ตอนที่ 19 หายไป

ผักกาดซื้อมาแบบจัดเต็ม แต่พอมานั่งมองเครื่องสำอางที่ซื้อมาก็ได้แต่นั่งอึ้ง มองมันอยู่แบบนั้น 

เธอแทบจะทำอะไรไม่เป็น ต้องเปิดคลิปในยูทูป นั่งลองผิดลองถูก ใช้เวลานานหลายชั่วโมงกับการกรีดอายไลเนอร์ให้เท่ากันสองข้าง

โคตรยาก!

 แล้วยังจะเรื่องการทารองพื้นให้เนียนที่สุดนี่อีก ตอนแรกมันยากมาก แค่ดัดขนตายังรู้สึกว่าทรมาน! ดัดทีไรสะดุ้งทุกทีเพราะดันหนีบเข้าเนื้อตัวเอง บางคืนต้องนั่งดูคลิปรีวิวเป็นสิบ ๆ คลิปเพราะยังแต่งไม่ได้ดั่งใจ แถมก่อนนอนก็ต้องมานั่งบำรุงผิว ใช้สกินแคร์ให้ครบทุกขั้นตอน 

กว่าจะได้นอนโอ้ว...เกือบเช้าก็มี เพราะเลิกงานก็ค่อนดึกแล้ว

"โห...ก่อนจะสวยต้องเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" นั่งคือน้ำเสียงโหยหวนของเธอเอง แต่ถึงจะบ่นไปแบบนั้น เธอก็ไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง

ตอนนี้ในตู้เสื้อผ้าของเธอแทบจะหาชุดกระโปรงยาวเชย ๆ สี เรียบ ๆ ไม่ค่อยได้แล้วนะ เพราะมันถูกแทนที่ด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่ ที่เธอกัดฟันซื้อ ถึงแม้จะเสียดายเงินมากก็ตาม แต่เชื่อเถอะ มันคุ้ม

ในที่สุดตู้เสื้อผ้าของเธอก็เต็มไปด้วยชุดสวย ๆ ตามแฟชั่นทันสมัย รองเท้าผ้าใบถูกแทนที่ด้วยรองเท้าส้นสูงที่หัดเดินจนคล่อง

และสิ่งที่เธอจะทำเป็นลำดับสุดท้ายก็คือ เธอตัดสินใจทำเลสิก ถึงว่ามันจะราคาแพงมากก็ตาม แต่สุดท้ายเธอใช้เงินที่หามาอย่างยากลำบากจ่ายค่าผ่าตัดไปโดยไม่คิดเสียดาย

วันแรกที่เธอลืมตาขึ้นมาแล้วมองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนโดยไม่ต้องอาศัยแว่นหนาเตอะ เธอมองตัวเองในกระจกเต็มตา

ใคร....?

"นี่ฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย!!!"

ดวงตากลมโตที่เคยซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นตา ตอนนี้กลับดูโดดเด่น สวยคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เปลือกตาเรียบเนียน ไม่มีรอยกดทับจากแว่นเหมือนเมื่อก่อน ขนตาที่เคยตกลงต่ำถูกดัดให้งอนสวย รับกับใบหน้าที่ดูเปลี่ยนไป

เธอดูแตกต่างจากเดิมราวกับเป็นคนละคน!

กรี๊ดด...สวยยยยย

แอบชมตัวเองไปหนึ่งกรุบ!

มันคือเรื่องจริง!!!

โชคดีที่พื้นฐานเป็นคนผิวพรรณดี ขาวอมชมพูตามธรรมชาติ ไม่ต้องพึ่งครีมบำรุงอะไรมากมายเหมือนคนอื่น เธอแค่เติมเต็มในส่วนที่เคยละเลย ตอนนี้เธอผิวพรรณขาวกระจ่างใสขึ้นด้วยครีมบำรุงและการเข้าคลินิกทุกสัปดาห์ ใบหน้าที่เคยทำให้เธอไม่มั่นใจกลับดูผุดผ่องดูมีออร่ามากกว่าเดิม

ริมฝีปากซีดเซียวที่ไม่เคยถูกแต่งเติม ตอนนี้ถูกทาสีชมพูระเรื่อดูเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนผิวหน้าของตัวเองเบา ๆ ราวกับไม่อยากเชื่อว่าภาพที่สะท้อนอยู่นี้คือเธอจริง ๆ

รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่และแน่นอนว่าชีวิตใหม่ของเธอได้เกิดขึ้นแล้วจริง ๆ 

ไม่มีแล้วสาวแว่น เฉิ่มเชย หากใครมาเห็นเธอตอนนี้จะนึกถึงลุคเก่าเธอแทบไม่ออก

ขนาดเธอเองยังไม่เชื่อสายตาตัวเองเลย

จากสาวแว่นหนาเฉิ่ม ๆ ที่เคยปล่อยตัว ไม่ดูแลหน้าตา ผมเผ้าชี้ฟูไม่เป็นทรง ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เธอกลายมาเป็นผู้หญิงที่ใครเห็นก็ต้องหันมามองซ้ำ

เธอสามารถเทียบกับนางแบบดัง ๆ ได้เลย ยิ่งพอเปลี่ยนลุคแต่งหน้าแต่งตัว ก็ทำให้เห็นสัดส่วนของเธอชัดมากขึ้น อันที่จริงแล้วเธอเป็นคนซ่อนรูปสุด ๆ!  

อกเป็นอก เอวเป็นเอว ถึงส่วนสูงจะน้อยแต่อย่างอื่นคือโตมากๆ เช่นหนมหน๊ม กับสะโพกงามงอน 

...ว่าแล้วก็อดภูมิใจในตัวเองไม่ได้จริง ๆ 

เมื่อเธอก้าวเข้าไปทำงานเป็นวันแรกหลังจากเปลี่ยนลุค ทุกคนในร้านถึงกับนิ่งอึ้ง สตั๊นไปเลย ทุกคนพากันมองเธอด้วยความตกตะลึง ทุกคนเอาแต่ชมจนเธอตัวแทบจะลอยได้

และแน่นอนว่าเธอยิ้มรับคำชมเหล่านั้น 

ความพยายามของเธอไม่สูญเปล่า

เมื่อก่อน...ไม่มีใครมองเธอด้วยซ้ำ ไม่มีใครเห็นค่า ทุกคนมองผ่านเธอไปเหมือนเธอไร้ตัวตน แต่ตอนนี้กลับมีแต่คนเข้าหา 

และนั่นทำให้เธอนึกถึงคำพูดของเปรม และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใครบางคนที่หน้าเหมือนกัน

ผ่านมาราว ๆ ห้าเดือน ตอนนี้ชีวิตของเธอถือว่าราบรื่นสุด ๆ ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องการงาน ถึงแม้ว่าเธอจะเรียนปีสอง ทั้งที่พวกเพื่อน ๆ มหา'ลัยเก่าเลื่อนขึ้นไปปีสามกันแล้วก็ตาม 

อดไม่ได้ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องชีวิตที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าบางครั้งช่วงอยู่คนเดียว เธอจะยังคิดถึงปลื้มอยู่บ้างก็ตาม แต่พอนึกถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอ เธอก็ได้แต่เตือนตัวเองว่า

ให้มันเป็นแบบนี้แหละดีแล้ว!

แน่นอนว่าเธอลบตัวตนออกจากโลกโซเชียล ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเดิม ๆ สร้างตัวตนและแอคเคาน์ใหม่ที่ลงรูปสวย ๆ ของตัวเองได้อย่างภูมิใจ

ต่างจากฝั่งของปลื้มและพวกเพื่อน ๆ ที่หลังจากเพื่อนสาวคนเดียวหายไปจากวงโคจร ทุกอย่างก็ไม่เป็นเหมือนเดิมอีกเลย

ปลื้มเริ่มรู้ตัวแล้วว่าชีวิตที่ไม่มีผักกาดมันแย่มากแค่ไหน มันเงียบเหงาและว่างเปล่าอย่างที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน สิ่งที่เคยเป็นเรื่องปกติกลับกลายเป็นสิ่งที่ขาดหาย ไม่ว่าจะเป็นเสียงบ่น เสียงจิกกัด หรือรอยยิ้มแยกเขี้ยวที่เธอเคยมีให้กับพวกเขา

ทุกอย่างมันหายไปหมด เขาคงยังไม่ชินเลยสักนิด

ตอนแรกเขาคิดว่ามันคงไม่นาน เดี๋ยวเธอก็คงกลับมา เดี๋ยวเธอก็คงหายโกรธไปเอง แต่เมื่อเวลาผ่านไปเขาถึงได้รู้ว่าเธอไปแล้วจริง ๆ ไม่มีชื่อเธอในสถานศึกษา

เธอออกไปโดยไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งโซเชียลเธอก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ เหมือนจะปิดไปแล้วด้วย

เป็นเพราะความเลวของเขาที่ทำร้ายคนดี ๆ อย่างเธอ จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าเธอเป็นยังไงบ้าง 

เขาเอาแต่คิดถึงสิ่งที่ตัวเองทำพลาด คิดถึงช่วงเวลาที่มีเธออยู่ ข้าง ๆ คิดถึงทุกสิ่งดี ๆ ที่เธอเคยทำให้ แต่กลับมองข้ามมันไปอย่างคนโง่

และตอนนี้มันสายไปแล้ว 

ปลื้มกลายเป็นคนเงียบขรึมลงกว่าเดิม เก็บตัวมากขึ้น พวกธาวินกับคิงเองก็พาลเหงาไปด้วย เพราะพวกเขาต่างก็คิดถึงเพื่อนดี ๆ อย่างผักกาด คนที่คอยเติมสีสันให้พวกเขามาตลอด

ตอนนี้พวกเขายังมีสิ่งหนึ่งที่ติดค้างเธออยู่ คือคำขอโทษ

พวกเขาอยากขอโทษเธอจากใจจริง

ทางด้านควีน เธอเองก็ติดต่อผักกาดไม่ได้เช่นกัน ช่วงแรก ๆ เธอพยายามโทรหา ส่งข้อความ และแวะไปที่หอพักของเพื่อน แต่เจ้าของหอพักได้บอกกับเธอว่าเจ้าของห้องคนเก่าย้ายไปแล้ว นั่นทำเอาควีนช็อกอยู่เหมือนกัน เธอยังไม่เข้าใจถึงการหายไปของผักกาดเท่าไหร่นัก และเธอก็ยังพยายามมาถามหาเพื่อนของเธอกับกลุ่มเพื่อนสนิทของผักกาด ซึ่งก็คือหนุ่ม ๆ ทั้งสามคน

กลายเป็นว่าพวกเขาเริ่มเจอกันบ่อยขึ้น และค่อย ๆ สนิทกันโดยปริยาย กลายเป็นว่าเธอนำตัวเองมาเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนี้ได้โดยง่าย และแน่นอนว่าเธอดีใจมากที่ได้พูดคุยกับสามหนุ่มโดยเฉพาะปลื้ม ที่เธอมักจะชวนเขาคุยมากกว่าคนอื่น ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ธาวินกับคิงก็ดูออกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา ควีนเป็นคนที่อ่านยาก เหมือนมีอะไรบางอย่างในแววตาซึ่งพวกเขาดูไม่ออก

แต่พวกเขาก็ไม่ได้คุยเรื่องนี้กับปลื้ม และคิดว่ามันเองก็น่าจะรู้สึกได้

เวลาล่วงเลยไป

ผักกาดได้เริ่มต้นชีวิตที่มหา’ลัยใหม่ และแน่นอนว่าเธอต้องมีเพื่อนใหม่ สังคมใหม่และด้วยหน้าตาที่สะสวย จากเด็กสาวธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจ กลับกลายเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นสะดุดตา

และนั่นก็ทำให้เธอกลายเป็นจุดสนใจในมหาวิทยาลัย

ไม่มีแล้วสาวแว่นหนา สวมกระโปรงยาวเสื้อพอใหญ่กว่าตัว เห็นแต่จะมีสาวเปรี้ยวใส่กระโปรงสั้นเลยเข่าทำให้เห็นเรียวขาขาว เสื้อไซซ์พอดีตัว ไม่ได้เล็กรัดติ้ว แต่ก็ทำให้ไฟคู่หน้าที่แม่ให้มาเยอะ มันเด่น อกเป็นอก เอวเป็นเอว ยิ่งสวมรองเท้าสามนิ้วยิ่งเสริมบุคลิกให้เธอหุ่นเพรียวมากกว่าเดิม

 ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เธอหนุ่ม ๆ หลายคนต่างพูดถึงเธอ พากันตามจีบ แต่เพราะเธอไม่เคยให้ความหวังและให้ความสนใจใครเป็นพิเศษ เธอเพียงแค่ยิ้มพูดคุยตามปกติ ไม่ว่าผู้ชายที่เข้ามาหานั้นหวังจะจีบเธอก็ตาม

แรกเริ่มเธอเองก็ยังไม่ชินกับการถูกมองแบบนี้แต่เมื่อเวลาผ่านไปเธอก็ชินชากับสายตาคนพวกนั้นไปแล้ว พวกเขาก็แค่มอง แต่นอกจากความสวยแล้วตอนนี้เธอยังเป็นคนเฟรนด์ลี่ เข้ากับคนง่ายและพูดจาดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอาจเป็นเพราะประสบการณ์จากการทำงานด้วย เพราะที่ผับยิ่งถ้าเธอพูดจาไพเราะ วางตัวดี แต่ไม่ต้องถึงกับอ้อนอะไรแบบนั้น พวกคนที่มาเที่ยวก็มักจะให้ทิปหนักตลอด

แน่นอนว่าเธอรู้ ไม่ว่าใครที่เข้ามา สิ่งแรกที่เธอพูดก็คือ

 'คุยได้ทุกคนค่ะแต่ห้ามจีบ ถ้าใครจีบไม่คุยค่ะ' เธอพูดกับพวกเขาแล้วยังส่งยิ้มแบบใจละลายให้พวกเขา

หนุ่ม ๆ ได้ยินแบบนั้นก็พากันอกหักเป็นแถบๆ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ใช่ว่าจะตีตัวออกห่าง ก็เพราะรอยยิ้มน่ารักท่าทางเฟรนลี่ เขาก็ยอมเป็นเพื่อน แค่ได้คุยกับสาวสวยก็ยังดี

เพจมหา'ลัย ชอบลงรูปเธอบ่อย ๆ ไม่ว่าจะรอยยิ้มธรรมชาติที่พาคนมองพากันเคลิ้ม

จนกระทั่งชื่อเสียงของเธอเริ่มกระจายออกไปนอกมหา’ลัย