Chapter 3 ฟ้ากำหนดแล้ว

ผ้าที่เปียกน้ำหมาดๆถูกลากไปตามผิวที่ร้อนระอุของเธออยู่หลายนาที สายตาคมของคนตัวสูงได้แต่จ้องมองอย่างไม่รู้ความรู้สึก

"ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะ! ตัวนี้ก็แม่งเมื่อไรจะหายร้อนว่ะ" เสียงสบถออกมาอยากหัวเสียของโซ่ดังขึ้น

"เลิกบ่นได้แล้วมึงจะกลับก็ได้นะเดี๋ยวกูดูเอง"ไนท์ที่ถือถาดใส่ถ้วยข้าวต้มและยาเข้ามาเอ่ยขึ้นก่อนจะวางมันลงและหย่อนก้นนั่งข้างๆคนตัวเล็กที่หลับอยู่

"กลับไปตอนนี้ก็โดนป๊ากูบ่นรำคาญว่ะ! ทำไมเราต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะ"เขาเอ่ยขึ้นก่อนจะตั้งคำถามที่แม้แต่เพื่อนเขาก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ

"กูก็ไม่รู้ คงเป็นสัญชาตญาณมั้งเวลาน้องกูไม่สบาย กูก็ต้องดูแล"ประโยคที่เขาเอ่ยขึ้นทำเอาคนที่กำลังจะเช็ดตัวให้เธอต่อกลับหยุดชะงัก

"งั้นหรอ?และมึงก็ต้องมาดูแลน้องสาวของคนที่ทำให้น้องมึงต้องตายครอบครัวที่ไร้ความรับผิดชอบมีเงินทองสนใจแค่หน้าตาของวงศ์ตระกูลน่ะหรอ กูไม่เข้าใจมึงว่ะไอไนท์ทั้งที่เราเป็นฝ่ายสูญเสียแต่กลับให้ความสนใจเด็กนี่!" จบประโยคของโซ่ผ้าผืนเล็กที่ถือก็ถูกปาใส่อกของเพื่อนสนิททันที "กูไม่เข้าใจว่ะ!" เขาเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

อยู่ๆเขาก็เงียบและหันไปมองใบหน้าที่หลับอยู่ เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันแต่ก่อนหน้านี้เวลาที่เขาได้เข้าใกล้เธอมันทำให้เขารู้สึกสบายใจทั้งที่เขาวางแผนทั้งหมดมาแล้วแท้ๆ แต่ยิ่งได้รู้จักก็รู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไรแต่แค่อ่อนแอเกินไปถ้าเขาทำให้เธอเจ็บครอบครัวเขาก็จะเจ็บ มันจะเป็นแบบนั้นใช่มั้ยนะ?

ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนที่แล้ว

"นั่นน้องสาวไอคิง เห็นเขาว่าบ้านมันอ่ะมีน้องสาวทั้งหมดห้าคน คนเนี้ยคนเล็กสุด ที่คนละนามสกุลเพราะคนละพ่อแม่เดียวกันแต่ทุกคนรักกันดีและไม่สนว่าใครจะพูดยังไง รู้สึกว่าในบรรดาน้องสาวไอคิงห่วงคนนี้มากที่สุด!"เสียงเข้มของโจเพื่อนสนิทอีกคนของพวกเขาเอ่ยขึ้น

"ห่วงที่สุดหรอ? งั้นแสดงว่าทั้งบ้านคงจะรักและหวงคนเล็กมากซินะ!"เสียงทุ้มต่ำของโซ่เอ่ยขึ้น

หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มตามเพื่อทำให้ดูเหมือนเป็นเหตุบังเอิญหรือเวลาที่เธอต้องการความช่วยเหลือก็จะมีพวกเขาคอยทำตัวเป็นฮีโร่อยู่เสมอความใกล้ชิดความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจดวงน้อยของเธอมันเริ่มพองตัว ความเชื่อใจไว้ใจ คำบอกรักและการสารภาพว่าชอบเธอจากพวกเขามันเป็นเพียงเกมในหมากกระดานของพวกเขาก็เท่านั้น!

อึก! ฮึก!

"พี่ร้องไห้ทำไมคะ? เป็นอะไรรึเปล่า"เสียงแหบพร่าเอ่ยถามเมื่อรู้สึกตัว เห็นอย่างนั้นมือหนารีบยกขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองทันที

"ไม่ต้องมาเสือกยุ่งกับกูตื่นแล้วมึงก็กินข้าวกินยาซะเพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่มึงต้องตาย!"จบคำพูดร้ายๆร่างหนาก็รีบเดินออกจากห้องทันที

คนตัวเล็กเริ่มสำรวจตัวเอง ร่างกายถูกสวมใส่เสื้อผ้าของเขา ข้างๆเตียงมีถ้วยข้าวต้มและยาวางไว้ซึ่งหนึ่งในเม็ดยาก็ไม่ขาดยาคุมที่เธอต้องกินและเมื่อนึกได้ว่านี้ก็ดึกมากแล้วเธอต้องรีบกลับบ้านเธอไม่รีรอรีบลุกเดินออกจากห้องทันที แต่ยังไม่ถึงประตูก็ถูกเสียงเข้มของเขาเอ่ยขึ้น

"จะไปไหน? กูถามว่ามึงจะไปไหน!"ไนท์เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

"คะ...คือหนูจะกลับบ้านค่ะ มันดึกแล้วไม่ได้บอกคนที่บ้านไว้ด้วย"เธอตอบกลับอย่างกล้าๆกลัวๆ

"แล้วมึงกินข้าวกินยารึยัง?"เขาถามกลับ

"ยังค่ะ"คำตอบของเธอทำเอาเขาอยากจะด่าออกไปแรงๆแต่กลับกันดวงตาเล็กทำให้ใจเขามันอ่อนลงอย่างห้ามไม่ได้

"ไปกินข้าวกินยาซะเดี๋ยวกูไปส่ง"จบประโยคร่างหนาก็เดินมาคว้าข้อมือเล็กเดินกลับเข้าไปในห้องทันที ร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่ายเธอนั่งทานข้าวต้มเงียบๆ โดยมีเขานั่งคุมอยู่ข้างๆ

"พี่ทำเองหรอคะ?" เสียงหวานปนแหบเอ่ยถามก่อนจะผ่ายยิ้มบางๆออกไป

"ทำไม? มันไม่ถูกปากลูกคุณหนูอย่างมึงรึไง!"เขาเอ่ยกลับไปอย่างไม่เข้าใจเพราะฝีมือการทำอาหารของเขาก็ไม่ได้แย่สักหน่อย

"ปะ..เปล่านะคะ เดลจะบอกว่ามันอร่อยต่างหาก พี่ทำอร่อยมากเลยค่ะ"เธอตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ดูสดใสถึงแม้จะดูไม่จืดเลยก็ตาม

"พูดมากรีบๆกินซะ ถ้ามึงยังช้าอยู่กูจะไม่ให้มึงกลับ"ประโยคของเขาทำเอาคนตัวเล็กตักข้าวต้มในถ้วยทานจนหมดก่อนจะทานยาตาม

"มึงจะไปสภาพนี้จริงๆหรอ?" คำถามของเขาทำเอานตัวเล็กยิ้มออกมาเจือนๆ

"คงไม่เป็นอะไรหรอกค่ะเวลานี้ที่บ้านคงหลับกันหมดแล้ว" เขาพยักหน้าแทนคำตอบก่อนที่ทั้งคู่จะตามกันลงมาขึ้นรถทันที ระหว่างทางภายในรถมันช่างเงียบสงัดและมันทำให้เธอกลับอึดอัดสุดๆ แอร์ในรถเย็นจนทำให้เธอเริ่มยกมือขึ้นมากอดตัวเองแต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย

พรึ่บ!

ผ้าห่มผืนขนาดพอเหมาะถูกหยิบมาจากหลังรถโดยเขาก่อนจะโยนใส่ตักเล็กของเธอ ใบหน้าเล็กได้แต่เม้มปากเป็นเส้นตรงเมื่อเห็นใบหน้านิ่งๆของเขา

"ขอบคุณนะคะ" เธอเอ่ยออกไปเบาๆก่อนจะคลี่ผ้าห่มจัดการคลุมมันลงมาที่ร่างกายของเธอ และพล้อยหลับไป

"นี่ๆๆ เดลตื่น!" เสียงปลุกเรียกคนตัวเล็ก ดวงตาที่ปิดสนิทค่อยๆเปิดขึ้นภาพตรงหน้ามันพร่ามัวก่อนจะชัดเจนขึ้น ใบหน้าหล่อของเขาดวงตาที่ดูเหมือนจะห่วงใยทำให้ใจเธอมันสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก คิ้วหนาขมวดแน่นก่อนจะผละตัวออกจากเธอ

"คิดว่ามึงตายซะแล้ว เรียกตั้งนานถึงบ้านมึงแล้วลงซะ!" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นด้วยถ่อยคำหยาบคายและทำร้ายจิตใจเธอเสมอ

"พี่รู้จักบ้านหนูได้ยังไงคะ?"เธอเอ่ยถามด้วยใบหน้าสงสัย

"มีอะไรที่กูไม่รู้บ้างงั้นหรอ? เลิกถามและลงไปซะ"เขาตอบก่อนจะเอ่ยไล่เธอ

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าหนูจะตายก่อน หนูจะไม่ตายจนกว่าพี่จะพอใจ หนูตายยากค่ะ"เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มแต่แววตาที่ดูเศร้าคำพูดของเธอกลับทำใจเขาเจ็บแปลบ ก่อนที่เธอจะลงจากรถและเดินเข้าบ้านไปทันที

เท้าเล็กก้าวเข้าบ้านด้วยใจที่เหม่อลอย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงพูดประโยคแบบนั้นออกไป นัยย์ตาเล็กเริ่มคลอไปด้วยน้ำตาเธอหยุดมองขึ้นไปมองดาวบนฟ้าก่อนจะเอ่ยประโยคที่เจ็บช้ำออกไป

"ถ้าทุกอย่างฟ้ากำหนดไว้หมดแล้ว หนูก็คงหนีไม่พ้นใช่ไหมคะ ฮึก! อย่าใจร้ายกับหนูนักได้ไหมคะ หนูเจ็บมากเกินไปแล้ว"

ในระหว่างนั้นดวงตาคมของคนที่ยืนมองอยู่บนระเบียงก็หลี่ลงอย่างสงสัยน้องสาวของเขาเป็นอะไรทำไมถึงได้พูดแบบนั้นก่อนที่เขาจะเดินกลับเข้าไป ในห้องของตนเองก่อนจะเดินออกไปดูและไม่นานเขาก็ไปยืนอยู่ด้านหลังของน้องสาวตัวเอง

"ตัวเล็กหนูเป็นอะไรไปคะ บอกเฮียได้นะ"เสียงเข้มที่ดูห่วงใยเอ่ยขึ้นทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบปาดเช็ดน้ำตาบนใบหน้าตัวเองอย่างลวกๆ

"เฮียเวย์น้องตกใจหมดเลยค่ะ"เธอตอบก่อนจะทำตัวปกติ

"ตัวเล็กบอกเฮียมาว่าหนูเป็นอะไร ใครทำอะไรทำไม่หน้าซีดแบบนี้ ตัวร้อนด้วย!"เขาเอ่ยพูดหลังจากได้เห็นและถูกตัวเธอ

"น้องแค่ไม่สบายน่ะค่ะเมื่อวานเดินตากฝนด้วย วันนี้ก็ทะเลาะกับเพื่อนเรื่องที่ไม่เข้าใจกันนิดหน่อยเองคะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ"จบประโยคร่างเล็กถูกสวมกอดอย่างอบอุ่น เธอรู้ดีว่าทุกคนรักและเป็นห่วงเธอ และนั้นทำให้เธอรู้สึกผิดมากกว่าเดิมที่ไม่กล้าแม้แต่จะพูดความจริงออกไป

"เข้าบ้านไปพักผ่อนเถอะคะได้พักผ่อนตากน้ำค้างนานๆจะเป็นหนักเข้าไปใหญ่"จบประโยคทั้งสองก็พากันเข้าบ้านทันที เมื่อร่างเล็กถึงห้องนอนก็ล้มตัวลงบนเตียงทันที เธอไม่รู้หรอกว่าพรุ่งนี้จะและวันต่อๆไปจะเป็นอย่างไรแต่ทุกอย่างเธอจะต้องรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ได้แม้ว่าตัวเองจะต้องเจ็บก็ตาม

(พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าหนูจะตายก่อน หนูจะไม่ตายจนกว่าพี่จะพอใจ หนูตายยากค่ะ)

ประโยคของเธอคอยวนเวียนอยู่ในหัวเขาตลอดเวลาหลังจากกลับมา ร่างหนาลุกขึ้นไปยืนสูบบุหรี่นอกระเบียงก่อนจะนึกถึงคำพูดและแววตาของเธอ

"เหอะ! พูดอะไรออกมา คนที่ควรตายคือพี่ชายเธอต่างหาก!"