เข้าสู่ระบบ"แต่ว่า...." "คุณหยุดพูดเลยนะ...ถ้าอยากหมั้นมากก็ไปหมั้นเองเลยไป!" คุณแม่ถลึงตาใส่จนคุณพ่อต้องหลบสายตาวูบทันที ผมไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อน ปกติคุณพ่อจะวางอำนาจและคุณแม่มักจะเป็นฝ่ายยอมตลอด พอเห็นพ่อคอตกแบบนี้แล้วมันอดไม่ได้จริงๆ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่พ่อกลัวแม่เหรอครับ....กลัวเมียนี่หว่า..." ผมหัวเราะลั่น
"กวนตีน..." "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" นทีหัวเราะชอบใจ เราพูดคุยหยอกล้อกันได้สักพัก ผมก็เริ่มส่งสัญญาณไล่พวกมันกลับไปเสียที เพราะอยากให้เอิงเอยได้เอนหลังพักผ่อนจริงๆ อีกอย่างช่วงบ่ายผมมีกำหนดจะพาเธอบินกลับไปพักฟื้นต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยความเป็นห่วงว่าเธอจะเพลียหนักจากการเดินทาง ผมเลยเดินไปขอปรึกษาคุณหมอเพื่อขอยาน
@โรงพยาบาล บรรยากาศในห้องพักฟื้นที่เคยดูเงียบเหงาและเย็นเยียบชวนให้ใจเสีย กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเมื่อกลุ่มเพื่อนตัวแสบของผมพากันแห่มาเยี่ยมเอิงเอย เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะของพวกมันทำเอาห้องพักฟื้นดูคึกคักขึ้นมาทันที ราวกับไม่ใช่สถานพยาบาล "น้องเอย.. เป็นยังไงบ้างครับ.." นทีถามด้
"อ๊าสสสสส ... / โอ้วววว....." "พี่วิน...เอามันออกไปได้แล้ว..." เอิงเอยเอ่ยเสียงอู้อี้ด้วยความอาย "....." ผมส่งยิ้มให้เธอแทนคำตอบ จากนั้นก็เริ่มขยับท่อนเอ็นเบาๆ จนเธอต้องสั่นสะท้านขึ้นมาอีกรอบ "พะ..พี่วิน...ดะ..ดะ..เดี๋ยวก่อน.. อ๊ะ...อ๊ะะะะ...." "อะ..เอย..พี่คงตายแน่ๆ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันอีกรอบ..
@อนาวิน ท่ามกลางความเงียบสงัดของโรงพยาบาลในยามค่ำคืน ภายในห้องวีไอพีกลับอบอวลไปด้วยรอยรักที่แสนเร่าร้อน ผมโหยหาเธอมาตลอดสองเดือน และตอนนี้เธอก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว "แจ๊ะ..แจ๊ะ..!!!" เสียงนิ้วมือที่ขยับเข้าออกในร่องรอยรักที่ชุ่มฉ่ำดังสะท้อนไปมาในความสลัว "อื้อ..อ๊าาา...พะ..พี่วิน..อ๊าส..." เอิงเอยบิ
เลือดในกายผมเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินสิ่งที่ไอ้คินบอก ความโกรธแค้นมันพุ่งถึงขีดสุดจนไม่เหลือความเมตตาใดๆ ให้กับคนประเภทนี้ "เก็บมัน..." "อืม.... : คิน คินรับคำสั่งสั้นๆ พ่อของไอ้คินเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ เรื่องการจัดการกากเดนสังคมแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากและไม่ต้องเกรงกลัวกฎหมายที่มักจะปล่อ
@เอิงเอย บรรยากาศยามเช้าตรู่ช่างเงียบสงบและสดชื่น วันนี้ฉันตื่นแต่เช้ามาใส่บาตร เนื่องจากวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของฉัน ใจหนึ่งก็รู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่ฉันกำลังจะถือของที่เตรียมใส่บาตรออกมาหน้าบ้าน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังแว่วมาจากโถงทางเดิน ฉันเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ก็พบกับเจ้
ฉันก้าวฉับๆ ตรงไปที่รถสปอร์ตคันหรูด้วยความประหม่า เมื่อเปิดประตูเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ บรรยากาศภายในรถก็เต็มไปด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มข้างกายทันที เขานั่งกอดอกพิงเบาะ พลางปรายตามองมาที่ฉันด้วยสายตาตำหนิ"มาช้า...ทำอะไรอยู่" น้ำเสียงเข้มนั้นเย็นเยียบเสียจนฉันต้องรีบก้มหน้าลงมองมือตัว
ภายในห้องนอนที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวและปลอดภัยของฉัน บัดนี้กลับถูกคุกคามด้วยเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตา แสงไฟสลัวในห้องขับเน้นให้ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มดูดุดันจนน่ากลัว หัวใจของฉันกระตุกวูบด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นเมื่อเห็นสายตาที่เขาจ้องมองมา"คุณวิน..เข้ามาในห้องเอยทำไมคะ" ฉันพยายาม
@เอิงเอยภายในห้องเรียนที่แอร์เย็นฉ่ำกลับไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหนักอึ้งในใจของฉันทุเลาลงเลย ฉันก้มหน้ามองชีทเรียนที่เต็มไปด้วยตัวอักษร แต่ในหัวกลับมีแต่คำพูดร้ายๆ ของคุณวินวนเวียนอยู่ไม่จบสิ้น"วิชานี้อาจารย์โคตรโหด...นี่ขนาดพึ่งเจอกันวันแรก..ยังสั่งงานอย่างกับสั่งพิซซ่า : เจนนี่ เสียงบ่นกะปอดกะแปด







