ตอนที่ 18 ซิ่ว

ทางฝั่งของเปรม

ร่างสูงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา กวาดตามองข่าวบนไอแพดด้วยแววตาอ่านยาก มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ดูเจ้าเล่ห์ไม่น้อย

"ร้ายเอาเรื่องนะน้องชายฉัน ทำท่าเหมือนจะสนใจเพื่อนตัวเอง แต่สุดท้ายก็ไปยุ่งกับเพื่อนเธอเฉย ไม่น่ารักเลยนะไอ้ปลื้ม!" 

แน่นอนว่าเปรมรู้ว่าควีนเป็นเพื่อนสนิทของผักกาด เพราะเขาให้คนไปตามสืบเรื่องของเธอมาหมดแล้ว 

"หึ...แต่ก็น่าสนุกนะแบบนี้" เขาพึมพำ ก่อนจะวางไอแพดลง นัยน์ตาคมฉายแววครุ่นคิด 

เขาคิดไปถึงคนที่น่าจะกำลังเสียใจมากที่สุดในตอนนี้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ ยัยเด็กคนนั้น

จังหวัดเชียงราย

ผักกาดนั่งนิ่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง สายตาเหม่อลอยไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่สายลมที่พัดผ่านแผ่วเบาไม่อาจช่วยคลายความเครียดของเธอได้เลย หลายวันมานี้ เธอได้แต่คิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี 

แน่นอนว่าตอนนี้เธอไม่มีหน้าไปเรียน ไม่สามารถไปใช้ชีวิตตามปกติได้อีกแล้ว ใครจะไปทนมองหน้าคนที่ทำให้โลกของเธอพังลงได้กัน

เธอทำใจไม่ได้ที่จะต้องกลับไปเจอปลื้มทุกวัน ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต้องแสร้งเป็นเพื่อนกัน ทั้งที่เธอเจ็บปวดแทบขาดใจ เธอทำใจไม่ได้

ไม่มีทาง เธอไม่ต้องการแบบนั้น!

เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่มหา’ลัยเดิม ไม่อยากเจอใครหน้าไหนอีกต่อไปแล้ว โดยเฉพาะเขา

ผักกาดตัดสินใจแน่นอนแล้วว่า

เธอจะซิ่ว!

เธอจะย้ายไปเรียนที่อื่น เธอจะไปเริ่มต้นใหม่

และคืนนั้นผักกาดก็ตัดสินใจไปคุยกับพ่อแม่ แน่นอนว่าพวกท่านย่อมตกใจเป็นธรรมดา เพราะการที่จะซิ่วไปเรียนที่อื่น มันก็ทำให้เธอเสียเวลา ต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด แต่เมื่อพ่อกับแม่มองเห็นแววตาที่หม่นหมองและสีหน้าที่ดูไม่มีความสุขของลูกสาว พวกท่านก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักใจ

"ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม ลูกรู้ใช่ไหมว่าลูกจะเสียเวลาไปปีนึงเลยนะ?" พ่อถามเสียงเข้ม

"ค่ะ หนูแน่ใจแล้ว"

แม่ที่นั่งเงียบมานานเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้เบา ๆ มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

"แม่ไม่รู้ว่าลูกเจอกับปัญหาอะไร แต่ในเมื่อหนูยังไม่พร้อมที่จะเล่า แม่กับพ่อก็จะไม่ซัก แต่แม่ก็ไม่อยากให้ลูกหนีปัญหานะลูก" แม่หยุดพูดแล้วลูบหัวเธอเบา ๆ เธอนั่งก้มหน้า แสบร้อนที่หัวตาอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงเธอมาก 

แม่ยังคงพูดต่อ "แต่ถ้าลูกตัดสินใจดีแล้ว แม่กับพ่อก็จะสนับสนุน ขอแค่อย่างเดียว...อย่าทำให้ตัวเองเสียใจภายหลัง"

ผักกาดเม้มปากแน่นเงยหน้ามองพ่อกับแม่ ดวงตาแดงก่ำ ก่อนพยักหน้ารับคำหนักแน่น "หนูสัญญา หนูจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังอีกค่ะ"

วันต่อมา ผักกาดโทรไปแจ้งเรื่องลาออกกับทางมหา’ลัย ก่อนจะเดินทางไปยื่นเอกสารด้วยตัวเองที่คณะ ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครทันสังเกต เพราะเธอตั้งใจทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด

หลังจากนั้นเธอเริ่มต้นวางแผนชีวิตใหม่ทั้งหมด เธอต้องหาที่เรียนใหม่

เธอเสิร์ชหาหอพักในอินเทอร์เน็ต เปรียบเทียบกัน ดูหมดทั้งสภาวะแวดล้อมและการเดินทาง

ยังไม่รวมเรื่องที่วนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่า ถ้าทุกอย่างลงตัวทั้งเรื่องเรียนและเรื่องหอพัก

สิ่งที่เธอจะทำต่อคือเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เธอยังคงนึกถึงคำพูดของเปรมอยู่เสมอ เหมือนมันฝังใจไปแล้ว

"ถ้าเธอหัดดูแลตัวเอง เธอจะเป็นคนที่สวยและเก่งมากนะ รู้ตัวไหม" ตอนนั้นเธอไม่ใส่ใจ ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องรูปร่างหน้าตาจะสำคัญ ไม่แคร์ด้วยว่าใครจะมองเธอยังไง

แต่ตอนนี้ เธอเริ่มคิดแล้ว

ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครมาสนใจ ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครเห็นค่า แต่เพราะเธอไม่อยากถูกมองข้ามอีกต่อไป

 ต่อไปนี้เธอจะเปลี่ยนตัวเองให้ดีกว่าเดิม เธอจะรักตัวเองให้มาก จะได้ไม่มีใครมาทำร้ายเธออีก

...

หลังจากจัดการเรื่องลาออกและหาที่อยู่ใหม่เรียบร้อย 

ผักกาดก็เริ่มมองหามหาวิทยาลัยดี ๆ ที่เธออยากเข้าเรียน เธอใช้เวลาศึกษาหลักสูตรและเงื่อนไขการรับสมัครของหลายที่ จนในที่สุดก็มาสะดุดตากับมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง 

ซึ่งไม่ไกลจากหอพักมากนัก การเดินทางก็สะดวก เธอสามารถนั่งรถไฟฟ้าไปได้และใช้เวลาไม่นาน และเธอก็ตกลงที่จะเลือกที่นั่น

เมื่อจัดการเรื่องเรียนจบ เธอก็หมดปัญหาไปเปลาะหนึ่ง จากนั้นเธอก็หันมาจัดการปัญหาต่อมา ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยคิดจะทำมาก่อน

หลังจากมองตัวเองในกระจก พิจารณาดวงหน้าหมองคล้ำ ผิวพรรณหยาบกร้าน ขอบตายังดำปี๊จากการนอนน้อยของตัวเองแล้ว เห็นแล้วก็ถอนใจ สภาพก่อนนั้นว่าหนักแล้ว ตอนนี้หนักกว่านั้นร้อยเท่า 

คงเพราะปัญหาร้อยแปดพันเก้าที่เธอเผชิญทำให้เธอยิ่งดูโทรมหนักกว่าเดิม 

ไม่ได้การแล้ว หากเป็นแบบนี้การเข้าไปเรียนในที่ใหม่ก็คงไม่พ้นเจอถ้อยคำดูถูกและการกลั่นแกล้งสารพัดอีกแน่ เธอคิดย้อนกลับไปถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา โลกใบนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

แน่นอนว่าการที่เธอต้องทำให้ดูดีนั้นเพราะเธอเผชิญกับตัวเองมาแล้วว่า หน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง และโลกก็จะใจดีกับเธอ 

เห็นมากับตา เจอมากับตัว!

 ในระหว่างที่รอไปเรียนที่ใหม่ ผักกาดก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการดูแลผิวพรรณและการแต่งหน้าอย่างจริงจัง เธอกดติดตามบล็อกเกอร์และอินฟลูเอนเซอร์ด้านความงามที่มีชื่อเสียง ไล่ดูรีวิวผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ตั้งแต่ครีมบำรุงผิว เครื่องสำอาง นอกจากนั้นเธอยังมองหาคลินิกเสริมความงามที่ขึ้นชื่อเรื่องการฟื้นฟูผิวหน้าและปรับโครงหน้าให้ดูสดใสขึ้น เป็นคลินิกที่ดาราเซเลปเข้ามาใช้บริการมากมายและแน่นอนว่าราคาแรง

แต่ก็นะ!! เธอลงจองที่นั่นทันที

เธอมีเงินเก็บจากค่าขนมที่พ่อแม่ให้อยู่มากในบัญชี แต่ว่าหากเป็นเรื่องนี้ก็ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือยไปสักหน่อย

แม้ว่าครอบครัวของเธอจะไม่ได้จน แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดที่เธอจะใช้เงินแบบไม่คิด ผักกาดไม่อยากรบกวนเงินของพ่อแม่ในเรื่องนี้ ถ้าเธออยากเปลี่ยนตัวเอง เธอก็ต้องหาเงินใช้เอง

ใครจะกล้าไปแบมือขอเงินพ่อแม่เอามาใช้เรื่องแบบนี้กัน หลังจากจองคอร์สเสริมความงาม แน่นอนว่าอันดับต่อไปเธอก็ต้องมองหางานทำ

ร่างเล็กนอนคว่ำหน้าอยู่ที่ที่นอนที่หอพักใหม่ เธอกดหางานในโทรศัพท์มือถือเมื่อมีที่ที่น่าสนใจ

เธอตาลุกวาวเมื่อเห็นประกาศรับสมัครงานที่หนึ่ง เธออ่านรายละเอียดตำแหน่งแคชเชียร์ที่ผับแห่งหนึ่ง ค่าแรงดี ชั่วโมงงานโอเค

เธอก็ลุกขึ้นไปหยิบโน๊ตบุ๊คส่งเรซูเม่สมัครงานทันที โดยไม่รู้เลยว่า ผับแห่งนี้มีเปรมเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป เธอก็ได้งานเป็นแคชเชียร์ในผับที่เธอสมัครเอาไว้ ถึงแม้จะไม่เคยคิดจะทำมาก่อน แต่เพราะรายได้ดีมาก ทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย แน่นอนว่าเธอต้องการชั่วโมงงานที่มากเพราะจะช่วยให้เธอเก็บเงินได้เร็วขึ้น ทำให้เธอตั้งใจเรียนรู้งาน เธอทุ่มเททำงานอย่างหนัก ทั้ง ๆ ที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องยืนทำงานนานหลายชั่วโมงทั้งต้องรับมือกับลูกค้า บางคืนเหนื่อยจนแทบขยับตัวไม่ไหว แต่เธอก็อดทน

เพราะนี่เป็นหนทางเดียวที่เธอจะหาเงินเยอะ

เชื่อเถอะว่าถ้ามีเงิน ชีวิตจะดีขึ้นกว่านี้มากต่อให้มีเรื่องห่วยแตก หรือชีวิตจะบัดซบแค่ไหน เงินจะเป็นตัวเยียวยาทุกสิ่ง

แน่นอนว่าความมุ่งมั่นของผักกาดมันมากล้นเสียจน เพียงแค่ไม่ถึงเดือนเธอก็เก็บเงินได้เยอะมาก ทั้งเงินรายอาทิตย์ที่ได้ ไม่รวมทิป มันทำให้เธอไม่รอช้าที่จะใช้เงินก้อนแรกที่ได้มา

เธอต้องเปลี่ยนทรงผมก่อนเป็นอันดับแรก ผักกาดไล่หาข้อมูลอย่างละเอียด ก่อนจะเดินเข้าร้านซาลอนและบอกช่างว่าเธออยากเปลี่ยนลุคหมดจด ไม่ใช่แค่ตัดปลายหรือเล็มผมเหมือนที่ผ่านมา

และแน่นอนว่าในตอนที่ก้าวออกมาจากร้านทำผม เธอมองกระจกที่สะท้อนตัวเองที่หน้าร้าน โห... แค่ตัดผมก็ดูเปลี่ยนลุคในทันที เธอมองทรงผมหยิกลอนที่อยู่ในกรอบหน้าของตัวเอง ที่ถูกช่างจัดแต่งเข้าทรงสวยดูเข้ากรอบหน้าได้อย่างลงตัว เธอยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

จากนั้นครั้งต่อ ๆ มาเธอก็เดินเข้าร้านเสริมสวย ดูแลผิวหน้า ผิวพรรณ เลือกซื้อเครื่องสำอาง ครีมบำรุงผิว ครีมทาหน้า จัดเต็มทุกไอเท็มที่คนรีวิวว่าดี

ลองหมด!

ทางฝั่งของเปรม

ร่างสูงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา กวาดตามองข่าวบนไอแพดด้วยแววตาอ่านยาก มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ดูเจ้าเล่ห์ไม่น้อย

"ร้ายเอาเรื่องนะน้องชายฉัน ทำท่าเหมือนจะสนใจเพื่อนตัวเอง แต่สุดท้ายก็ไปยุ่งกับเพื่อนเธอเฉย ไม่น่ารักเลยนะไอ้ปลื้ม!" 

แน่นอนว่าเปรมรู้ว่าควีนเป็นเพื่อนสนิทของผักกาด เพราะเขาให้คนไปตามสืบเรื่องของเธอมาหมดแล้ว 

"หึ...แต่ก็น่าสนุกนะแบบนี้" เขาพึมพำ ก่อนจะวางไอแพดลง นัยน์ตาคมฉายแววครุ่นคิด 

เขาคิดไปถึงคนที่น่าจะกำลังเสียใจมากที่สุดในตอนนี้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ ยัยเด็กคนนั้น

จังหวัดเชียงราย

ผักกาดนั่งนิ่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง สายตาเหม่อลอยไปยังหน้าต่างที่เปิดอยู่สายลมที่พัดผ่านแผ่วเบาไม่อาจช่วยคลายความเครียดของเธอได้เลย หลายวันมานี้ เธอได้แต่คิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี 

แน่นอนว่าตอนนี้เธอไม่มีหน้าไปเรียน ไม่สามารถไปใช้ชีวิตตามปกติได้อีกแล้ว ใครจะไปทนมองหน้าคนที่ทำให้โลกของเธอพังลงได้กัน

เธอทำใจไม่ได้ที่จะต้องกลับไปเจอปลื้มทุกวัน ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต้องแสร้งเป็นเพื่อนกัน ทั้งที่เธอเจ็บปวดแทบขาดใจ เธอทำใจไม่ได้

ไม่มีทาง เธอไม่ต้องการแบบนั้น!

เธอไม่อยากใช้ชีวิตที่มหา’ลัยเดิม ไม่อยากเจอใครหน้าไหนอีกต่อไปแล้ว โดยเฉพาะเขา

ผักกาดตัดสินใจแน่นอนแล้วว่า

เธอจะซิ่ว!

เธอจะย้ายไปเรียนที่อื่น เธอจะไปเริ่มต้นใหม่

และคืนนั้นผักกาดก็ตัดสินใจไปคุยกับพ่อแม่ แน่นอนว่าพวกท่านย่อมตกใจเป็นธรรมดา เพราะการที่จะซิ่วไปเรียนที่อื่น มันก็ทำให้เธอเสียเวลา ต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด แต่เมื่อพ่อกับแม่มองเห็นแววตาที่หม่นหมองและสีหน้าที่ดูไม่มีความสุขของลูกสาว พวกท่านก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักใจ

"ลูกแน่ใจแล้วใช่ไหม ลูกรู้ใช่ไหมว่าลูกจะเสียเวลาไปปีนึงเลยนะ?" พ่อถามเสียงเข้ม

"ค่ะ หนูแน่ใจแล้ว"

แม่ที่นั่งเงียบมานานเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้เบา ๆ มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

"แม่ไม่รู้ว่าลูกเจอกับปัญหาอะไร แต่ในเมื่อหนูยังไม่พร้อมที่จะเล่า แม่กับพ่อก็จะไม่ซัก แต่แม่ก็ไม่อยากให้ลูกหนีปัญหานะลูก" แม่หยุดพูดแล้วลูบหัวเธอเบา ๆ เธอนั่งก้มหน้า แสบร้อนที่หัวตาอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง เธอรู้ว่าพ่อกับแม่เป็นห่วงเธอมาก 

แม่ยังคงพูดต่อ "แต่ถ้าลูกตัดสินใจดีแล้ว แม่กับพ่อก็จะสนับสนุน ขอแค่อย่างเดียว...อย่าทำให้ตัวเองเสียใจภายหลัง"

ผักกาดเม้มปากแน่นเงยหน้ามองพ่อกับแม่ ดวงตาแดงก่ำ ก่อนพยักหน้ารับคำหนักแน่น "หนูสัญญา หนูจะไม่ทำให้พ่อกับแม่ผิดหวังอีกค่ะ"

วันต่อมา ผักกาดโทรไปแจ้งเรื่องลาออกกับทางมหา’ลัย ก่อนจะเดินทางไปยื่นเอกสารด้วยตัวเองที่คณะ ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครทันสังเกต เพราะเธอตั้งใจทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด

หลังจากนั้นเธอเริ่มต้นวางแผนชีวิตใหม่ทั้งหมด เธอต้องหาที่เรียนใหม่

เธอเสิร์ชหาหอพักในอินเทอร์เน็ต เปรียบเทียบกัน ดูหมดทั้งสภาวะแวดล้อมและการเดินทาง

ยังไม่รวมเรื่องที่วนเวียนอยู่ในหัวตอนนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่า ถ้าทุกอย่างลงตัวทั้งเรื่องเรียนและเรื่องหอพัก

สิ่งที่เธอจะทำต่อคือเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เธอยังคงนึกถึงคำพูดของเปรมอยู่เสมอ เหมือนมันฝังใจไปแล้ว

"ถ้าเธอหัดดูแลตัวเอง เธอจะเป็นคนที่สวยและเก่งมากนะ รู้ตัวไหม" ตอนนั้นเธอไม่ใส่ใจ ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องรูปร่างหน้าตาจะสำคัญ ไม่แคร์ด้วยว่าใครจะมองเธอยังไง

แต่ตอนนี้ เธอเริ่มคิดแล้ว

ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครมาสนใจ ไม่ใช่เพราะอยากให้ใครเห็นค่า แต่เพราะเธอไม่อยากถูกมองข้ามอีกต่อไป

 ต่อไปนี้เธอจะเปลี่ยนตัวเองให้ดีกว่าเดิม เธอจะรักตัวเองให้มาก จะได้ไม่มีใครมาทำร้ายเธออีก

...

หลังจากจัดการเรื่องลาออกและหาที่อยู่ใหม่เรียบร้อย 

ผักกาดก็เริ่มมองหามหาวิทยาลัยดี ๆ ที่เธออยากเข้าเรียน เธอใช้เวลาศึกษาหลักสูตรและเงื่อนไขการรับสมัครของหลายที่ จนในที่สุดก็มาสะดุดตากับมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง 

ซึ่งไม่ไกลจากหอพักมากนัก การเดินทางก็สะดวก เธอสามารถนั่งรถไฟฟ้าไปได้และใช้เวลาไม่นาน และเธอก็ตกลงที่จะเลือกที่นั่น

เมื่อจัดการเรื่องเรียนจบ เธอก็หมดปัญหาไปเปลาะหนึ่ง จากนั้นเธอก็หันมาจัดการปัญหาต่อมา ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยคิดจะทำมาก่อน

หลังจากมองตัวเองในกระจก พิจารณาดวงหน้าหมองคล้ำ ผิวพรรณหยาบกร้าน ขอบตายังดำปี๊จากการนอนน้อยของตัวเองแล้ว เห็นแล้วก็ถอนใจ สภาพก่อนนั้นว่าหนักแล้ว ตอนนี้หนักกว่านั้นร้อยเท่า 

คงเพราะปัญหาร้อยแปดพันเก้าที่เธอเผชิญทำให้เธอยิ่งดูโทรมหนักกว่าเดิม 

ไม่ได้การแล้ว หากเป็นแบบนี้การเข้าไปเรียนในที่ใหม่ก็คงไม่พ้นเจอถ้อยคำดูถูกและการกลั่นแกล้งสารพัดอีกแน่ เธอคิดย้อนกลับไปถึงประสบการณ์ที่ผ่านมา โลกใบนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

แน่นอนว่าการที่เธอต้องทำให้ดูดีนั้นเพราะเธอเผชิญกับตัวเองมาแล้วว่า หน้าตาดีมีชัยไปกว่าครึ่ง และโลกก็จะใจดีกับเธอ 

เห็นมากับตา เจอมากับตัว!

 ในระหว่างที่รอไปเรียนที่ใหม่ ผักกาดก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับการดูแลผิวพรรณและการแต่งหน้าอย่างจริงจัง เธอกดติดตามบล็อกเกอร์และอินฟลูเอนเซอร์ด้านความงามที่มีชื่อเสียง ไล่ดูรีวิวผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ตั้งแต่ครีมบำรุงผิว เครื่องสำอาง นอกจากนั้นเธอยังมองหาคลินิกเสริมความงามที่ขึ้นชื่อเรื่องการฟื้นฟูผิวหน้าและปรับโครงหน้าให้ดูสดใสขึ้น เป็นคลินิกที่ดาราเซเลปเข้ามาใช้บริการมากมายและแน่นอนว่าราคาแรง

แต่ก็นะ!! เธอลงจองที่นั่นทันที

เธอมีเงินเก็บจากค่าขนมที่พ่อแม่ให้อยู่มากในบัญชี แต่ว่าหากเป็นเรื่องนี้ก็ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือยไปสักหน่อย

แม้ว่าครอบครัวของเธอจะไม่ได้จน แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดที่เธอจะใช้เงินแบบไม่คิด ผักกาดไม่อยากรบกวนเงินของพ่อแม่ในเรื่องนี้ ถ้าเธออยากเปลี่ยนตัวเอง เธอก็ต้องหาเงินใช้เอง

ใครจะกล้าไปแบมือขอเงินพ่อแม่เอามาใช้เรื่องแบบนี้กัน หลังจากจองคอร์สเสริมความงาม แน่นอนว่าอันดับต่อไปเธอก็ต้องมองหางานทำ

ร่างเล็กนอนคว่ำหน้าอยู่ที่ที่นอนที่หอพักใหม่ เธอกดหางานในโทรศัพท์มือถือเมื่อมีที่ที่น่าสนใจ

เธอตาลุกวาวเมื่อเห็นประกาศรับสมัครงานที่หนึ่ง เธออ่านรายละเอียดตำแหน่งแคชเชียร์ที่ผับแห่งหนึ่ง ค่าแรงดี ชั่วโมงงานโอเค

เธอก็ลุกขึ้นไปหยิบโน๊ตบุ๊คส่งเรซูเม่สมัครงานทันที โดยไม่รู้เลยว่า ผับแห่งนี้มีเปรมเป็นหนึ่งในหุ้นส่วน

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป เธอก็ได้งานเป็นแคชเชียร์ในผับที่เธอสมัครเอาไว้ ถึงแม้จะไม่เคยคิดจะทำมาก่อน แต่เพราะรายได้ดีมาก ทำมากได้มาก ทำน้อยได้น้อย แน่นอนว่าเธอต้องการชั่วโมงงานที่มากเพราะจะช่วยให้เธอเก็บเงินได้เร็วขึ้น ทำให้เธอตั้งใจเรียนรู้งาน เธอทุ่มเททำงานอย่างหนัก ทั้ง ๆ ที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ต้องยืนทำงานนานหลายชั่วโมงทั้งต้องรับมือกับลูกค้า บางคืนเหนื่อยจนแทบขยับตัวไม่ไหว แต่เธอก็อดทน

เพราะนี่เป็นหนทางเดียวที่เธอจะหาเงินเยอะ

เชื่อเถอะว่าถ้ามีเงิน ชีวิตจะดีขึ้นกว่านี้มากต่อให้มีเรื่องห่วยแตก หรือชีวิตจะบัดซบแค่ไหน เงินจะเป็นตัวเยียวยาทุกสิ่ง

แน่นอนว่าความมุ่งมั่นของผักกาดมันมากล้นเสียจน เพียงแค่ไม่ถึงเดือนเธอก็เก็บเงินได้เยอะมาก ทั้งเงินรายอาทิตย์ที่ได้ ไม่รวมทิป มันทำให้เธอไม่รอช้าที่จะใช้เงินก้อนแรกที่ได้มา

เธอต้องเปลี่ยนทรงผมก่อนเป็นอันดับแรก ผักกาดไล่หาข้อมูลอย่างละเอียด ก่อนจะเดินเข้าร้านซาลอนและบอกช่างว่าเธออยากเปลี่ยนลุคหมดจด ไม่ใช่แค่ตัดปลายหรือเล็มผมเหมือนที่ผ่านมา

และแน่นอนว่าในตอนที่ก้าวออกมาจากร้านทำผม เธอมองกระจกที่สะท้อนตัวเองที่หน้าร้าน โห... แค่ตัดผมก็ดูเปลี่ยนลุคในทันที เธอมองทรงผมหยิกลอนที่อยู่ในกรอบหน้าของตัวเอง ที่ถูกช่างจัดแต่งเข้าทรงสวยดูเข้ากรอบหน้าได้อย่างลงตัว เธอยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

จากนั้นครั้งต่อ ๆ มาเธอก็เดินเข้าร้านเสริมสวย ดูแลผิวหน้า ผิวพรรณ เลือกซื้อเครื่องสำอาง ครีมบำรุงผิว ครีมทาหน้า จัดเต็มทุกไอเท็มที่คนรีวิวว่าดี

ลองหมด!