MasukEP 4 – พี่เธอไม่ว่าหรือไง
@Club Loose
“แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะเข้าไปเอง ไม่ให้เราไปด้วย” บีเบลเอ่ยถาม เธอเป็นคนขับรถพาพะพายมาส่งที่หน้าคลับตามคำขอ
“น่า เราโตแล้วนะ ไม่ต้องเป็นห่วง” เสียงหวานตอบเพื่อนสนิท
“งั้นถ้ามีอะไรไม่โอเค ต้องรีบโทรหาเรานะ”
“อื้ม” สิ้นเสียงตอบรับ เธอก็ส่งยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะก้าวลงจากรถด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมมาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ และหากไม่ใช่เพราะความไว้เนื้อเชื่อใจในตัวบากิ เธอก็คงไม่กล้ามา
เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปด้านใน ก็พบกับพนักงานต้อนรับที่เข้ามาถาม
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบคุณลูกค้ามีโต๊ะหรือยังคะ”
“เอ่อ มีแล้วค่ะ อยู่ด้านใน” พะพายบอกทั้งที่ยังไม่รู้ว่าบากินั่งอยู่ส่วนไหนของร้านด้วยซ้ำ เมื่อพนักงานต้อนรับได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้รั้งต่อ
ขาเรียวก้าวเข้าไปด้านใน เมื่อเห็นบรรยากาศของร้านพะพายก็ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะตอนแรกคิดว่าสถานที่นัดเป็นร้านอาหารทั่วไป แต่ทว่าเมื่อก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ ผู้คนตรงหน้ากำลังยกแก้วเครื่องดื่มสีหลากหลายขึ้นดื่ม บ้างก็กำลังส่ายสะโพกเต้นไปมา ส่วนมากจะเป็นผู้ชาย และรอบข้างพวกเขาเหล่านั้นก็มีผู้หญิงที่กำลังถูกโอบกอด กอดจูบลูบคลำกันอย่างเปิดเผย
ในขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองดูรอบ ๆ พร้อมกับสองขาเรียวเดินเข้าไปด้านในเรื่อย ๆ ทว่าจังหวะนั้นไม่ทันระวัง ไหล่เธอจึงกระแทกผู้คนระหว่างทางเดิน
“อ๊ะ ขอโทษค่ะ” เมื่อหันไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายมีท่าทีมึนเมา
“มาคนเดียวหรือมากับใครจ๊ะสาวน้อย” เขาเอ่ยถามด้วยท่าทางไร้สติ แถมมือไม้ยังพยายามจะเอื้อมมาจับแขนเรียว
“เอ่อ ขอตัวนะคะ” พะพายสะบัดแขนหลบได้ทัน ก่อนจะรีบสาวเท้าออกมาโดยเร็วที่สุดเพื่อหนีจากตรงนั้น
“มานั่งกับพี่ไหมคะ ถ้าหาเพื่อนไม่เจอ”
ทว่าตลอดระยะทางที่เธอเดินอยู่ในคลับ กลับเจอทั้งถ้อยคำ ทั้งสายตา และการกระทำอันคุกคาม พะพายเริ่มขวัญเสีย มือเรียวสั่นเทาเพราะความกลัวเริ่มทวีมากขึ้น ถึงแบบนั้นสายตาคู่หวานก็พยายามมองหาคนที่เธอกำลังตามหา
“หาใครอยู่เหรอ นั่งกับพี่ได้นะ”
ยิ่งเจอสายตาจาบจ้วง พะพายก็ยิ่งกลัว ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด วันที่วิ่งหนีแถวซอกตึกเปลี่ยว
“น้องคนสวยมากับใครคะ”
เสียงคุกคามยังดังก้องในโสตประสาท หัวใจกำลังบีบรัดด้วยความหวาดกลัว และที่แย่ไปกว่านั้น เธอกวาดมองไปทั่วบริเวณแล้ว แต่กลับไม่เจอคนที่นัดหมาย เจอเพียงสายตาคุกคามที่ไล่สำรวจตั้งแต่ใบหน้าสวยยันปลายเท้า พะพายตัวแข็งทื่อ ทำเอาเธอเริ่มหายใจไม่ออก
และในตอนนั้นเอง
“มากับกู” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง
คล้ายเธอจะหายใจได้สะดวกขึ้นในเสี้ยวนาที และเมื่อมือแกร่งแตะลงบนไหล่มน ใบหน้าหวานก็หันมองไปยังด้านหลัง
“พี่บากิ” ตาสวยเบิกโตเมื่อเห็นว่าเป็นเขา บนใบหน้าแต้มรอยยิ้มบางเบา เขาเข้ามาช่วยเธอได้ทันเวลาอีกแล้ว
“มานี่” บากิจับแขนเรียว พร้อมออกแรงดึงตัวเธอให้เข้าหา ขณะที่สายตาดุยังคงจ้องกลุ่มชายตรงหน้า ก่อนจะพาเธอเดินออกมา
“น่ากลัวจังเลยค่ะ” แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ใบหน้าสวยกลับเปื้อนยิ้ม ความรู้สึกกลัวก่อนหน้าหายไปสิ้น
“น่ากลัวแล้วจะมาทำไม!” บากิหันมามองเธอเล็กน้อยด้วยแววตานิ่งดุ เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้ามาจริง ๆ เป็นไปได้อย่างไรว่าเธอจะไม่รู้จักสถานที่แบบนี้ ที่นี่อันตรายกว่าสถานบันเทิงแถวมหาวิทยาลัยเสียอีก
“ก็พายอยากมาหาพี่” เสียงหวานบอก ในขณะที่เดินตามไปยังโซนวีไอพีชั้นสอง
“อ่อนต่อโลกจริง ๆ” เขาส่ายหัวไปมาอย่างหงุดหงิด เกิดมาเพิ่งจะเคยเจอคนอย่างเธอ ไม่รู้ว่าคนที่บ้านเลี้ยงเธอมาให้ไม่ทันคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน
จนกระทั่งเขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องวีไอพี
“อ้าว รีบลุกออกไป กูก็นึกว่ามึงจะกลับ” เพื่อนชายเอ่ยแซว โดยที่ยังไม่เห็นว่ามีใครอีกคนตามมาทางด้านหลัง กระทั่งบากิเดินไปนั่ง ทุกคนจึงได้เห็นว่ามีหญิงสาวตัวเล็กติดสอยห้อยตามมาด้วย
“เฮอะ ที่แท้ก็ไปหาเด็กนี่เอง”
เพื่อนเขาไหวไหล่เบา ๆ พลางหัวเราะออกมา คนในห้องไม่มีท่าทีตกใจที่บากิหิ้วใครอีกคนมาด้วย ซ้ำยังพากันหัวเราะชอบใจ
พะพายอึ้งหนักกว่าเดิม เมื่อเห็นภาพบรรยากาศภายในห้อง ที่ทั้งมืดและโต๊ะตรงหน้าเต็มไปด้วยสิ่งมึนเมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจได้มากเท่าข้างกายของพวกเขานั้น มีหญิงสาวคอยขนาบคลอเคลีย ใบหน้าสวยร้อนผ่าวขึ้นในทันที
“นั่งลง” เสียงทุ้มทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิด เมื่อได้ยินดังนั้น พะพายก็เดินไปนั่งตรงที่ว่างข้าง ๆ เขา
กลุ่มเพื่อนของบากิกอดจูบลูบคลำ คลอเคลียดูดดื่มกันต่อไป ไม่แคร์สายตาใสซื่อของหญิงสาวผู้เข้ามาใหม่อย่างพะพายเลยสักนิด เธอพยายามหลุบตาต่ำ ไม่มองภาพตรงหน้า เพราะรู้สึกเขินอายเกินกว่าที่จะทนมองได้
“เอ๊ะ หน้าคุ้น ๆ นะ เหมือนเด็กมหา’ลัยเรา” เพื่อนของบากิเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะสังเกตว่าคนที่นั่งอยู่ข้างเขานั้นดูคุ้นหน้าคุ้นตา
“คนนี้แหละที่กูเล่าให้ฟัง” บากิจัดการชงเหล้าด้วยตัวเอง พูดจบก็ยกแก้วขึ้นกระดกดื่ม พร้อมกับจ้องมองใบหน้าสวยหวานข้าง ๆ ไปด้วย
“หืม เพื่อนเราไม่ธรรมดา เป็นอย่างที่มันโม้ไว้จริง ๆ ว่ะ ฮ่า ๆ” เมื่อรู้ว่าหญิงสาวข้างกายของเพื่อนเป็นใคร ต่างพากันส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา เมื่อนึกถึงคำพูดของบากิตอนเล่าเรื่องราวให้ฟังว่าไปเจอน้องของศัตรูมา และเป็นอย่างที่เขาโม้ไว้จริง ๆ เพราะดูท่าแล้วน้องสาวของศัตรูคงตามเพื่อนชายของเขามาจนได้
ปึง
เสียงแก้วในมือบากิกระทบกับโต๊ะดังลั่นด้วยความตั้งใจของเขา
“หุบปากมึงก่อน เกรงใจน้องบ้าง” บากิเอ่ยเตือนพวกเพื่อน ลับหลังเขาจะพูดถึงคนตัวเล็กอย่างไรก็ได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าแบบนี้มันก็อาจดูไม่เหมาะ และต้องเป็นเขาที่พูดได้คนเดียวเท่านั้น
“ขอโทษคร้าบคนสวย พวกพี่แค่แซวเราเล่น ๆ ไม่มีอะไร”
“ค่ะ” พะพายพยักหน้าอย่างไม่ติดใจอะไร
“หึ” บากิหัวเราะในลำคอ เมื่อเห็นท่าทางใสซื่อของคนข้างกาย
“หัวเราะอะไรคะ” แต่ก็ไม่วายให้เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย จะไม่สงสัยได้อย่างไร ในเมื่อเขาเอาแต่จ้องมองเธอในทุกขณะไม่วางตา
“มานี่พี่เธอไม่ว่าหรือไง”
****
EP 25 - ยอมรับผิด “พี่ยอมรับว่าพี่ทำแบบนั้น เพราะแบบนี้ใช่ไหมเราถึงหนีไปจากพี่” บากิได้แต่จำยอม ยอมรับในสิ่งที่ผิดพลาดไป“ไม่ให้พายหนี พี่จะให้พายทนอยู่กับคนใจร้ายแบบพี่เหรอคะ” น้ำเสียงที่หนักแน่นจนถึงเมื่อครู่หายไป ก่อนแทนที่ด้วยเสียงสั่นเครือราวกับคนกำลังจะร้องไห้“พี่ขอโทษ ตอนนั้นพี่คิดน้อยไป แต่พี่อยากจะบอกพายว่า…” บากิตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาอยากจะง้อเธอและยอมรับผิดแต่โดยดี“พอเถอะค่ะ พายไม่โกรธหรือเกลียดพี่นะคะ แต่พายคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องกลับมาอยู่ในชีวิตกันอีกนอกจากเรื่องงาน พายฝึกงานเสร็จ เราก็ต่างคนต่างอยู่ แบบนี้จะดีกว่าค่ะ” พะพายร่ายยาวทิ้งท้ายเอาไว้ รีบก้าวลงจากรถ ก่อนที่น้ำตาเอ่อล้นจะไหลออกมาให้เขาได้เห็นทั้งที่ยังรักเขาอยู่ แต่ตอนนี้ใจเธอเจ็บมากเกินกว่าจะให้อภัยเขาได้จริง ๆ***** สี่ชั่วโมงต่อมา...ครืดเสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนดังขึ้น เมื่อเห็นว่าหน้าจอปรากฏชื่อใคร เธอก็มองนิ่ง ไม่อยากจะรับสาย ปล่อยให้เสียงเรียกเข้าหยุดไปเองอย่างนั้นหลายต่อหลายหนแต่ทว่า…คนปลายสายก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจเมื่อไม่มีการตอบรับใด ๆ จากการต่อสาย ปลายทางก็เปลี่ยนเป็นส่งข้อความไปข
EP 24 - อย่าพยายามแก้ตัว พะพายมองรถที่นั่งมาจนถึงเมื่อครู่เคลื่อนตัวออกไป เธอพอจะรู้อยู่บ้างแล้วว่าทั้งสองฝ่ายไม่ถูกกัน แต่ก็ไม่คิดว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นเธอไม่รู้เรื่องราวความเป็นมาของพวกพี่ ๆ หรอก แต่สิ่งนี้ที่เกิดขึ้นกับพวกเขา มันส่งผลมาถึงเธอด้วยนี่สิ“สัส กูรู้แล้วว่าทำไมบากิถึงทำตัวเป็นศัตรูกูมาตลอด…เพราะเมื่อก่อนกูเคยทำไม่ดีไว้กับยูกิ กูเคยทำให้ยูกิต้องเสียใจ” พายุเอ่ยขึ้นพะพายยืนฟังอย่างเงียบ ๆ เมื่อทุกคนถกเถียงกันเสร็จ ก็พากันเดินเข้าไปในบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องดังกล่าวต่อ ส่วนเธอเดินออกมาจากตรงนั้น ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขา ไม่นานเพลิงก็เดินมาหาเธอที่นั่งอยู่อีกห้อง“ส่วนเรา มีอะไรจะบอกพี่ไหม” เพลิงถาม“ที่มาด้วยกัน เพราะพายฝึกงานที่บริษัทพี่เขาค่ะ” เธอรู้ดีว่าเขาต้องการรู้เรื่องไหน จึงตอบออกไปอย่างไม่มีท่าทีลังเลแต่ทว่า...“เป็นมันใช่ไหม” จู่ ๆ เพลิงก็เอ่ยถามในสิ่งที่ไม่คาดคิดออกมา“คะ” พะพายทำหน้าสงสัย ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร“อย่าคิดโกหกพี่ พี่รู้นะว่าเราเคยคุยกับมัน”“พี่เพลิงรู้ได้ยังไงคะ” พะพายอึ้งไปครู่ ก่อนจะถามด้วยใจที่เต้นรัว“เอาเป็นว่าพี่รู้ก็แล้วกัน แ
EP 23 - น้องกู “ไปหาอะไรทานกันก่อนไหม นี่ก็เย็นแล้ว” เมื่อเงียบไปนาน บากิก็ถามขึ้น“ฉันไม่ทานข้าวเย็นค่ะ ถ้าคุณหิว จอดส่งฉันตรงนี้ก็ได้นะคะ” พะพายบอก โดยที่ไม่หันมองหน้าคนด้านข้างเลยสักนิด แค่ทำงานด้วยกันเธอก็อึดอัดมากพอแล้ว“งั้นบอกทางคอนโดมา” บากิเอ่ย“ค่ะ” พะพายคิ้วขมวด เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอพักอยู่คอนโดแต่สุดท้ายก็ทิ้งความคิดเหล่านั้นไป เพราะเธอไม่อยากใส่ใจเกินความจำเป็น ก่อนจะบอกชื่อและทางไปคอนโดกับเขา ใช้เวลาเดินทางพอสมควร รถยนต์คันหรูก็มาถึง“พรุ่งนี้ผมจะมารับตีห้า” บากิหันมาบอก“คะ? เช้าไปไหมคะ” พะพายได้ยินดังนั้นก็รีบหันมามองด้วยความตกใจ“เราต้องไปถึงที่นั่นแปดโมงเช้า หรือคิดว่าเราควรไปรอตั้งแต่คืนนี้เลย” เมื่อเห็นท่าทีนั้น บากิก็บอกอีกแผนที่คิดได้“ไม่ค่ะ ตีห้าก็ตีห้าค่ะ” แผนสองของเขามันแย่กว่าการตื่นเช้าเสียอีก เธอจึงปฏิเสธออกไปอย่างไม่ลังเล เมื่อพูดคุยกันเสร็จพะพายก็จัดการปลดเข็มขัดนิรภัยออก“ปลดบล็อกผมด้วย พรุ่งนี้ถึงแล้วจะโทรบอก” บากิบอก“ค่ะ” หลังรับคำคนตัวเล็กก็ลงจากรถ ปิดประตูแล้วจึงเดินถอยออกมา“แล้วฉันทำอะไรได้บ้าง ปฏิเสธได้ไหม” พะพายกัดฟันบ่นออกมาอย่างเหลืออด ตอน
EP 22 - อย่ามาทำให้หวั่นไหวอีกได้ไหม “ทั้งหมดนี่เธอจะถือไหวไหม” ได้ยินดังนั้นเขาก็ผายมือไปที่แฟ้มกองโตเพราะรอมารับอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอจะมาเพียงคนเดียว“เอ่อ ก็ไม่น่าไหว” พะพายยิ้มเจื่อนที่ฟังดูพูดจาไม่ห่างเหินมาก เพราะทั้งสองคนเป็นนักศึกษาฝึกงานเหมือนกัน หากแต่ไม่เคยพูดคุยหรือรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาก่อน“เราช่วยถือไปส่งเอง” เขายื่นแฟ้มบางส่วนให้เธอ ส่วนแฟ้มหนัก ๆ เป็นคนถือให้เองพะพายยิ้มให้กับความใจดีของคนตรงหน้า ก่อนที่เธอนั้นจะเดินนำไปขึ้นลิฟต์ แล้วตรงไปที่โต๊ะทำงานของเธอ“วางไว้ตรงนี้ได้เลย ขอบคุณนะ” เมื่อมาถึงโต๊ะทำงาน พะพายก็กล่าวขอบคุณที่เขาช่วยหอบเอกสาร“ไม่เป็นไร เราไปนะ” เมื่อวางแฟ้มลงเรียบร้อยก็เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินออกไปทำงานตัวเองต่อ“หืม ทำไมถึงมีหนุ่มมาส่งล่ะ” พิ้งค์เอ่ยแซวจากโต๊ะทำงานอีกฝั่ง เมื่อเห็นสถานการณ์เมื่อครู่“ณทีเขาเห็นว่ามันเยอะค่ะ ก็เลยอาสาช่วยถือมาส่ง” พะพายตอบ“ใจดีจังนะ หรือว่ากำลังจีบเราอยู่” เธอเดินเข้ามาใกล้ เพื่อแซวได้อย่างถนัด พร้อมส่งแววตาจับผิด“ไม่นะคะ เราเพิ่งได้พูดคุยกันวันนี้เองค่ะ” พะพายรีบปฏิเสธทันทีและจังหวะเดียวกันนั้น“คุณพิ
EP 21 - เด็กฝีกงาน เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองตกลงกันเสร็จสรรพ ก็หันมามองยังเธอและบีเบลที่ยืนรออยู่บีเบลพยายามสะกิดพะพายอยู่อย่างนั้น พะพายก้มลงมองพื้น จงใจหลบสายตา เพราะไม่อยากเป็นผู้ถูกเลือก“อืม น้องคนนั้นชื่ออะไรจ๊ะ” กวาดสายตามองสักพักก็เลือกคนได้พะพายที่ก้มหน้าอยู่ถูกสะกิดเรียกจากเพื่อนสาวข้างกาย รู้ได้ทันทีว่าตัวเธอนั้นกำลังถูกจ้องมองจากคนตรงข้าม“พะพายค่ะ” พะพายตอบเสียงเบา พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสายตาของคนตรงหน้าที่รอฟังอยู่ก่อนแล้ว“น้องพะพาย พี่เลือกคนนี้ค่ะ” รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งมายังเธออย่างจริงใจ บ่งบอกว่าเธอนั้นเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีทั้งที่ควรจะรู้สึกดีที่เข้าตา แต่เธอกลับอยากจะเป็นลมล้มพับไปจากตรงนี้เสียดื้อ ๆ“หนูโอเคนะคะ” หญิงวัยกลางคนที่เมื่อครู่กำลังจะได้เป็นหัวหน้าของเธอเอ่ยถาม“ค่ะ” พะพายพยักหน้า เพราะไม่มีสิทธิ์เลือกปฏิเสธอยู่แล้ว เธอรู้ตัวดี“งั้นพี่ขอตัวน้องเลยแล้วกันเนอะ”“ค่ะ พี่พิ้งค์”ทั้งสองฝ่ายพูดคุยตกลงกัน โดยมีพะพายยืนอยู่ตรงกลางอย่างคนเหม่อลอย ไม่คิดเลยว่าจะกลับมาเจอกันที่นี่ ตอนแรกก็พอจะโล่งใจได้ว่าตำแหน่งเขาเป็นถึงผู้บริหาร และเธอเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน คงเป็นไป
EP 20 - ทำไมต้องเจอกันอีก ตั้งแต่นั้นมา จากที่ไม่เคยสนใจใคร พะพายก็ยิ่งเพิกเฉยกับเพศตรงข้ามยิ่งกว่าเดิม แม้จะมีคนเข้ามาจีบมากมายก็ตามหลังจากวันนั้น พะพายไม่รู้ว่าบากิจะคิดสนใจที่จะตามหาเธอที่หายไปแบบดื้อ ๆ บ้างไหม แต่เพราะความสัมพันธ์ของเธอและเขาไม่ถูกเปิดเผยกับใคร ก็คงจะเป็นเรื่องยากแม้จะเผลอคิดไปบ้างว่าอีกคนอาจจะตามหา แต่เมื่อนึกถึงประโยคสนทนาที่ได้ยินครั้งสุดท้าย ที่บากิได้คุยกับเพื่อนชายของเขาในวันนั้นผุดขึ้นมา ทำให้เธอสะบัดความคิดเข้าข้างตัวเองเหล่านั้นออกไป เพราะความจริงแล้ว เขาก็อาจจะอยากให้เรื่องมันจบไปเงียบ ๆ แบบนี้ก็เป็นได้ เธอคิดแบบนั้น...“ให้มันจริงอย่างที่พูด” เพลิงบอก พร้อมกับมองดุให้กลัวและเชื่อฟังเขาอย่างตอนเด็ก ๆ แต่ทำไมเธอเห็นเขาทำในตอนนี้กลับนึกจะอยากหลุดขำออกมาเธอไม่โกรธพี่เธอเลยที่ไปมีศัตรูจนมาสร้างบาดแผลให้เธอ เธอโกรธตัวเองมากกว่าที่เชื่อคนง่ายและอ่อนต่อโลกเกินไป“ยอมแล้วใช่ไหม ยอมก็กลับได้แล้ว” เฟียร์พูดกับเพลิง เมื่อเห็นว่าเพลิงสุดท้ายก็ยอมให้พะพายย้ายมาอยู่คอนโดคนเดียว“จะรีบไปไหน” แต่เพลิงยังไม่อยากกลับ อยากอยู่กับน้องสาวอีกนิดเพื่อสำรวจภายในห้อง“ไปนอน







