chapter 1 ฝันร้ายที่เป็นจริง

ความรักของพวกคุณเป็นอย่างไรแล้วใครกันเป็นคนกำหนด ชีวิตที่เลิศหรู  ครอบครัวที่อบอุ่น หน้าตาในสังคมมันเป็นเรื่องปกติสำหรับฉันเด็กสาวที่ใสซื่อร่าเริง บริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรอกนะแต่มันคือเรื่องจริง ชีวิตที่แสนสุขของฉันโลกที่สดใส ความใฝ่ฝันที่ฉันมีมันกลับพังทลายลงเพียงเพราะความแค้น แต่ใครจะไปคิดว่าฉันนั้นจะเกิดเป็นความรัก หวั่นไหว สุข และเศร้าในเวลาเดียวและใจของฉันก็ได้มีเขาทั้งคู่อยู่ในนั้นพร้อมกันเมื่อมาเจอกับพวกเขาพี่โซ่และพี่ไนท์สองเพื่อนสนิทที่มีใบหน้าหล่อเหล่าคมเข้ม ฐานะทางบ้านดี เป็นที่ต้องตาต้องใจของเหล่าหญิงสาวในรั้วมหาลัยและนอกมหาลัยมันคงเป็นความฝันของบางคนที่อยากมีแฟนแบบพวกเขา แต่สำหรับฉันพวกเขาคือ...ฝันร้าย

"ยิ้มหน่อยซิ! ทำหน้าแบบนี้มันไม่น่ารักเลยนะคะ"เสียงห้าวเข้มกับใบหน้าหล่อแต่มีแววตาที่แสนจะน่ากลัว  พี่ไนท์ผู้ชายที่อบอุ่นแสนดีในตอนนั้นมันเป็นเพียงเปลือกนอกของเขา

"มึงก็อย่าไปดุนักซิว่ะ ดูหน้าตาที่น่ารักนั้นซิกำลังร้องไห้อยู่มึงควรปลอบน้องเขานะ!"เสียงเข้มของอีกคนที่กำลังก้าวเดินเข้ามาหาฉันด้วยใบหน้าและรอยยิ้มที่น่ากลัว พี่โซ่ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อทรงแบดครั้งแรกที่เจอเขาเข้ามาทำให้ฉันหวั่นไหวจนเชื่อสนิทใจว่าเขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วเขามันก็ผู้ชายเลวๆคนหนึ่ง

"พี่จะทำอะไร?"เสียงหวานเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว ในมือเขาถือหนังสีดำเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะกระตุกยิ้มร้ายขึ้น

"แค่อยากรู้ว่าผิวขาวๆถ้าโดนตีจะเป็นยังไง!" จบประโยคมือหนาก็เหวี่ยงฟาดแส้เข้ามาเต็มแรง

เปี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"กรี๊ด! ฮึก! เจ็บ..เดลเจ็บ ฮือ พอแล้วพี่โซ่หนูเจ็บ!" จบประโยคแส้นั้นก็หยุดทันทีเขาโยนมันทิ้ง ก่อนจะเดินมากระชากร่างเล็กให้ลุกขึ้น

"โซ่มึงจะทำอะไร?"ไนท์เอ่ยถามด้วยใบหน้าสงสัยก่อนจะเดินตามทั้งสองเข้าไปในห้องนอน

ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงไปยังเตียงนุ่มตามด้วยร่างหนาที่ขึ้นมาคร่อมทับร่างเล็กเอาไว้ก่อนจะใช้มือหนาฉีกรั้งเสื้อนักศึกษาทำให้กระดุมเม็ดเล็กกระเด็นหลุดหายไปเผยให้เห็นก้อนเนื้อตูมที่มีขนาดพอดีตัวถูกปิดหุ้มด้วยบราเซียสีขาว

"หนูเจ็บ พี่อย่าทำอะไรหนูเลยนะ ฮึก! ปล่อยหนูกลับไปเถอะนะ หนูสัญญาจะไม่บอกใคร"เสียงเล็กที่สั่นสะอื้นยกมือขึ้นขอร้องไหว้วอน

"ปล่อยหรอ? มึงฝันหรอ ไอไนท์มึงมาช่วยจับมันดิ่" จบประโยคร่างหนาอีกคนก็เดินเข้ามานั่งช้อนหลังของเธอก่อนจะช้อนร่างบางขึ้น

"อยู่เฉยๆแล้วจะไม่เจ็บตัว"เสียงเอ่ยบอกจากด้านหลังทำให้ใบหน้าเล็กช้อนขึ้นไปมอง

"พี่ปล่อยหนูไปได้ไหม พี่ไม่ใช่คนแบบนี้หรอกใช่ไหมคะ ฮึก!"เขาไม่ได้ฟังแต่กลับใช่มือรั้งเสื้อลงและถอดมันออกจากตัวเธออย่างง่ายดาย

"ซ่อนรูปนี้หว่า หึ! มึงพลาดและซวยที่เกิดมาเป็นน้องไอคิง!"ประโยคนั้นทำเอาฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่ตะขอบราฉันจะถูกปลดออกและหลุดลงไปกองกับพื้นด้วยฝีมือของเขาพี่ไนท์ส่วนฉันที่ดิ้นเพื่อจะปกปิดกายโป๊เปลือยท่อนบนอยู่นั้นทำให้ท่อนร่างถูกถอดออกอย่างง่ายดายโดยพี่โซ่ที่ตอนนี้เขากำลังถอดปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองจนเผยให้เห็นทุกส่วนของร่างกาย

"ไอชั่ว! ไอเหี้ย! ปล่อยกู! ปล่อย...อื้ออ!" เสียงด่าของฉันถูกปิดด้วยปากหนาของพี่โซ่เขาทั้งดูดและกัดมันจนฉันรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดร่างกายที่เริ่มหมดแรงก็อ่อนลง

[ฉันสู้เขาไม่ได้ ฉันไม่มีแรงจะสู้ต่อแล้ว]

"แบบนี้ซิค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อยกูไม่อยากลงมือกับร่างอันบอบบางของมึงมากหรอกนะ!"พี่โซ่เอ่ยขึ้นหลังจากปล่อยปากฉันมือหนาไล่เกลี่ยไปทั่วใบหน้าและเรือนร่างของฉันความรู้สึกกลัวเริ่มแทรกเข้ามามากกว่าเดิม มือหนาค่อยๆลากเข้ามาใกล้จุดสงวนของฉันมากขึ้นและไม่นานนิ้วร้ายก็กดแทรกเข้าไปโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว

"อ๊ะ! เจ็บ! ฮึก!"เสียงเล็กร้องปนสะอื้นเปล่งออกมาเพียงเล็กน้อย

"แค่นิ้วกูยังเจ็บขนาดนี้ เจอของกูมึงไม่ดิ้นตายหรอว่ะ!" เสียงห้าวดุของพี่โซ่เอ่ยขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้มร้าย

"มึงจะทำอะไรก็รีบทำกูจะได้ทำมั้ง อย่าลืมคืนนี้กูมีนัดกับแพม"เสียงพี่ไนท์เอ่ยอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ก่อนจะปล่อยฉันและจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองจนตอนนี้เขาก็ไม่ต่างกัน

"มึงรีบไม่ใช่หรอว่ะ!" โซ่เอ่ยถามไนท์ด้วยใบหน้ากวน

"อย่าเสือก!" จบประโยคคำตอบของไนท์ทั้งสองก็ตรงเข้าไปหาร่างบางที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา

"ร้องไห้ทำไหนว่าชอบไง  แค่นี้ร้องแล้วหรอคะน้องเดลของพี่โซ่"

จบประโยคใบหน้าหล่อก็ก้มลงมาพรมจูบและดูดเลียเต้าสวย ร่างเล็กที่นอนดิ้นไปมากลับอ่อนระทวยลงด้วยรสจูบแสนจะนุ่มนวล  จูบนี้เหมือนช่วยบรรเทาความเจ็บจากรสสัมผัสอันเจ็บแสบได้ดี ลิ้นอุ่นๆกับรสสัมผัสที่หวานชื่นช่วยบรรเทาอาการหวาดกลัวได้ดีทีเดียวแต่แล้วสัมผัสนั้นก็จางหายไปเมื่อร่างเล็กเริ่มเกร็งเพราะความเจ็บ ร่องรักถูกรุกล้ำอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

"ซี๊ด! อย่าเกร็ง! เดลกูบอกว่าอย่าเกร็งมันจะเจ็บ!"โซ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงดุแต่ความเจ็บปวดที่ได้รับเหมือนทำให้ตัวเธอแตกเป็นเสี่ยงๆ

"จะ...เจ็บ! อื้อ....ฮือออ! ฮึก! เอาออกได้ไหมคะ หนูเจ็บ!"

"เดลๆ ฟังพี่นะอย่าเกร็ง ผ่อนคลายนะคะ แล้วมันจะไม่เจ็บ เชื่อพี่นะ พี่จะช่วยให้หนูหายเจ็บเอง"ประโยคที่ทำให้เธอกับร่างที่หายใจถี่รั่วเพราะความกลัวและความเจ็บเริ่มผ่อนลง เธอมองใบหน้าของไนท์อย่างไม่เข้าใจกับคำพูดของเขา เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาคิดอย่างไรกันแน่กับเธอ

"ชอบคนพูดดีมึงก็อย่าดื้อ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน!"

จบประโยคเอวหนาก็อัดกระแทกเข้ามาจนสุดลำท่อนใหญ่ที่ไร้เครื่องป้องกันเขาแช่มันไว้เพื่อให้เธอรู้สึกคุ้นเคยกับมันร่างหนาค่อยๆโน้มไปเพื่อที่จะช่วยปลอบประโลมเธอด้วยรสจูบแต่กลับถูกตัดหน้าจากเพื่อนรักไปเสียก่อน เมื่อเห็นเช่นนั้นเอวหนาของเขาก็เริ่มขยับเข้าออกด้วยแรงที่นุ่มนวล

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อ๊ะ! อื้อ..อ๊ะๆๆๆ อื้ม!"เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอของร่างเล็ก

"อ๊าส์! ซี๊ด! แน่นชิบ..อ๊าส์! กูทนไม่ไหวแล้ว!"จบประโยคของโซ่เอวหนาของเขาก็เพิ่มแรงกระแทกเข้าไปหนักขึ้น ทำให้ร่างเล็กสั่นคลอนตามแรงที่ถูกส่งมา

"ไอโซ่เบาๆดิ น้องยังไม่เคยมึงอย่ารุนแรงได้ไหม!"เสียงปรามของไนท์เอ่ยขึ้น

"มึงเป็นห่วงมันหรอ? มึงอย่า..ลืมกับสิ่งที่พี่มันทำ!"ประโยคที่ตอบกลับทำเอาเขานิ่งไปชั่วขณะก่อนจะก้มมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้แดงระเรื่อและเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ใจที่โกรธแค้นกลับสั่นไหวแต่ความแค้นที่มีมันมากเกินไป

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงเนื้อกระทบเข้าหากันอย่างหนักแน่นลำใหญ่ผลุบเข้าออกในร่องแคบถี่รัวพร้อมกับน้ำสีใสปนสีเลือดแดงสดย้อยออกมาเปรอะที่นอน ร่างหนาของไนท์หยัดตัวนั่งข้างๆใบหน้าสวยก่อนจะจ่อลำใหญ่ไปยังปากเล็ก ดวงตาใสที่เต็มไปด้วยน้ำตามองหน้าเขาด้วยคำถาม

"อมให้พี่หน่อยซิ เดลแค่อ้าปากและดูดเลียมันเหมือนไอติมแท่งโปรดของหนู!"  เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอาจจะอ่อนโยนแต่สายตาเขามันไม่ใช่

"หนูทำไม่เป็น อ๊ะๆๆๆ อื้อ..อ๊อย..อ๊าๆๆ อื้ออ!"จบประโยคและเสียงครางถูกกลืนลงคอพร้อมกับเอ็นใหญ่อีกดุ้นที่แทรกเข้ามาในโพรงปากเล็ก

"ดูดซิ! อ๊าส์...แบบนั้นแล้วเลียที่หัวเหมือนทวนเข็มนาฬิกา อ๊าส์! ใช่ๆ แบบนั้นแหละเด็กดี"

บ๊วบ! บ๊วบ! จ๊วบ! อ๊อก! อ๊าส์!

[ความรู้สึกแบบนี้คืออะไรกัน ทำไมถึงได้รุ้สึกดีแบบนี้นะ!]

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่สำหรับสาวน้อยที่ใสซื่อพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกดีเป็นบ้าและไม่รู้ว่านานแค่ไหนมือเล็กก็เริ่มจิกเกร็งเข้ากับเนื้อแขนแกร่งของโซ่ปากที่ปล่อยดุ้นใหญ่ออกจากปากกับความรู้สึกที่โล่งและร่างที่กระตุกเกร็งพร้อมกันกับเขา น้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยเข้าไปสู่ภายในจนล้นเอ่อเมื่อท่อนเอ็นใหญ่ถูกถอดออก

"ฮื้อ! อ๊าย! อื้ม.." เสียงครางเล็กหยุดลงพร้อมกับร่างที่หมดเรี่ยวแรงและหายใจหอบเหนื่อย

"หึ! มึงนี้มันร่านนี้เนอะ หน้าโคตรได้ มึงจะต่อไหม?"คำร้ายๆถูกพ่นใส่ร่างเล็กที่หมดสภาพก่อนที่เขาจะหันไปถามเพื่อนชายคนสนิท

"เออมึงจะไปบ้านไม่ใช่หรอ เดี๋ยวที่เหลือกูจัดการเอง"

"อืม กูอาบน้ำก่อน"  จบประโยคร่างหนาที่เปลือยเปล่าของโซ่ก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที

สายตาคมเข้มของไนท์จ้องมองใบหน้าและเรือนร่างเล็กที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ก่อนที่ร่างหนาจะคลานเข้ามาแทรกลำตัวเล็กมือหนาเกลี่ยไล่ผมที่ปิดหน้าของเธอออก และเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอหันมาสบตาเขา

"พี่จะทำแบบพี่โซ่ใช่ไหม?"เสียงเล็กที่แผ่วเบาเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"คิดว่าอยากแตะตัวมึงมากหรอ นิสัยผู้ชายอย่างพวกกูเมื่อมีที่ลงก็ต้องเอาให้จบ!"เธอจ้องมองใบหน้าของเขาเมื่อได้ยินประโยคเหล่านั้น เขาคือคนที่ทำให้เธอสับสนมากที่สุด "ครั้งนี้มึงรอดไปที่โซ่ติดธุระ ไม่งั้นคงไม่จบง่ายๆ"จบประโยคเอ็นอุ่นๆของเขาก็ใส่เข้ามาเต็มแรง

ปั้ก!

"อ๊ะ! หนูจุก..อ๊าส์ อ๊ะๆๆๆๆ" เสียงครางเริ่มดังขึ้นเมื่อเอวหนาเริ่มกระแทกลำใหญ่เข้าออกไม่ยั้ง

"อย่ามาทำหน้าตาแบบนี้ใส่กู!" เมื่อเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อและเหยเกกับความเจ็บปวดทำให้เขารู้สึกอย่างปลอบประโลมด้วยความอ่อนโยน

[โถ่เว้ย!ทำไมต้องเป็นเธอ]

ใบหน้าหล่อโน้มลงไปกดจูบที่ริมฝีปากเล็กอย่างอ่อนโยน และผ่อนแรงลงเพื่อบรรเทาอาการก่อนหน้านี้ เมื่อถูกสัมผัสที่นุ่มนวลมือเล็กค่อยๆคล้องขึ้นมากอดเอวหนานั้นเป็นจังหวะที่เขายอมอ่อนลงมากกว่าเดิม

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อื้อๆๆ อ๊าส์ๆๆ หนูเสียว อ๊อย! เหมือนมันจะฉี่ออกมาเลย อ๊าส์!" เสียงหวานครางออกมาดังเมื่อตัวเองรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

"อ่อนโยนเกินไปรึเปล่า? กูขอให้มึงนึกถึงหน้าน้องสาวมึงไว้ให้ดีนะไอไนท์!" จบประโยคของคนที่แต่งตัวเรียบร้อยเอ่ยก่อนจะออกไป

"กูไม่ลืม อ๊าส์!"เขาเอ่ยบอกเพื่อนสนิทตามหลังก่อนจะหันกลับมาจดจ่อกับคนตรงหน้า "มันอ่อนไม่ได้แล้วเดล อ๊าส์! อ๊ะๆๆๆ"

"อ๊ะๆๆๆๆๆ  อ๊อยย! อ๊าส์! "

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! ปึก!

ไม่นานร่างทั้งสองก็กระตุกเกร็งพร้อมกันแขนเล็กกอดรัดมือที่จิกเกร็งลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา น้ำคาวสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยเข้ามาภายในซ้ำอีกรอบ ร่องเล็กตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำกามที่ล้นเอ่อจนเปรอะเนื้อขาและที่นอน ร่างหนาผละตัวออกและลุกขึ้นทันทีเขายืนข้างขอบเตียงก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ลุกไปอาบน้ำซะจะได้รีบกลับ!" เขาเอ่ยบอกทำให้ร่างเล็กที่ได้ยินค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นอย่างช้าๆ เพราะร่างกายที่ระบมและบอบช้ำ

"พี่ช่วยพาหนูไปได้ไหม? หนูลุกไม่ไหว" สายตาที่อ้อนวอนขอร้องทำให้เขารีบเข้ามาอุ้มร่างของเธอเข้าไปอาบน้ำทันที

ในระหว่างที่เขากำลังถูสบู่ให้เธอนั้นทำให้เขาเห็นรอยแผลที่ถูกแส้ฟาดตีลงมาที่เนื้อขาอ่อนของเธอ มือหนาค่อยๆเลื่อนไปถูเบาๆแต่กลับทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง

"หนูเจ็บ!" เสียงร้องบอกทำให้เขารีบอาบน้ำให้เธอจนเสร็จ

ร่างเล็กนอนราบลงบนโซฟาภายในห้องนอนของตัวเองหลังจากที่กลับมา เนื้อตัวที่ถูกปิดมิดชิดของเสื้อผ้าผู้ชาย นัยย์ตาแดงก่ำและหยดน้ำใสๆค่อยๆไหลรินลงมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมากับคำพูดของคนที่เธอรู้สึกดีกับเขามาตลอด

"กลับไปก็อย่าลืมกินยาคุมล่ะ ถ้าไม่อยากท้อง! พวกกูไม่รับผิดชอบมึงแน่นอน!"

"พี่ไนท์ช่วยบอกหนูที่ได้ไหมว่าทำไมถึงทำกับหนูแบบนี้ หนูทำอะไรผิดและเฮียคิงเกี่ยวอะไรด้วย?"

"ถึงเวลามึงจะรู้เอง เอ่อ..เรื่องนี้ถ้าปากโป้งระวังว่าคริปจะหลุดนะ!" จบประโยคคริปในมือถือก็ถูกเปิดให้เธอดู

"พี่ต้องการอะไร ถ้าหนูไม่ไปบอกใครพี่จะหยุดเรื่องนี้ใช่ไหม?"เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ไม่! เพราะมึงต้องชดใช้เรื่องทั้งหมด!"เขาเอ่ยก่อนจะเดินไปแต่งตัว

"พี่ไม่ใช่คนแบบนี้...พี่แค่โกรธใช่ไหม พี่ช่วยบอกหนูได้ไหม การที่พี่ทำกับหนูแบบนี้พี่เคยรู้สึกกับหนูบ้างไหม? พี่เคยรู้สึกบ้างไหมคะ?"

"คนมีแฟนแล้วแบบกูมันดูเป็นคนดีกับมึงขนาดนั้นเลยหรอเดล แค่คำพูดที่ออกจากปากมึงก็เชื่อหรอ? มึงมันอ่อนแอเกินไป! นี่เงินค่ารถ กลับไปซะ!"

คำพูดพวกนั้นมันทำให้ใจของรู้สึกเจ็บปวดและเกลียดตัวเอง เรื่องนี้เธอควรทำอย่างไรให้มันจบ ครอบครัวเธอจะต้องไม่เสียหาย พ่อแม่จะต้องไม่เสียใจเธอจะไม่ให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด  ต่อให้มันเป็นฝันร้ายก็ตาม!