LOGIN"แต่ว่า...." "คุณหยุดพูดเลยนะ...ถ้าอยากหมั้นมากก็ไปหมั้นเองเลยไป!" คุณแม่ถลึงตาใส่จนคุณพ่อต้องหลบสายตาวูบทันที ผมไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อน ปกติคุณพ่อจะวางอำนาจและคุณแม่มักจะเป็นฝ่ายยอมตลอด พอเห็นพ่อคอตกแบบนี้แล้วมันอดไม่ได้จริงๆ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า นี่พ่อกลัวแม่เหรอครับ....กลัวเมียนี่หว่า..." ผมหัวเราะลั่น
"กวนตีน..." "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" นทีหัวเราะชอบใจ เราพูดคุยหยอกล้อกันได้สักพัก ผมก็เริ่มส่งสัญญาณไล่พวกมันกลับไปเสียที เพราะอยากให้เอิงเอยได้เอนหลังพักผ่อนจริงๆ อีกอย่างช่วงบ่ายผมมีกำหนดจะพาเธอบินกลับไปพักฟื้นต่อที่กรุงเทพฯ ด้วยความเป็นห่วงว่าเธอจะเพลียหนักจากการเดินทาง ผมเลยเดินไปขอปรึกษาคุณหมอเพื่อขอยาน
@โรงพยาบาล บรรยากาศในห้องพักฟื้นที่เคยดูเงียบเหงาและเย็นเยียบชวนให้ใจเสีย กลับดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเมื่อกลุ่มเพื่อนตัวแสบของผมพากันแห่มาเยี่ยมเอิงเอย เสียงพูดคุยจอแจและเสียงหัวเราะของพวกมันทำเอาห้องพักฟื้นดูคึกคักขึ้นมาทันที ราวกับไม่ใช่สถานพยาบาล "น้องเอย.. เป็นยังไงบ้างครับ.." นทีถามด้
"อ๊าสสสสส ... / โอ้วววว....." "พี่วิน...เอามันออกไปได้แล้ว..." เอิงเอยเอ่ยเสียงอู้อี้ด้วยความอาย "....." ผมส่งยิ้มให้เธอแทนคำตอบ จากนั้นก็เริ่มขยับท่อนเอ็นเบาๆ จนเธอต้องสั่นสะท้านขึ้นมาอีกรอบ "พะ..พี่วิน...ดะ..ดะ..เดี๋ยวก่อน.. อ๊ะ...อ๊ะะะะ...." "อะ..เอย..พี่คงตายแน่ๆ ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันอีกรอบ..
@อนาวิน ท่ามกลางความเงียบสงัดของโรงพยาบาลในยามค่ำคืน ภายในห้องวีไอพีกลับอบอวลไปด้วยรอยรักที่แสนเร่าร้อน ผมโหยหาเธอมาตลอดสองเดือน และตอนนี้เธอก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว "แจ๊ะ..แจ๊ะ..!!!" เสียงนิ้วมือที่ขยับเข้าออกในร่องรอยรักที่ชุ่มฉ่ำดังสะท้อนไปมาในความสลัว "อื้อ..อ๊าาา...พะ..พี่วิน..อ๊าส..." เอิงเอยบิ
เลือดในกายผมเดือดพล่านยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินสิ่งที่ไอ้คินบอก ความโกรธแค้นมันพุ่งถึงขีดสุดจนไม่เหลือความเมตตาใดๆ ให้กับคนประเภทนี้ "เก็บมัน..." "อืม.... : คิน คินรับคำสั่งสั้นๆ พ่อของไอ้คินเป็นผู้มีอิทธิพลใหญ่ เรื่องการจัดการกากเดนสังคมแบบนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากและไม่ต้องเกรงกลัวกฎหมายที่มักจะปล่อ
"เอยครับ...อาบน้ำก่อนไหม.." "พี่วิน..เอยเหนื่อย..ขอนอนพักสักหน่อยเดี๋ยวเอยไปอาบนะคะ" "ให้พี่อาบให้ไหม" ผมแกล้งแหย่ "ม่ายยย....อาบกับพี่มีแต่เสียกับเสีย!" เธอบอกปัดทันควันทั้งที่ยังหลับตา "รู้ทัน..เมียใครเนี่ย..น่าฟัดจัง" ผมหัวเราะร่วนก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างๆ @23.00 น. แสงไฟสลัวภายในห้องนอนชวนให้
@อนาวิน ผมยืนกระวนกระวายใจอยู่หน้าห้องนอนของเอิงเอยอยู่นาน สองจิตสองใจว่าจะไขกุญแจเข้าไปหาเธอดีไหม แต่ใจหนึ่งก็กลัวว่าการบุกรุกเข้าไปในยามที่เธอกำลังบอบช้ำจะยิ่งทำให้คนตัวเล็กโกรธและผลักไสผมมากขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายผมจึงทำได้เพียงนั่งลงพิงประตูห้อง พิงกายกับความเย็นเฉียบของไม้ แบกรับความรู้สึกผิดและแ
@บนรถยนต์ส่วนตัว บรรยากาศภายในรถยนต์คันหรูที่กำลังมุ่งหน้าสู่มหาวิทยาลัยอบอวลไปด้วยความเงียบที่น่าอึดอัด ผมจดจ่ออยู่กับการขับรถด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย จนกระทั่งเอิงเอยที่เป็นฝ่ายทนความเงียบไม่ไหวเอ่ยทักขึ้น "พี่วินเป็นอะไรคะ..งอนเอยเรื่องเมื่อคืนเหรอ" เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาขอ
"โถ่เอย....คนดี...ฟังพี่หน่อย จะให้พี่ทำยังไงเอยถึงจะเชื่อว่าพี่ตัดความสัมพันธ์กับทุกคนแล้ว" "พี่ก็ให้เวลาเอยหน่อยได้ไหม!" "ได้...แต่พี่ไม่ยอมให้เอยไปไหนนะ..ต้องอยู่กับพี่" ผมตอบเสียงแข็ง ยอมเป็นคนเอาแต่ใจดีกว่าต้องเสียเธอไปอีกครั้ง เอิงเอยถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ ยืนกอดอกทำหน้ายู่ใส่ผมอย่างแสนงอ







