บทที่5:ระยะเผาขน

พึ่บ!

ร่างบางของขนมได้ฟุ่บลงบนไหล่ของเนยไปแล้วสองสาวได้แต่ส่ายหัว ถึงแม้จะรู้ว่าขนมมีเรื่องให้คิดมากอยู่ในใจอาจจะเป็นเรื่องของความรักแต่บางครั้งถ้าเพื่อนไม่พูดพวกเธอก็ไม่อยากจะวุ่นวาย

" เอาไงดียัยเนย จนได้สินะยัยขนม "

" คงต้องกลับแล้วมั้งสภาพนี้สนุกต่อไม่ไหวแล้ว "

" ถึงจะดูตัวเล็กแต่มันหนักมากเลยนะเมย์ "

" งั้นแกกับฉันหิ้วปีกยัยขนมคนละข้างวันนี้สงสัยต้องพึ่งห้องแกก่อนแล้วแหละ เนย"

" อืม! ก็คงงั้น "เสียงเพลงยังคงดังกระหึ่มส่วนข้างบนห้องVIPก็กำลังสนุกได้ที่

" พวกมึงกินไปก่อนละกัน เดี๋ยวกูมา "

" มึงจะไปไหน ลีโอ "

" กูจะลงไปดูดบุหรี่ข้างล่าง "

ชั้นล่าง

" สวัสดีครับคุณลีโอ "

" พี่นที ผมฝากเอาแชมเปญขึ้นไปที่ห้องหนึ่งชั้นบนหน่อยนะครับ "

" ได้ครับคุณลีโอ "

ควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณลานกว้างสายตาเฉียวคมเพ่งสำรวจมองไปรอบๆ ปกติลีโอจะไม่ค่อยดูดบุหรี่หนักถ้าไม่มีเรื่องให้ต้องคิดมาก เขาเคยเลิกสูบมันไปแล้วเพราะมีคนไม่ชอบกลิ่นแต่ลีโอก็กับมาสูบมันอีกครั้งเมื่อคนที่ห้ามไม่ได้อยู่ข้างกายเขาอย่างเช่นเคย

ฟู่ว์!!

ควันสีขาวถูกดูดอัดเข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะถูกพ่นออกมาอีกครั้ง ภายใต้ใบหน้าหล่อที่ดูเงียบขรึมแต่ไม่ใครล่วงรู้ได้เลยว่าภายในใจเขากำลังคิดเช่นไร

พรึ่บ!

ก้านบุหรี่ถูกทิ้งลงบนพื้นพร้อมกับเท้าที่ตามไปเหยียบย้ำเพื่อกลบไฟ หลังจากดูดบุหรี่จนพอใจลีโอก็หันหลังเพื่อจะเดินเข้าไปข้างในผับ ส่วนประตูอีกฝั่งก็กำลังหิ้วปลีกเพื่อนออกมาเพื่อกลับห้อง ทำให้ลีโอไม่ทันสังเกตุเห็นและคาดเคลื่อนกันอีกครั้ง

โงนเงน!

ร่างบางของขนมโอนเอนไปมาตามแรงเดินร่างเล็กเซเล็กน้อยแต่เพราะมีเพื่อนช่วยพยุงเอาใว้ทำให้เธอยังทรงตัวได้

" ยัยขนม แกตัวเล็กนะแต่หนักชิบหายเดินดีๆ สิ "

" ถ้ามีเพื่อนผู้ชายมาด้วยสักคนคงดีเนาะยัยเมย์เราจะได้ไม่ลำบากแบบนี้ "

"นั้นสิหรือจะเป็นพี่เซนต์ก็ดีนะสุขุมนิสัยดีแต่ติดที่ยัยขนมมันยังไม่ใจอ่อนตอบตกลงพี่เขา "

" ยังมีอีกคนผู้ชายคนนั้นที่เขามาตามหายัยขนม ชื่ออะไรนะ "

" ลีโอ "

" เอ่อ ใช่ๆ แต่ไม่รู้ทำไมยัยขนมถึงหลบหน้าเขา หล่อจะตายฉันชอบ แบดมากด้วย สเปคเลย "

" แกก็ชอบหมดนั้นแหละยัยเนยถ้าเขาหล่อ "

" ชิ! รู้ทันฉันตลอด "

อึก!

อื้อ! อะ อ๊วก!

" ยัยขนม "

แหวะ!

ระหว่างทางเดินไปที่โรงรถร่างเล็กเซถลาออกจากอ้อมแขนของเพื่อน ขนมวิ่งพรวดพาดออกไปอ๊วกจนเนยและเมย์ต้องวิ่งเข้าไปตามลูบหลังพัลวัน

" ฉันไม่น่าให้แกดื่มเยอะขนาดนี้เลยขนม "

" เวียนหัวชะมัด อยากลับห้อง "ขนมตาปรือสภาพเมามาย คออ่อนคอพับ

" เดี๋ยวไปนอนคอนโดยัยเนย พรุ่งนี้แกค่อยกลับห้องละกันนะ "

" เดินไปอีกนิดรถฉันอยู่ตรงโน้น "

ทั้งเมย์และเนยได้แต่พยุงร่างของขนมไปที่รถด้วยความทุลักทุเลก่อนจะพากันขึ้นรถเพื่อไปที่คอนโดของเนย

*****

" ไอ้ลีโอ กูได้ยินมาว่ามึงจะมีคู่หมั้นหรอว่ะ "

คอปเตอร์พูดแทรกขึ้นท่ามกลางผองเพื่อนที่กำลังฮาเฮ

" ใครพูดกูไม่ได้มีใครทั้งนั้นแหละ " ลีโอเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย พร้อมกับทำหน้าไม่พอใจ

" อ่าว! คุณนายเขมจิรา ไม่ได้จัดหาให้หรอกหรอกูนึกว่ามึงโดนคลุมถุงชนซะแล้ว "

" ไอ้พายุพูด? " ลีโอเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม "ถ้ากูไม่ตกลงก็ไม่มีใครบังคับกูได้ทั้งนั้นแหละ" สีหน้าราบเรียบถูกแสดงออกมาอีกครั้ง

" อืม! กูก็แค่ถามไหม ทำไมต้องโกรธ "

" กูไม่ชอบไม่ต้องพูดอีก "ใบหน้าหล่อของลีโอแสดงสีหน้าไม่พอใจชัดเจนแถมสีหน้าที่ตึงอยู่แล้วก็ยิ่งดูตึงเข้าไปอีก ทั้งคำพูดที่ดูเขร่งขรึมบวกกับสายตาที่ดูน่ากลัว

" เอ่อ กูขอโทษละกัน "คอปเตอร์ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

บรรยากาศในห้องยังคงดำเนินไปพร้อมกับใบหน้าหล่อที่เรียบนิ่งเขาจ้องมองออกไปยังเหล่าผู้คนที่อยู่เบื้องล่างบีโอหวังว่าจะเจอเธออีกครั้งผู้หญิงคนนั้นที่เขาตามหาเธอมานานตั้งหลายปี

" นายครับผมเจอสร้อยเส้นนี้ตกอยู่เผื่อลูกค้ากลับมาถามหาครับ "

ระหว่างที่ลีโอกำลังจะเดินไปที่รถหลังจากที่เพื่อนๆ แยกย้ายกันกลับหมดแล้วลีโอรับสร้อยมาจากพนักงานเขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะคลายปมออก มันเป็นสร้อยจี้รูปโบว์เล็กๆ ในความคุ้นเคยที่ยังหลงเหลืออยู่หัวใจกำลังเต้นโครมครามบอกว่ามันใช่ ผู้หญิงคนนั้นที่เขาตามหา

" หึ! เราคงใกล้จะได้เจอกันแล้วสินะ "

ลีโอรับสร้อยมาใว้เขากำมันแน่นพร้อมกับสันกรามนูนที่เริ่มกระทบเข้าหากัน

" อีกไม่นาน " ใบหน้าหล่อกกะตุกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย