บทที่4:กฏเกณฑ์

เอี๊ยด!

รถยนต์คันหรูวิ่งตรงเข้ามายังบ้านคฤหาสตร์หลังใหญ่ ทันทีที่ลีโอลงจากรถก็มีลูกน้องออกมาคอยรับใช้ต้อนรับเปิดประตูให้ คุณนายเขมจิราโทรตัดบทเร่งรัดเด็จขาดว่าต้องมาให้ได้แกมบังคับในตัว ผู้ที่เป็นลูกก็ได้แต่ทำตามและไม่เคยถูกถามว่าเต็มใจหรือไม่

" เชิญข้างในครับคุณชาย คุณนายกำลังรออยู่ "

คนรับใช้ผ่ายมือเชื้อเชิญเป็นเชิงบอกกล่าวใบหน้าเรียบนิ่งพร้อมกับดวงตาว่างเปล่ามองตรงเข้าไปยังข้างในตัวบ้านไม่มีคำพูดไม่มีคำถามมีแต่สายตาเย็นชาก่อนที่ขาเรียวยาวจะก้าวตรงดิ่งเข้าไปข้างใน

ตึก ตึก

ลีโอเดินมาหยุดยืนอยู่ปลายโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารมากมายพร้อมกันนั้นก็มีหญิงสาว น้องอิงดาวที่เขาเคยเจอกันแล้วเมื่อคืนหันมองลีโอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

" ตาลีโอ มาแล้วหรอนั่งฝั่งตรงข้ามหนูอิงดาวสิแม่เตรียมที่นั่งใว้ให้แล้ว "

" ครับ "

" พี่ลีโอ สวัสดีค่ะ "

ทุกอย่างถูกเตรียมเอาใว้โดยที่ผู้ถูกกระทำได้แต่ทำตามคำสั่งเขาตอบปฏิเสธไม่ได้ว่าเต็มใจหรือไม่เต็มใจ อิงดาวยังคงทักทายลีโออย่างเช่นเคย แต่คนเงียบขรึมก็ได้แต่นั่งตรงเพ่งมองไปยังคนนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาราบเรียบ

" กินเยอะๆ นะคะ "

ปลาราดพริดถูกตักวางลงบนจานของชายหนุ่ม แต่ลีโอกับมองเธอกับไปด้วยสายตาเรียบนิ่ง

" ฉันไม่ชอบกินปลา...เหม็นคาว "

คำพูดที่ดูเฉยชา ทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มของอิงดาวมีสีหน้าเลิ่กลักทำตัวไม่ถูกทำเอาคุณนายเขมจิราถึงกับชักหน้าตึงใส่ลีโอลูกชายเพียงคนเดียวของบ้าน

" เอ่อ ตาลีโอก็ตักให้หนูอิงดาวบ้างสิหนูอิงดาวชอบกุ้ง " เสียงเค้นคำสั่งของผู้เป็นแม่แกมตำหนิ ลีโอได้แต่หันมองแม่นิ่งๆ ก่อนจะตักกุ้งตัวโตลงไปบนจานของเธอ

" ขอบคุณนะคะ “ใบหน้าจิ้มลิ้มตอบรับด้วยท่าทีเอียงอายไร้พิษภัยทำตัวฉบับคุณหนูแสนดีน่า ทนุถนอมแต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่านิสัยจริงๆ ของเธอนั้นเป็นคนเช่นไร

บรรยากาศบนโต๊ะยังคงดำเนินไปพร้อมกับความอึดอัดที่เริ่มก่อตัวลีโอเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายและไม่อยากจะปั้นหน้าต่อเขาลุกยืนขึ้นทำท่าจะลุกเดินออกไปแต่ถูกผู้เป็นแม่ดุและพูดในเชิงห้ามปาม

" ลูกจะไปไหน "

" ผมก็มีงานของผมที่ต้องทำ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว "

"เอ่อ อิงดาวก็ว่าจะกลับเเล้วเหมือนกันค่ะ คุณป้า "

" งั้น! ลูกก็ไปส่งหนูอิงดาวด้วยสิ "

" ถ้าจะไปก็ตามมา "

ลีโอยืนนิ่งงันสักพักด้วยท่าทีเคร่งขรึมก่อนจะหันหลังออกไปจากห้องโดยไม่รีรออิงดาวที่รีบเดินตามออกมา

" พี่ลีโอ รออิงดางด้วยสิค่ะ ขาพี่ยาวอิงดาวก้าวตามไม่ทัน "

" ไม่ทันก็ไม่ต้องตาม "

ทุกคำพูดการกระทำมันแสดงออกมาชัดเจนว่าลีโอไม่ชอบ แต่อีกคนที่ตามเกาะเขาเป็นปลิงก็ยังคงปั้นหน้าไม่รับรู้ในสิ่งที่อีกคนกำลังบอก

ปึก!

ประตูที่กำลังจะเปิดเพื่อขึ้นนั่งฝั่งข้างหน้าข้างคนขับถูกพับปิดใว้ตามเดิม

" ถ้าจะให้ไปส่งก็ไปนั่งข้างหลัง ฉันเป็นคนหวงที่ "

" เอ่อ ค่ะ "

บรรยากาศบนรถยังคงเงียบพร้อมกับใบหน้าจิ้มลิ้มที่เหลือบมองเขาเป็นระยะ

" พี่ลีโอไม่ชอบอิง หรอค่ะ "

" ถ้าบอกว่าใช่เธอจะเลิกยุ่งกับฉันไหมล่ะ "

" แต่อิงดาว ชอบพี่ลีโอและคงจะเลิกยุ่งกับพี่ไม่ได้ร้ายแบบนี้อิงชอบนะคะ "

" หึ! เธอมันก็ร้ายเหมือนกันนะแหละ คิดว่าฉันไม่รู้อย่างงั้นหรอ "

" เราจะได้สมฐานะกันไงคะ ยังไงเราก็ต้องศึกษาดูใจกันไปอีกนาน "

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มตวัดหางตามองเธอผ่านกระจกหน้ารถ ส่วนอีกคนก็ยิ้มมุมปากเหมือนกำลังท้าทาย

***

ฟุ่บ!

ร่างกำยำปล่อยควันสีขาวลอยคละคลุ้มอยู่ริมหน้าระเบียงคอนโดหรูหลังจากส่งอิงดาวเสร็จลีโอรู้ว่าความวุ่นวายกำลังจะเริ่มบังเกิดขึ้นพร้อมกับตัวเองที่เอาแต่คิดฟุ้งซ่านออกตามหาผู้หญิงคนนั้น

" ยังไงก็ต้องเป็นเธอฉันคิดว่าฉันมองไม่ผิด "

ติ่ง! ติ่ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังระรัวหน้าจอสว่างวาปก่อนจะมีสายโทรเข้าตามมา

ตู๊ด!

" มีอะไรไอ้พายุ "

" กูโทรหาไม่ได้หรือไง "

" จะพูดก็รีบพูด "

" รีบออกมาพวกกูรออยู่ที่ผับมึง "

" อืม! ไม่เกินสิบนาทีกูไปถึง "

อีกด้านของขนม

" แม่คะ ขนมคิดถึงแม่จัง "

ชีวิตที่ไม่ได้เกิดมาสวยหรูแบบคนอื่นเธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาหาเช้ากินค่ำและเคยอยู่กับแม่เพียงแค่สองคนแต่ว่าตอนนี้ที่พึ่งทางใจสุดท้ายกับไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้เสียแล้วตั้งแต่วันนั้นวันที่เกิดเรื่องเมื่อหลายปีก่อนมันเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอมาจนถึงตอนนี้

ครืด! ครืด!

สายถูกโทรเข้ามาจากเพื่อนในแก๊งค์เป็นเนยที่โทรเข้ามา

" อืม! ว่าไงเนย "

" แกว่างไหมยัยขนมออกมาตื๊ดกันที่ไนท์คลับเดิม "

" พวกแกจะไม่เทฉันอีกใช่ไหม"

" รอบนี้ของจริงรีบมาพวกฉันรออยู่ "

" อืม! โอเค เดี๋ยวตามไป "

ผับไนท์คลับ

VIPชั้นสอง

แกร๊ก!

บานประตูถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างกำยำของลีโอและกลุ่มเพื่อนๆ ที่นั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว

" แค่เปิดประตูเข้ามาก็หล่อเลยนะมึงไอ้ลีโอ "

" กูก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วไหมไอ้สัสยุ "

เสียงเฮฮาของกลุ่มยังคงดังทุกครั้งที่ลีโอกับพายุปะทะกันสร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มให้เพื่อนๆ ในกลุ่มอยู่ไม่น้อย

" ว่าแต่มึงเถอะไอ้ลีโอช่วงนี้หน้าตามึงเหมือนมีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา " คอปเตอร์เอ่ยถามตามที่เขาเห็นท่าทางของเพื่อนอยู่ในตอนนี้ " อย่าหักโหมมากนะมึงเรื่องบางเรื่องปล่อยวางบ้างก็ได้ "

" สาธุ กูจะตรัสรู้ก็วันนี้แหละเลิกสนใจกูแล้วมาชนเเก้วกันดีกว่า "เสียงพูดคุยจอแจยังคงดังเป็นระยะพร้อมกันนั้นชั้นล่างก็กำลังได้ที่เช่นกัน

" เบาๆ นะแกไอ้ขนม แดกอย่างกับกินน้ำ อย่าให้ต้องได้หามกลับนะแก "

" เอ่อน่า ฉันไม่เมาหรอกแค่นี้จิ๊บๆ "

แต่เมื่อเวลาล่วงเลยไปสักพักผลของน้ำเมาก็เริ่มออกฤิทธิ์ ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่องร่างบางโงนเงนคล้ายกับจะนั่งไม่ตรงบนเก้าอี้

ใกล้กันเพียงแค่นี้แต่ระยะเวลากับไม่มาบรรจบกันสักทีมันยังคงเฉียดหมุนเวียนวนหันหากันแต่เหมือนยิ่งอยากบรรจบก็เหมือนยิ่งห่างออกไปทุกที

" นี่พวกแกเคยมีความรักไหม ยัยเนย ยัยเมย์ "

" อะไรของแกเนี่ยเมาแล้วก็นอนเดี๋ยวพวกเราแบกกลับเอง เมาแล้วพูดมากจริงๆ ยัยขนม "

เสียงของเนยยังคงดังทักท้วงอยู่ในทีพยายามกระชับร่างนุ่มนิ่มในชุดเดรทสีดำของขนมให้นั่งตัวตรงขนมเริ่มเอนเอียงฟุ่บหน้าเข้าหาตัวเนย

" ไม่มีหรอกฉันไม่ได้สวยแบบแกนิ เอนตัวมานี้เดี๋ยวก็ตกเก้าอี้กันพอดี "เมย์พยายามดึงรั้งร่างของเพื่อนสาวให้นั่งนิ่ง

" อึก! เอิ๊ก แต่ฉันมี...รักต้องห้ามรักที่ไม่สามารถไปด้วยกันได้ อึก! ไม่สามารถบอกใครได้ด้วยเช่นกัน "

ฟุ่บ!

ร่างบางฟุ่บเข้าหาตัวเนยพร้อมกับความเงียบของเจ้าตัว