chapter 2 ของเล่นชิ้นโปรด (NC) [3p]

ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นทำให้ร่างเล็กที่นอนซมอยู่บนที่นอนนั้นค่อยๆหยัดตัวลุกขึ้นไปเปิดทันที

"แม่เคาะตั้งนาน หนูทำอะไรอยู่คะ?"เสียงหวานปนห่วงใยของผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น

"หนูรู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ เลยหลับไม่ค่อยรู้สึกตัว ขอโทษนะคะ"เสียงเล็กที่แหบพร่าเอ่ยตอบ

"ตายจริงเป็นยังไงบ้างลูกไหนแม่ขอดูซิ!" จบประโยคมือบางของแม่ก็ยื่นมาแตะหน้าผากเล็กของลูกสาวด้วยท่าทางที่ห่วงใย

"หนูโอเคค่ะคุณแม่ ไม่ต้องห่วงนะคะเดี๋ยวทานยาก็หายแล้วค่ะ"เธอเอ่ยออกไปเพราะกลัวว่าแม่จะต้องทำมากกว่านี้ รอยแผลที่เกิดขึ้นถ้าแม่เห็นคงเป็นเรื่องใหญ่

"ดื้อเหมือนพ่อเลยนะ"

"แต่พ่อว่าหนูดื้อเหมือนคุณแม่นะคะ"ทั้งสองหยอกล้อกันไปมาก่อนที่แม่จะไปหยิบยามาให้และบอกให้เธอพักผ่อนเยอะๆ

ร่างเล็กที่บอบช้ำนอนซมอยู่บนเตียงด้วยร่างกายที่อ่อนล้ายิ่งนึกก็ยิ่งเกลียดตัวเอง เพราะอะไรเธอถึงได้รู้สึกเจ็บมากกว่าความเกลียดชังพวกเขาทั้งที่โดนทำร้ายขนาดนี้

ตริ๊ง! ตริ๊ง!  ตริ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นมารัวๆก่อนที่มือเล็กจะเอื้อมไปหยิบมาเปิดอ่าน ร่างเล็กรีบหยัดตัวลุกขึ้นเมื่อได้อ่านข้อความที่ถูกส่งมา

(มาหาที่คอนโดถ้าไม่อยากให้คริปหลุด!)

(มาหาผัวหน่อยซิจ๊ะ เมียจ๋า!)

(คริปนี้อาจจะถูกปล่อยถ้ามือกูมันลั่น!)

:เดลไม่สบายขอพักก่อนได้มั้ย?

(อย่ามาสำออย! นี้คือคำสั่ง)

:ก็ได้เดลจะไป

ร่างเล็กรีบลุกขึ้นไปแต่งตัวทันทีและรีบออกจากบ้านไปโบกรถแท็กซี่ออกจากหน้าบ้านทันทีเธอไม่อยากให้คนในบ้านรู้แต่ในใจก็คิดตลอดว่า "ความลับมันไม่มีในโลก"  ไม่นานนักรถก็มาจอดหน้าตอนโดหรู ร่างเล็กจ่ายเงินก่อนจะก้าวลงจากรถเธอเดินเข้าไปด้านในทันทีทั้งทีรู้สึกเวียนหัวไม่น้อยแต่ก็ต้องพาตัวเองไปให้ถึงให้ได้ เท้าเล็กก้าวมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องที่คุ้นเคยก่อนจะยกมือขึ้นไปเคาะประตู

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

แกร๊ก!

ประตูห้องถูกเปิดออกร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าหลบลงเมื่อเห็นคนตรงหน้าสายตาดุคมจ้องมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่เธอจะเดินผ่านเขาเข้าไปยังด้านใน ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังจนทำให้คนตัวเล็กตกใจ

"มาสักทีนะ! มึงรู้ไหมว่ากูรอมึงนานแค่ไหน!" เสียงตะหวาดดังออกมาจากโซ่

"หนูขอโทษค่ะ แต่รถมันติด"เสียงเล็กสั่นเครือตอบออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

"มึงใจเย็นๆก่อนดิว่ะโซ่ ครั้งนี้พวกกูจะปล่อยมึงไปแต่ครั้งหน้าถ้าสายมึงเจอดีแน่!"เสียงที่ดูจะอ่อนโยนแต่กลับแฝงไปด้วยความน่ากลัวของไนท์เอ่ยขึ้น

"พี่มีอะไรก็ว่ามาเร็วๆเถอะค่ะ!"เสียงหวานเอ่ยขึ้นทำให้เขาทั้งสองกระตุกยิ้มร้ายขึ้นอย่างมีเลศนัย

"มึงมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับพวกกูอยากลองดีใช่มั้ย?"เสียงเข้มของโซ่เอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบของบางอย่าง

"เดลมึงไม่ควรพูดและไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้นเพราะมึงมันเป็น!แค่ของเล่นก็เท่านั้น!"ไนท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดและเดินไปนั่งลงยังโซฟาตัวโปรด"มาจัดการมันซะ! เร็วๆ"มือเล็กกำเข้าหากันแน่นเมื่อเจอถูกประโยคบังคับ

"ดื้อจังเลยนะแบบนี้ต้องโดนตีซะแล้วซิ!" จบประโยคแส้หนังสีดำฟาดลงมาที่เนื้อผ่านผิวเสื้อแขนยาวเต็มแรง

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

กรี๊ด! อ๊าย! ฮึก! ฮือ!

เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อผิวหนังถูกฟาดลงมาเต็มแรง ร่างเล็กล้มลงเธออย่างให้พวกเขาเห็นใจเพราะตอนนี้เธอจะไม่ไหวแล้วแต่ไม่ทันได้ปริปากเสื้อผ้าของเธอก็ถูกกระชากรั้งออกจนหมดด้วยน้ำมือของเขาทั้งสอง

"มึงอย่ามาเล่นตัวนัก กูเกลียดผู้หญิงแบบมึงที่สุด!"โซ่เอ่ยก่อนจะกดจูบหนักๆลงไปที่ริมฝีปากขาวซีดของเธอลิ้นหนาของเขาตวัดไล่เลียลิ้มรสชาติความหวานจากโพรงปากของเธอด้วยการกระทำที่รุนแรงจนเธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วช่องปาก

อื้อ!

เขาขยี้จูบอย่างพอใจก่อนจะถอนออกมามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาของทั้งสองจ้องมองกันเธอขอความเห็นใจผ่านสายตาแต่เขากลับรู้สึกหวั่นไหวแปลกๆเมื่อเห็นใบหน้าของเธอ ในความคิดของเขาเธอเป็นเพียงเครื่องมือแก้แค้นก็เท่านั้น ถ้าจะให้คนในครอบครัวนั้นเจ็บก็ต้องทำกับสิ่งที่รักและห่วงแหนที่สุด

"มึงอย่ามามองกูด้วยสายตาแบบนั้นอีก กูเกลียดหน้ามึง เกลียดสิ่งที่เป็นมึง กูก็เกลียดครอบครัวมึงด้วย!"ประโยคและคำด่าว่าร้ายๆถูกพ่นใส่คนตรงหน้าอย่างไม่สนใจความรู้สึก

"กูว่าตอนนี้มึงใจเย็นก่อนดีกว่ามั้ย ตอนนี้กูอยากเอาแล้ว"คำพูดของไนท์ทำให้โซ่คิดได้

"กูจะเอามันก่อน!" จบประโยคร่างสูงของโซ่มือหนาของเขาก็คว้ารั้งร่างเล็กขึ้นมาหันหน้าเกาะบนโซฟาทันทีในท่าที่ก่อนที่เอ็นร้อนลำใหญ่จะถูกกระแทกเข้าไปจนสุดลำโดยที่เธอยังไม่มีอารมณ์ร่วมด้วยสักนิดทำเอาร่างเล็กเจ็บจนตัวเกร็ง

"ไอโซ่! มึงทำเกินไป"ไนท์ว่าด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจ

"ฮึก! หนูเจ็บ! ฮือ...หนูไม่สบายอยู่พี่ปล่อยหนู ฮึก! ไปเถอะนะ อื้อ!"เธอขอร้องอ้อนวอนเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"กูไม่สน มึงก็ทำของมึงต่อไปไอไนท์!" จบประโยคเอวหนาก็เริ่มขยับ ลำใหญ่เคลื่อนตัวด้วยน้ำใคร่และเลือดที่ไหลออกมาเล็กน้อยจากการกระทำที่รุนแรงของเขา

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

อ๊ะๆๆๆๆ ซี๊ด! อ๊อย อ๊าส์ๆๆๆๆๆ

"อ๊ะๆๆๆ หนู ฮึก อ๊อย จูก อ๊าๆๆๆ อื้ม!" เสียงครางหวานถูกปิดด้วยลำหนาของไนท์ เธอก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เธอทำทุกอย่างเองโดยอัตโนมัติสมองของเธอมันสั่งแบบนี้ ความรู้สึกแปลกๆเริ่มแทรกเข้ามา มือหนาของโซ่ฟาดตีลงที่เนื้อก้นขาวเนียนจนเป็นรอยแดง เขาสัมผัสลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างก่อนจะไปหยุดกุมอยู่ที่เต้าอวบพอดีตัวนิ้วยาวบีบขยี้ยอดประทุมถันปากหนาไล้พรมจูบไปทั่วแผ่นหลังบางอย่างห้ามไม่ได้เอวหนาก็สอบกระแทกไม่หยุด

อ๊อก! อ๊อก! บ๊วบ! บ๊วบ! จุ๊บ! แอ่ก!

ตั่บ! ตั่บ! ตั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ !

ท่อนเอ็นลำใหญ่ตรงหน้าเริ่มกระแทกสวนกลับเข้าไปในโพรงปากเอง มือหนายื่นไปลูบหัวทุยใบหน้าที่แดงระเรื่อ ดวงตาที่เริ่มเหม่อลอย ร่างเล็กถูกจับเปลี่ยนท่าทางไปทั่วทุกมุมห้อง โต๊ะ เตียง ประตู ห้องครัว ห้องน้ำ ระเบียง กลางวันแสกๆตอนนั้นความอายของเธอมันแทบไม่มี ไม่มีแม้แต่ความกลัว!

"ทำไมน่ารักขนาดนี้ อ๊าส์! อย่างนั้น ซี๊ด! กระแทกลงมาแบบนั้น!"เสียงครางที่แหบพร่าของโซ่ดังขึ้นเมื่อเขาจัดการให้เธออยู่บนตัวเขา ส่วนไนท์เริ่มจัดแจงทาเจลหล่อลื่นที่เอ็นลำใหญ่ของเขาและร่องรักทางด้านหลังของเธอก่อนจะค่อยๆดันมันเข้าไปขณะที่เธอกำลังขย่มด้านล่างอยู่

อึก! อ๊ะ! อ๊าย! อ๊อย! ซี๊ด!

"เจ็บค่ะ! อื้อ! อ๊อย! มันอึดอัด! อ๊าส์ๆๆๆ"

"ซี๊ด! เดี๋ยวมันจะดีขึ้นเอง อ๊ะ อื้ม!" ร่างเล็กถูกกอดรัดจากด้านหลังก่อนที่ใบหน้าจะถูกจับเอียงข้างเพื่อที่เขาจะได้มอบรสสัมผัสของจูบให้แก่เธอ และมันดีทีเดียว มันนุ่มนวล ละมุนและอ่อนโยนจนเธอรู้สึกดีจึงร่อนเอวขับเข้าหาลำแข็งที่เสียบคาในรูรักทั้งสอง เมื่อโซ่เห็นเพื่อนที่จูบกับเธออย่างนุ่มนวลและดูอ่อนโยนเขาจึงลุกขึ้นและใช้ปากกับลิ้นสัมผัสผิวที่เนื้อหน้าอกของเธอร่วมด้วย

[มันดี ดีมากๆเลย ถึงพวกพี่จะใจร้ายกับเดล แต่เดลจะทำให้พวกพี่กลับใจมารักเดลให้ได้]

บทสวาทที่เริ่มจะเร่าร้อนมากขึ้นภายในห้องที่เย็นเฉียบแต่ทั้งสามกลับมีเหงื่อที่เปียกชุ่มไปทั้งตัว ร่างเล็กจากที่อ่อนเพลียตอนนี้มันกลับมีแรงขึ้นมาแต่เธอรู้ดีหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร เพียงเพราะรสชาติเซ็กส์ความเจ็บปวดมันดีสำหรับเธอมากเกินไปคงเป็นเรื่องของความรู้สึกในใจของเธอด้วยซินะมันถึงได้ดีสำหรับเธอเด็กสาวที่ใสซื่อและไม่เคยสนใจเรื่องพรรค์นี้สักเท่าไหร่

ไม่นานนักร่างทั้งสามก็เริ่มกระตุกเกร็งพร้อมกัน น้ำสีขาวขุ่นถูกพ่นใส่ช่องทางทั้งสองจนล้นทะลัก ร่างเล็กซบลงไปที่อกแกร่งของโซ่ด้วยสภาพที่หมดแรงแต่ก็ต้องทำให้เขานั้นทำหน้าตาตื่นตกใจมือหนาแตะที่หน้าผากมนก่อนจะมองหน้าเพื่อนสนิท

"เป็นอะไรของมึง?"ไนท์เอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าเพื่อนสนิท

"ตัวร้อนเป็นไฟเลยว่ะ! มึงลุกดิ่!" เอ่ยไล่ให้เพื่อนของตนออกจากตัวของเธอก่อนจะจับร่างเล็กมาไว้ในอ้อมแขน"เดลๆ ทำไมไม่บอก เด็กบ้า"

"เดี๋ยวกูจัดการเองมึงออกไปซื้อยามาไป อย่าลืมยาคุมด้วยล่ะ!" จบประโยคทั้งสองก็ต่างรีบจัดการตัวเองก่อนจะทำตามหน้าที่ดูแลเธอ

"อ่อนแอเกินไป! เธอจะแพ้กับทุกสิ่ง..รวมถึงพวกฉันด้วย"