับใครคะ”

เสียงคุกคามยังดังก้องในโสตประสาท หัวใจกำลังบีบรัดด้วยความหวาดกลัว และที่แย่ไปกว่านั้น เธอกวาดมองไปทั่วบริเวณแล้ว แต่กลับไม่เจอคนที่นัดหมาย เจอเพียงสายตาคุกคามที่ไล่สำรวจตั้งแต่ใบหน้าสวยยันปลายเท้า พะพายตัวแข็งทื่อ ทำเอาเธอเริ่มหายใจไม่ออก

และในตอนนั้นเอง

“มากับกู” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

คล้ายเธอจะหายใจได้สะดวกขึ้นในเสี้ยวนาที และเมื่อมือแกร่งแตะลงบนไหล่มน ใบหน้าหวานก็หันมองไปยังด้านหลัง

“พี่บากิ” ตาสวยเบิกโตเมื่อเห็นว่าเป็นเขา บนใบหน้าแต้มรอยยิ้มบางเบา เขาเข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลาอีกแล้ว

“มานี่” บากิจับแขนเรียว พร้อมออกแรงดึงตัวเธอให้เข้าหา ขณะที่สายตาดุยังคงจ้องกลุ่มชายตรงหน้า ก่อนจะพาเธอเดินออกมา

“น่ากลัวจังเลยค่ะ” แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ใบหน้าสวยกลับเปื้อนยิ้ม ความรู้สึกกลัวก่อนหน้าหายไปสิ้น

“น่ากลัวแล้วจะมาทำไม!” บากิหันมามองเธอเล็กน้อยด้วยแววตานิ่งดุ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้ามาจริง ๆ เป็นไปได้อย่างไรว่าเธอจะไม่รู้จักสถานที่แบบนี้ ที่นี่อันตรายกว่าสถานบันเทิงแถวมหาวิทยาลัยเสียอีก

“ก็พายอยากมาหาพี่” เสียงหวานบอก ในขณะที่เดินตามไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง

“อ่อนต่อโลกจริง ๆ” เขาส่ายหัวไปมาอย่างหงุดหงิด เกิดมาเพิ่งจะเคยเจอคนอย่างเธอ ไม่รู้ว่าคนที่บ้านเลี้ยงเธอมาให้ไม่ทันคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน

จนกระทั่งเขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องวีไอพี

“อ้าว รีบลุกออกไป กูก็นึกว่ามึงจะกลับ” เพื่อนชายเอ่ยแซว โดยที่ยังไม่เห็นว่ามีใครอีกคนตามมาทางด้านหลัง กระทั่งบากิเดินไปนั่ง ทุกคนจึงได้เห็นว่ามีหญิงสาวตัวเล็กติดสอยห้อยตามมาด้วย

“เฮอะ ที่แท้ก็ไปหาเด็กนี่เอง” 

เพื่อนเขาไหวไหล่เบา ๆ พลางหัวเราะออกมา คนในห้องไม่มีท่าทีตกใจที่บากิหิ้วใครอีกคนมาด้วย ซ้ำยังพากันหัวเราะชอบใจ 

พะพายอึ้งหนักกว่าเดิม เมื่อเห็นภาพบรรยากาศภายในห้อง ที่ทั้งมืดและโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยสิ่งมึนเมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจได้มากเท่าข้างกายของพวกเขานั้น มีหญิงสาวคอยขนาบคลอเคลีย ใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นในทันที

“นั่งลง” เสียงทุ้มทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิด เมื่อได้ยินดังนั้น พะพายก็เดินไปนั่งตรงที่ว่างข้าง ๆ เขา

 กลุ่มเพื่อนของบากิกอดจูบลูบคลำ คลอเคลียดูดดื่มกันต่อไป ไม่แคร์สายตาใสซื่อของหญิงสาวผู้เข้ามาใหม่อย่างพะพายเลยสักนิด เธอพยายามหลุบตาต่ำ ไม่มองภาพตรงหน้า เพราะรู้สึกเขินอายเกินกว่าที่จะทนมองได้

“เอ๊ะ หน้าคุ้น ๆ นะ เหมือนเด็กมหา’ลัยเรา” เพื่อนของบากิเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะสังเกตว่าคนที่นั่งอยู่ข้างเขานั้นดูคุ้นหน้าคุ้นตา

“คนนี้แหละที่กูเล่าให้ฟัง” บากิจัดการชงเหล้าด้วยตัวเอง พูดจบก็ยกแก้วขึ้นกระดกดื่ม พร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยหวานข้าง ๆ ไปด้วย

“หืม เพื่อนเราไม่ธรรมดา เป็นอย่างที่มันโม้ไว้จริง ๆ ว่ะ ฮ่า ๆ” เมื่อรู้ว่าหญิงสาวข้างกายของเพื่อนเป็นใคร ต่างพากันส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา เมื่อนึกถึงคำพูดของบากิตอนเล่าเรื่องราวให้ฟังว่าไปเจอน้องของศัตรูมา และเป็นอย่างที่เขาโม้ไว้จริง ๆ เพราะดูท่าแล้วน้องสาวของศัตรูคงตามเพื่อนชายของเขามาจนได้

 ปึง 

เสียงแก้วในมือบากิกระทบกับโต๊ะดังลั่นด้วยความตั้งใจของเขา

“หุบปากมึงก่อน เกรงใจน้องบ้าง” บากิเอ่ยเตือนพวกเพื่อน ลับหลังเขาจะพูดถึงคนตัวเล็กอย่างไรก็ได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแบบนี้มันก็อาจดูไม่เหมาะ และต้องเป็นเขาที่พูดได้คนเดียวเท่านั้น

“ขอโทษคร้าบคนสวย พวกพี่แค่แซวเราเล่น ๆ ไม่มีอะไร”

“ค่ะ” พะพายพยักหน้าอย่างไม่ติดใจอะไร

“หึ” บากิหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นท่าทางใสซื่อของคนข้างกาย

“หัวเราะอะไรคะ” แต่ก็ไม่วายให้เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย จะไม่สงสัยได้อย่างไร ในเมื่อเขาเอาแต่จ้องมองเธอในทุกขณะไม่วางตา

“มานี่พี่เธอไม่ว่าหรือไง” 

 ****