ตอนที่ 16 ยอมแพ้

ปลื้มขมวดคิ้ว ส่วนควีนก็ถามขึ้นอย่างใสซื่อ “จะรีบไปไหนเหรอ?”

“มีรายงานต้องทำน่ะ ตามสบายนะ” ผักกาดตอบแล้วรีบเดินออกไปทันที ไม่อยากอยู่ตรงนั้นแม้แต่วินาทีเดียว

เพราะอะไรน่ะเหรอ?

ก็เธอกลัวว่าจะร้องไห้ออกมาน่ะสิ!

ปลื้มมองตามหลังเธอไปก่อนจะถอนหายใจแล้วมองไปที่ควีนที่ยังนั่งส่งยิ้มหวานมาให้ไม่สนใจเพื่อนตนเองสักนิด

"น้องเช็กบิล" เขาเองก็หมดอารมณ์ ไม่มีเรื่องที่จะคุยอะไรต่อแล้ว ก็ตั้งแต่ที่สองคนแยกไปนั่นแหละ พอพนักงานเดินมา เขาก็หยิบบัตรแบล็กการ์ดยื่นให้

"อ่าว จะกลับเลยเหมือนกันเหรอ เรายังไม่ได้จ่ายเงินเลย" ควีนรีบพูดขึ้น

"ไม่เป็นไร ฉันไปก่อนนะ ต้องไปส่งผักกาด" ปลื้มรับบัตรที่พนักงานเอามาคืน เขาหันหลังจะเดินออกไป แต่ควีนรีบขยับตัวเข้ามาขวางไว้

“เดี๋ยวสิ...” เธอจ้องเขาด้วยสายตาเป็นประกายหวังโปรยเสน่ห์เต็มที่ ก่อนจะถามเสียงหวาน “แล้วเราจะมีโอกาสได้ทานข้าวด้วยกันอีกไหม?”

"ไม่รู้สิ!" ปลื้มตอบสั้น ๆ แล้วเดินเลี่ยงออกมา ส่วนควีนก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของปลื้มไปด้วยสายตาอ่านยาก

หลังจากแยกกับควีนแล้ว เขาก็รีบเดินไปหาผักกาดที่ยืนรอรถ ไม่พูดพร่ำทำเพลงมือหนาก็คว้าหมับไปที่มือของเธอแล้วพากลับไปขึ้นรถ จากนั้นก็ขับออกมา

ในรถไม่มีใครพูดอะไร ผักกาดเองก็เอาแต่นั่งหันหน้าออกไปมองด้านนอก ปลื้มเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน เลยมีแต่ความเงียบกับสองคนที่จมกับความรู้สึกของตัวเอง

ตลอดช่วงบ่าย ผักกาดยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นไปอีก สมาธิแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าตอนนี้สิ่งที่อาจารย์นั้นเข้าหัวบ้างไหม?

ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่คำพูดของเปรมเมื่อเช้ากับภาพที่เห็นตอนกลางวันมันวนเวียนอยู่ในหัว

เลิกเรียนปุ๊บ ผักกาดก็รีบเก็บของแล้วเดินออกจากห้องแทบจะทันที

“เฮ้ย! ผักกาด จะรีบไปไหนวะ!” ธาวินเรียกเธอไว้ แต่ก็ไม่ทันร่างเล็กเดินหายออกไปจากห้องแล้ว

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหันไปมองปลื้มด้วยความสงสัย เพราะเมื่อตอนกลางวันเขาออกมาก่อนเพราะรายงานมีปัญหาจึงต้องรีบบึ่งมาพบอาจารย์ เลยไม่รู้ว่าระหว่างสามคนนั้นเกิดอะไรขึ้น

แต่เหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องดี

อันที่จริงแล้วปลื้มก็พอจะเดาได้ว่าผักกาดคงโกรธที่เห็นเขายอมให้ควีนป้อนอาหาร แต่เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย

จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้ตั้งใจรับมันด้วยซ้ำ ควีนแค่ป้อนให้กะทันหันและเขาก็ไม่ได้คิดอะไร ก็แค่กิน ๆ ไปแบบนั้น

แต่ต่อให้จะอธิบายตอนนี้ มันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี

ผักกาดกลับมาถึงคอนโด เดินหมดแรงเข้าห้องแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเศร้าสร้อย สายตาหงอย ๆ เหม่อมองเพดานห้องอย่างเลื่อนลอย

นี่เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย!

เธอพยายามหลับตาไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แต่หัวใจมันปั่นป่วนไปหมด

ผักกาดหยิบขึ้นมาดู เห็นชื่อของธาวินโชว์หราอยู่บนหน้าจอ เธอกดรับสายก่อนจะกรอกเสียงเบาจนปลายสายแทบจะไม่ได้ยิน

“...ว่าไง”

น้ำเสียงของเธอเศร้าจนธาวินสัมผัสได้ “เป็นอะไรหรือเปล่า”

ธาวินถามออกไปทันที ตอนที่เห็นเธอเดินตัวปลิวออกไปจากห้องเรียนก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

ผักกาดเงียบใส่ เธออึดอัดมากตอนนี้ อยากจะพูดแต่ไม่รู้จะพูดออกไปยังไง หลังจากอ้ำอึ้งอึดอัด เธอก็ตัดสินใจขอไปหาเขาที่คอนโด

"ธาวิน..."

"หืม...ว่า"

"ว่างเปล่า ไปหาตอนนี้ได้ไหม..."

“ได้ดิ มาห้องกูเลย เดี๋ยวรอ”

ผักกาดกดวางสายแล้วรีบลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตัดสินใจแล้วว่าเธอจะบอกธาวินไปตรง ๆ ว่าเธอชอบปลื้ม เพราะถ้ายังเก็บไว้คนเดียว เธออาจจะเป็นบ้าตายก่อนแน่ ๆ

เมื่อไปถึง ผักกาดเดินเข้าห้องไปด้วยสีหน้าที่แย่มาก ธาวินที่รออยู่พอเห็นก็ถอนหายใจก่อนจะพูดขึ้น

"มีอะไรก็ระบายมาเถอะ" เขาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกัน" ธาวินเดาไม่ยากเรื่องที่ผักกาดกลัดกลุ้มอยู่ตอนนี้คงไม่พ้นเรื่องของปลื้ม

ผักกาดมองหน้าธาวิน ริมฝีปากบางขบกันแน่น สองจิตสองใจว่าจะพูดดีไหม?

แต่ก็นะ...!!

ถ้าไม่พูดออกไป เธอได้ระเบิดออกมาจริง ๆ 

ท้ายที่สุดแล้วเธอก็พูดมันออกมา...

....

ปัจจุบัน

“ฉันยอมแล้ว...ฉันยอมแพ้” น้ำเสียงของเธอยังคงสั่นและขาดหาย ๆ แทบจะจับใจความไม่ได้

“ต่อไปนี้ เราอย่าได้เจอกันอีกเลย ถ้าบังเอิญไปเจอกันที่ไหนก็ทำเป็นไม่รู้จัก ฮึก! ฉะ...ฉันซะ!!”

ปลื้มเบิกตากว้าง มองผักกาดอย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก เขาอยากจะแก้ตัว อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเห็นเธอยืนร้องไห้ราวกับจะขาดใจ มันทำให้เขาพูดไม่ออก

เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้

มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ มองไปที่ปลื้มด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว เธอเงยหน้าสูดหายใจเข้าลึก ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะตัดสินใจพูดประโยคสุดท้ายออกมา พร้อมกับเสียงร้องไห้ที่หนักขึ้น

“เพราะฉันไม่อยากรู้จักคนใจร้ายอย่างนายอีกต่อไปแล้ว ปลื้ม!...ฮึก!!” พูดจบเธอก็ไม่คิดจะฟังอะไรต่อ ร่างบางยกมือขึ้นผลักอกปลื้มเต็มแรงจนเขาเซถอยหลัง ก่อนจะหมุนตัววิ่งออกจากห้องไปทั้งน้ำตา

"ผักกาด!!" ธาวินตะโกนเรียกไล่หลัง แต่เธอไม่หยุด

คิงกับธาวินรีบวิ่งตามไปด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ทัน เพราะร่างเล็กกดปิดประตูลิฟต์ลงทันที ทุกคนมองประตูที่ค่อย ๆ ปิดลงตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ได้

"ให้ตายเถอะวะ!" คิงสบถเสียงดัง ก่อนจะรีบหันไปทางบันไดแล้วสับเท้าเต็มที่

ไม่ต่างจากปลื้มที่แทบจะกระโจนลงไปอย่างไม่คิดชีวิต พวกเขารีบวิ่งลงไปทางบันได ใจตกไปที่ตาตุ่มหวังว่าจะไปทันเธอ

แต่ก็ไม่ทัน

ผักกาดขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว...

ธาวินที่วิ่งตามผักกาดลงมาอย่างกระหืดกระหอบ พอเห็นท้ายรถแท็กซี่ลับตาไปก็หันมาทางปลื้ม

"เป็นไงล่ะ สะใจมึงหรือยัง!" เขาตะโกนใส่หน้าเพื่อนดวงตาแดงก่ำ

ปลื้มหันหลังเดินหนี ไม่อยากปะทะกับเพื่อน เขาตั้งใจจะรีบตามผักกาดไป ธาวินที่เห็นว่าปลื้มเดินหนี ก็จะเข้าไปหาเรื่องอีก แต่คิงที่เห็นก็รั้งไหล่ธาวินเอาไว้

"เดี๋ยว! มึงอย่าลืมว่ามันไม่ได้ผิดคนเดียวนะ พวกเราทั้งหมดนี่แหละผิด กูก็ด้วย!" คิงพูดเสียงสั่น ตาแดงไม่ต่างกัน ความรู้สึกผิดกัดกินเต็มหัวใจ

ธาวินที่ได้ยินเสียงเพื่อนพูดคล้ายจะร้องไห้ก็ไม่คิดจะตามไปต่อว่าปลื้มอีก

ใช่แล้ว!!

คนที่ผิดก็คือพวกเรานี่แหละ! และคนที่ผิดที่สุดก็คือเขาเอง เพราะเขาเป็นคนที่ท้าไอ้ปลื้มเอง ถ้าเขาไม่ท้ามันไปแบบนั้นบางทีเรื่องก็คงไม่ร้ายแรงแบบนี้

ใช่มั้ย!!!

ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะก้าวต่อก็เห็นรถของปลื้มขับออกไปอย่างเร็ว พวกเขาได้แต่มองตามและภาวนาให้ปลื้มตามผักกาดไปทัน

แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่า ถึงแม้พวกเขาจะพยายามตามผักกาดขนาดไหน เธอก็ไม่หันกลับมาแล้ว

มันสายไปแล้ว!

...

สามวันต่อมาผักกาดยังคงขาดการติดต่อ ไม่มีใครพบเธอที่มหา’ลัย ไม่มีข้อความ ไม่มีแม้แต่การอัพเดตใด ๆ บนโซเชียล ปลื้มไปเฝ้ารอที่หอพักทุกวัน หวังว่าจะเจอเธอแต่กลับไม่มีวี่แวว ราวกับเธอจงใจหายตัวไป

ยิ่งทำให้ทุกคนต่างกระวนกระวายใจ แต่ก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหน ทุกคนพากันเครียดไปหมด

ขนาดปลื้มที่บอกว่าไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับเธอ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมีแต่ริ้วรอยความตึงเครียด

วันนี้ทั้งสามคนยังคงนั่งที่โต๊ะประจำ โต๊ะที่มักจะมีสาวแว่นมานั่งทำรายงาน นั่งคุยนั่งหัวเราะไปกับพวกเขา แต่ตอนนี้ทั้งโต๊ะมีแต่ความเงียบงัน แต่ละคนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

ในขณะนั้นเองควีนที่เดินเข้ามาที่คณะ มองหาเพื่อนสนิทด้วยสีหน้ากังวล แต่กลับเจอปลื้ม ธาวิน และคิงแทน

"ปลื้ม!" เธอเรียกเขาเสียงดัง เดินตรงเข้ามาหาด้วยสีหน้าติดกังวล เธอนั่งลงข้างปลื้มแล้วพูดขึ้น

"พวกนายเห็นผักกาดไหม เธอหายไปไหน ฉันติดต่อไม่ได้เลย โทรก็ไม่รับ ไลน์ก็ไม่อ่าน!"

"....."

ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ปลื้มมองไปที่เพื่อนอีกสองคนเห็นพวกมันหยิบโทรศัพท์มานั่งเล่น เหมือนจงใจไม่ตอบคำถามควีนเขาเลยต้องเป็นคนพูด

"น่าจะมีเรื่องไม่สบายใจ เลยไม่ติดต่อใคร" ปลื้มตอบแค่นั้น

ควีนขมวดคิ้วแน่นขึ้น "อะไรของเธอเนี่ย อยู่ดี ๆ ก็หายไป ฉันเป็นห่วงแทบแย่"

ปลื้มไม่ได้พูดอะไรต่อ ธาวินกับคิงเองก็เอาแต่เงียบ ควีนมองผู้ชายทั้งสามคนที่เอาแต่เงียบจนดูผิดปกติ

เป็นอะไรกันไปหมด หรือว่าเป็นเพราะผักกาดหายไป พอคิดแบบนั้นริมฝีปากบางก็เม้มปากแน่น แสดงว่าผักกาดมีความสำคัญกับสามคนนี้ไม่น้อยเลย