ตอนที่ 2 อยากให้พวกมึงรักกัน

“แหม่ แต่งตัวไม่เกรงใจผัวที่นั่งอยู่เลยนะ” วิกเตอร์มองแฟนสาวที่คืนนี้สวยเป็นพิเศษ จะว่าชอบก็ชอบแต่จะว่าหวงก็…โคตรหวง

“ก็รู้ว่าผัวมาด้วยเลยกล้าแต่งไง อีกอย่างดูด้วยคืนนี้เปิ้ลมากับใคร” ว่าแล้วเมเปิ้ลก็หันไปมองยังเพื่อนสาวที่สวยจนหนุ่มๆ ในร้านเหลียวหลัง

ก็จะไม่ให้มองที่แอลลี่ได้อย่างไร ปกติดาวสาขาเครื่องกลเที่ยวกลางคืนบ่อยที่ไหนกัน แถมออร่าเจ้าตัวก็ไม่ใช่ธรรมดายิ่งตั้งแต่เปิดเทอมมาแอลลี่ไปผมสีผมชมพูแสบสันขนาดนั้นไม่สะดุดตาผู้ชายสิแปลก ไหนจะการแต่งกายคืนนี้ที่แอลลี่เลือกใส่ชุดเดรสรัดรูปสีดาว ไม่ว่าจะสัดส่วนตรงไหนก็ดูเต็มไม้เต็มมือไปหมด เห็นแล้วเมเปิ้ลเลยยอมไม่ได้ต่อให้มีแฟนแล้วแต่ก็ขอสวยหน่อยไม่อย่างนั้นคงโดนราศีเพื่อนรักกลบจนหมด

“เวอร์” แอลลี่ยิ้มให้เมเปิ้ล ก่อนจะจัดการเทเบียร์ใส่แก้วไม่มองผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ เธอเห็นมาแต่ไกลแล้วว่าดีแลนแอบมอง แต่ก็นั่นแหละ…มันเป็นสายตาที่สะท้อนความเกลียดชังออกมาชัดเจน ดูก็รู้ว่ามันฝืนที่ต้องมาดื่มร่วมโต๊ะกันแต่แอลลี่ก็ไม่แคร์ เพราะที่เธอยอมมาก็เพื่อเพื่อนคนอื่นไม่ใช่เพื่อคนอย่างมันสักหน่อย

“โหๆ แอลไหนบอกปกติไม่ค่อยเที่ยว” ไทเลอร์มองสาวผมชมพูที่กระดกเบียร์เข้าปากอย่างไม่คิดชีวิต

“ทำอย่างกับอกหัก” ลีออนเห็นด้วย

“ฮะ? กูเนี่ยนะอกหัก” เอาอะไรมาอกหักก่อน ถ้าหักอกคนอื่นล่ะไม่แน่ แต่ที่ทำให้แอลลี่อยากดื่มให้เมาคงเป็นเพราะ…เธอหันไปสบตากับดีแลนที่มองมาก่อนแล้ว ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นพยายามไม่สนใจคนที่เอาแต่จ้องเธอราวกับต้องการกินเลือดกินเนื้อกัน

“เออ ก็จริง”

“ขอโทษนะครับ แอล”

“…คะ?” สาวสวยเสน่ห์แรงหันไปสบตาผู้ชายที่เธอคุ้นหน้าดี…

คามิน เดือนคณะวิศวะ ปี 4 สาขา ไฟฟ้า เธอต้องรู้จักเขาอยู่แล้วเพราะช่วงที่ประกวดดาวเดือนต้องทำกิจกรรมร่วมกันบ่อยๆ หากแต่ไม่เคยได้พูดคุยกันจริงๆ จังๆ สักครั้ง ทว่าคืนนี้คามินเดินเข้ามาทักเธอด้วยสีหน้ามุ่งมั่นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ร่างสูงสบตาคนตัวเล็กที่คืนนี้โดดเด่นกว่าใคร ก่อนจะมองเพื่อนๆ ในโต๊ะเธอด้วยไม่อยากให้ใครได้ยินสิ่งที่เขาจะพูดต่อ ปกติใช่ว่าจะเข้าหาแอลลี่ง่ายๆ ส่วนหนึ่งเพราะคามินไม่กล้า แต่สำหรับครั้งนี้เขาแค่ไม่อยากปล่อยโอกาสให้หลุดไปอีกแล้ว ชีวิตหลังเรียนจบใช่ว่าจะเจอผู้หญิงที่ถูกใจง่ายๆ

คามินตัดสินใจโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ…

“เราขอไลน์หน่อยได้ไหม”

แอลลี่กะพริบตาถี่ๆ ไล่ความรู้สึกงุนงง ก่อนจะสบตาคามินที่มองมาด้วยความเขินอาย และไม่ใช่แค่เขาที่กำลังเขิน เธอที่โดนขอไลน์ก็เขินพอกัน…เดือนวิศวะสุดฮอตมาจีบ ใครจะกล้าปฏิเสธลง

“อะอื้ม เอามือถือมาสิ” ว่าแล้วแอลลี่ก็จัดการแอดไลน์ตัวเองให้กับคามินอย่างไม่ลังเล ท่ามกลางสายตาเพื่อนในกลุ่มไม่เว้นแม้แต่ดีแลนที่มองด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

กระทั่งคามินเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

“เอาจริงเป็นเพื่อนกันมาตั้ง 4 ปี กูเพิ่งมาสังเกตดีๆ มึงแม่งหน้าตาดีอยู่นะ”

“เอ้า มึงตาบอดเหรอไทเลอร์ ถ้าแอลมันไม่สวยแล้วจะได้เป็นดาวสาขาเราหรือไง” เมเปิ้ลว่าขำๆ เรื่องความสวยโดดเด่นของแอลลี่เป็นที่เลื่องลือมาตั้งแต่ปี 1 แต่เป็นธรรมดาที่พอได้มาเป็นเพื่อนกันจะไม่ทันได้คิดหรือรู้สึกพิเศษอะไร

“ไม่เห็นเกี่ยว ขนาดไอ้เดือนสาขาเราแม่งยังไม่ฮอตเหมือนแอล” ไม่วายไทเลอร์ขอแขวะดีแลนที่เอาแต่นั่งหน้าขรึม ทั้งที่ความจริงสิ่งที่เขาพูดมันตรงข้ามสิ้นดี

ดีแลนมันโคตรของโคตรเสน่ห์แรง หลังจากที่มันเลิกกับแฟนที่คบกันตอนช่วงปี 1 มันก็ครองโสดมาตลอด แต่ว่าโสดแค่สถานะเท่านั้น เพราะข้างกาย หรือแม้แต่ข้างเตียง ดีแลนไม่เคยว่างเว้น ว่าง่ายๆ มันคือเพลย์บอยตัวพ่อที่สาวทั้งมออยากเป็นแฟนด้วย

“ไม่ต้องพาดพิงกู” ดีแลนพูดเสียงนิ่ง เอาจริงถ้าพูดแบบไม่อคติเขายอมรับว่าแอลลี่แม่งสวยจริง แต่สันดานเหรอ…เหอะ! ต่อให้ผู้หญิงเหลือคนเดียวทั้งโลกดีแลนก็ไม่คิดสนใจเธอ แล้วก็นึกสงสารปนสมเพชคามินเหมือนกันที่มาจีบแอลลี่โดยไม่รู้เลยว่า ยัยนี่มันงูเห่าสารพัดพิษชัดๆ

แอลลี่ทำเมินไม่สนเพื่อนชายที่เอาแต่มองหน้าเธอราวกับกลัวคนจะไม่รู้ว่าเราไม่ถูกกัน สุดท้ายเธอเลือกที่จะสนุกกับเพื่อนคนอื่น พูดคุยไปเรื่อยเหมือนกับว่าไม่มีอีกคนที่ไม่ชอบหน้ากันอยู่ที่โต๊ะ แม้ทุกคนจะพยายามเข้าบทสนทนาที่คิดว่าจะทำให้ทั้งเธอและดีแลนคุยกันดีๆ ได้ แต่สุดท้ายมันก็จบลงด้วยคำพูดค่อนขอดกันไปมา เป็นสัญญาณว่าความพยายามของพวกมันไม่ได้ผลเลยสักนิด

ก็ถ้ามันจะได้ผล…ทั้งคู่คงไม่เกลียดกันมานานถึง 4 ปีหรอก จริงไหม?

“ไปต่อกันไหม” วิกเตอร์ถามแฟนสาวที่เวลานี้กำลังเมาได้ที่

“อื้ออออ ไปไหนดีอ่าาา”

“ห้องไอ้แลนด์”

“กูอนุญาตแล้ว?” ดีแลนถามลีออนที่ถือวิสาสะเสนอห้องเขาโดยไม่ถามเจ้าของห้องสักคำ

“ก็ห้องมึงกว้าง ปกติเราก็ไปแดกเหล้าห้องมึงกัน”

มันก็ใช่…แต่ครั้งนี้เขาแค่ไม่อยากให้ยัยบ้านั่นเข้าห้องด้วยต่างหาก ทว่าถ้าพูดตามตรงตอนนี้ก็ยังติดลมอยู่ ยังไม่ใช่เวลาเลิก แต่ร้านเหล้าดันต้องปิดตามเวลาเลยไม่มีทางเลือกอื่น

“เดี๋ยวกูกลับก่อนละกัน อยากพัก” แอลลี่พูดขึ้น เพราะไม่ใช่แค่ดีแลนที่ไม่อยากให้เธอไปห้อง ตัวเธอเองก็ไม่ได้อยากเหยียบห้องมันเหมือนกัน

“ไม่อาววว ไปด้วยกันน้าาาแอลจ๋า ใจคอมึงจะทิ้งกูที่เป็นผู้หญิงคนเดียวอยู่กับชายโฉดพวกนี้จริงเหรอ” เมเปิ้ลหันไปออดอ้อนเพื่อนสาวด้วยอาการมึนเมา

“แหม ชายโฉดที่ว่าหนึ่งในนั้นคือผัวมึงค่ะ”

“ไม่รู้แหละ นะๆๆ ไปด้วยกันกานนนน”

“ไปเหอะแอล แป๊บเดียว” วิกเตอร์ช่วยแฟนพูดอีกแรง

แอลลี่หันไปมองหน้าไทเลอร์กับลีออนที่ต่างพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะวางสายตาลงที่ผู้ชายคนสุดท้ายที่มัน…มองหน้ากวนส้นตีนเหมือนท้าทายเธอ และแน่นอนว่าดีแลนทำสำเร็จ

“เออ ไปก็ไป”

ห้องดีแลน

จากร้านว่าเละแล้ว ตอนนี้สภาพแต่ละคนเละกว่าเก่าโดยเฉพาะเมเปิ้ลที่ลิ้นเหลวพูดแทบไม่รู้เรื่องแต่ก็ยังคงชวนคุยได้อย่างไม่ขาดตอน ส่วนแอลลี่เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเมาไม่อย่างนั้นกว่าจะถึงห้องคงต้องรบกวนไอ้เพื่อนพวกนี้ไม่ใครก็ใครไปส่ง

“ฮือออ ชนนนน!”

“พอแล้วน่าเปิ้ล เมาแล้ว” วิกเตอร์เอาแก้วเหล้าของแฟนมาดื่มแทน พลางโอบกอดคนตัวเล็กแน่นไม่ให้ห่างกาย

“โห อะไรวะไอ้เตอร์ ก็ให้มันเมาไปดิยังไงคืนนี้ก็มีมึงดูแลอยู่แล้ว” ลีออนว่าพลางเชิญชวนให้เมเปิ้ลยกเหล้าขึ้นดื่มอีก

“จริงงงงง แต่นะแต่ แต่ว่าที่กูเมาขนาดนี้ก็เพราะว่า…” เมเปิ้ลที่เวลาเมาและพูดไปเรื่อยเริ่มยั้งปากไม่อยู่ เธอมองแอลลี่สลับกับดีแลนด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดถึง

พรึบ!

มือหนาของเพื่อนชายที่แอลลี่เกลียดแสนเกลียดถูกเมเปิ้ลดึงมาให้จับมือกับเธอแน่น สายตาคมมองเธอเช่นเดียวกับที่เธอเองก็มองเขาด้วยความตกใจ ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบสะบัดมือออกราวกับปะจุไฟฟ้ากำลังทำงาน

“กูดีใจน้าาาที่เห็นภาพนี้ กูอยากให้พวกมึงร้ากกกกัน”

“รักก็เหี้ยละ” ดีแลนมองเมเปิ้ลด้วยความไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก แค่เขายอมให้ยัยบ้านั่นมานั่งในห้องก็ถือว่าใจดีแค่ไหนแล้ว นี่ยังมาเพ้อเจ้ออะไรกันอีก

“…” แอลลี่มองหน้าดีแลนด้วยความไม่พอใจเช่นกัน มันจะอะไรนักหนาแยกแยะไม่ได้หรือไงว่าเมเปิ้ลกำลังเมา และใครจะอยากรักกับมันกัน

“เฮ้ย ไอ้เปิ้ลมันพูดเล่น” ลีออนที่เห็นท่าไม่ดีเลยพยายามคลี่คลายสถานการณ์

“มึงใจเย็นหน่อย เป็นห่าอะไรต้องตึงขนาดนั้น” แน่นอนว่าวิกเตอร์รู้ว่าแฟนสาวกำลังล้ำเส้นในสิ่งที่ดีแลนเกลียด แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่ได้ชอบพฤติกรรมที่โมโหเกินเบอร์ของดีแลนเท่าไหร่นัก

“กูจะไปซื้อเหล้า” และนอกจากซื้อเหล้าดีแลนอยากไปสงบสติอารมณ์ตัวเองสักหน่อย เขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไรเพราะตอนนี้เขาไม่อยากเห็นหน้าแอลลี่ และหวังว่าถ้ากลับมามันคงพาตัวเองออกจากห้องเขาไปให้พ้นๆ เสียที

“เหอะ!” ลับหลังดีแลนหญิงสาวส่ายหน้าแค่นเสียงหัวเราะกับความ ‘เด็ก’ ของมัน

“แอลมึงอย่าไปสนใจแม่ง”

“ไม่ต้องพูดหรอก กูรู้ว่ามันเป็นยังไง” และก็รู้ด้วยว่าคนอย่างมันไม่เคยเชื่อคำพูดใครนอกจากตัวเอง และ…

“เออ กูว่ากูพาเปิ้ลกลับก่อนดีกว่า เมาไม่ไหวแล้วว่ะ”

“งืออออ ม่ายยยยกลับบบ”

“เออ ไปเหอะไม่ต้องห่วงกูเดี๋ยวกูก็กลับละ” แอลลี่พยักหน้าตอบ กระทั่งวิกเตอร์พาเพื่อนสนิทเธอกลับไปก็เหลือเพียงแค่เธอกับไทเลอร์ที่นั่งอยู่ตรงนี้

อึก อึก อึก…

“เชี้ย มึงใจเย็นยกขวดแดกเลยเหรอวะ” ไทเลอร์ตกใจจนต้องห้ามเมื่อจู่ๆ สาวสวยคนเดียวในห้องยกขวดเบียร์ขึ้นซดจนหกเต็มเสื้อเธอไปหมดแล้ว

“เออ พวกมึงก็มาแดกกับกู”

แกร๊งงงงงงง…

เสียงชนขวดเบียร์ดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่มีใครคิดห้ามใคร แม้แอลลี่จะไม่ได้ดื่มบ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็คอแข็งพอตัว อย่างน้อยก็คอแข็งกว่าไอ้เพื่อนผู้ชายสองคนนี้ที่ชนหมดขวดกันไปได้แค่นิดหน่อยก็หมดสภาพ ปล่อยทิ้งตัวไหลลงกับพื้นจนสาวเพียงคนเดียวถึงกับส่ายหัว

“แดกคนเดียวก็ได้วะ” แอลลี่ไม่รู้ว่าทำไมคืนนี้เธอถึงอยากดื่มนัก

อาจเพราะเธอโมโห และเธอเกลียด…

“คิดว่ากูอยากเป็นเพื่อนกับมึงมากหรือไง!” เธอเปิดเบียร์ขวดที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้กระดกเข้าปากด้วยความรู้สึกหงุดหงิดใจ ยิ่งนึกถึงหน้ามันก็ยิ่งทำให้แอลลี่อยากดื่มให้เมาไม่รู้เรื่องไปเลย

ดีแลน…คนอย่างมึงแม่งใจร้ายฉิบหาย