ตอนที่ 22 กลับมาเจอ

ลูกหว้าหันกลับมาทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ อีกนิดจะเห็นหางกระดิกแล้วนะ อะไรจะดีใจขนาดนั้น อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามกับความสดใสน่ารัก

อีกอย่างเธอก็เห็นถึงความจริงใจ

“จริงเหรอ?” ลูกหว้าแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี

“อืม...แต่ฉันอยู่นานไม่ได้นะ ต้องรีบกลับไปทำงาน”

“โอเค! แค่นี้ก็ดีใจแล้ว!” ลูกหว้าดีใจสุด ๆ รีบวิ่งมาเกาะแขนเธอ ใบหน้าน่ารักซบไหล่เพื่อน อย่างอ้อน ๆ ผักกาดรีบยกมือจับหัวของลูกหว้าดันออกเบา ๆ เพราะกลัวเครื่องสำอางจะเลอะเสื้อของเธอ แต่ยัยลูกหว้า ก็ใช่จะยอม ยังจะดันหัวกลับมาถูไถอีก กลายเป็นยื้อยุดกันแบบนั้น ในที่สุดผักกาดก็ยอมแพ้และหัวเราะออกมา

ระหว่างทางที่ไปสนามแข่ง ลูกหว้าก็คุยฟุ้งเรื่องพี่ชายของเธอที่ได้มีโอกาสแข่งรถกับ ‘คนดัง’ ของมหา’ลัยแห่งหนึ่งและชื่อมหา’ลัยที่ออกมาจากปากลูกหว้าก็ทำให้ผักกาดถึงกับนิ่งไป เพราะนั่นเป็นมหา’ลัยเก่าของเธอ

ลูกหว้าเหลือบมองเพื่อเมื่อเห็นว่าเงียบไป “เป็นไรอะ?”

ผักกาดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เพราะกลัวว่าจะเจอใครบางคน ทำให้ลังเลขึ้นมาว่าจะไปต่อดีไหมแต่คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง รับปากเพื่อนไปแล้วด้วย ก็ต้องไปแหละ

ทันทีที่เธอก้าวเข้าสู่สนามแข่ง ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียว เสียงพูดคุยเงียบลง สายตาจับจ้องไปที่คนมาใหม่ ผักกาดรู้สึกได้ถึงสายตานับสิบคู่ที่มองมาที่เธอ ทำเอาเกร็งขึ้นมา

ลูกหว้าที่เห็นอาการของเพื่อนก็หัวเราะก่อนจะแซว

“เธอสวยมากเลยนะผักกาด ไปที่ไหนก็มีแต่คนมอง ไม่แปลกใจเลย” ผักกาดยิ้มแห้งก่อนจะถูกลากไปอีกทาง เพื่อไปหาพี่ชายของเธอ

ทันทีที่พวกพี่ชายของลูกหว้าเห็นเธอ พวกเขาต่างพากันมองมาที่เธอแบบอึ้ง ๆ  ก่อนจะมีเสียงโห่แซวตามมา

“เฮ้ย น้องลูกหว้า! นี่พาใครมาเนี่ย?”

“เชรดด...!! นี่สาวฮอตที่กำลังดังในเพจมหา’ลัยนี่หว่า!”

วิ๊ดวิ๊ววว.... เสียงผิวปากออกมาจากหนุ่ม ๆ ตามมาด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของหนุ่ม ๆ ที่มองเธออย่างสนใจ

“ตัวจริงสวยกว่ารูปอีกนะครับเนี่ย!” 

เพื่อนพี่ชายลูกหว้าที่เอาแต่แซวทำให้ผักกาดอดไม่ได้ที่จะขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด 

รู้สึกเขินอยู่หน่อย ๆ กับสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอ ถึงจะเริ่มชินกับการถูกมองแล้วก็เถอะ แต่การที่เอาแต่จ้องกันขนาดนี้ก็เล่นเอาเธอประหม่าอยู่เหมือนกันนะ

มือบางเผลอยกขึ้นจับเส้นผมทัดหูแก้เก้อ แต่กลับดูน่ารักในสายตาคนอื่น 

ลูกหว้าเองก็อดขำไม่ได้ “โอ๊ย พวกพี่จะมาจ้องเพื่อนหนูแบบนี้ไม่ได้นะ ดูสิ เพื่อนหนูเขินตัวบิดแล้ว”

พอพูดจบผักกาดก็ไปถลึงตาใส่เพื่อน เขินตัวบิดอะไรกัน พูดโอเวอร์เกินแต่นั่นยิ่งทำให้หนุ่ม ๆ ยิ่งเห็นความน่ารักสดใสของเธอมากขึ้น

พี่ชายของลูกหว้าหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยแซวต่อ “ก็พี่แค่ไม่คิดว่าแกจะพาสาวฮอตมาด้วยไง นี่ถ้าคนอื่นรู้ มีหวังมีคนอิจฉาแหง ๆ”

“ถ่ายรูปเก็บไว้หน่อยดีไหมวะ?”

“เฮ้ย ๆ อย่านะ เดี๋ยวเพื่อนฉันตกใจ” ลูกหว้ารีบเบรกก่อนที่พี่ชายจะคว้าตัวเพื่อนสาวไปถ่ายรูปด้วย ไม่ใช่อะไร เดี๋ยวเจอสาวของพี่ชายเธอเข้าจะซวยไป

เพราะพี่ชายเธอสาวรุมเยอะจะตาย

 ขณะที่ผักกาดถูกเพื่อนกันอยู่ เสียงกรี๊ดกร๊าดก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของสนาม

เธออดไม่ได้ที่จะกันไปมอง เห็นกลุ่มผู้หญิงหลายคนส่งเสียงตื่นเต้นอย่างกับเจอดารา

ผักกาดขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปถามลูกหว้า “ทำไมสาว ๆ ต้องกรี๊ดกันขนาดนั้น มีดารามาด้วยเหรอ”

ลูกหว้าหัวเราะ ก่อนจะตอบกลับไปแบบรู้ทัน

“คงเป็นพวกหนุ่มฮอตจากมหา'ลัยXX นั่นแหละ เสียงกรี๊ดขนาดนี้พวกเขาคงมาถึงแล้ว"

"หืมมม...ต้องขนาดนี้เลยเหรอ" เวอร์มาก เธอคิดในใจ แต่คำพูดต่อมาของลูกหว้าก็ทำเอาเธอตัวแข็ง

"ใช่ ๆ โดยเฉพาะคนชื่อ 'ปลื้ม' นอกจากจะหล่อลากแล้ว ที่บ้านยังรวยมากอีกต่างหาก ใครไม่กรี๊ดก็แปลกแล้ว!”

ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ผักกาดสตั้น ตัวแข็ง ดวงตากลมโตสั่นไหวรุนแรง 

ปลื้ม...!

แค่ได้ยินชื่อเขาอีกครั้งหลังจากไม่ได้ยินมานาน ก็เอาเธอใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก

แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรเสียงทุ้มที่แสนคุ้นหูก็ดังแว่วมาจากทางด้านหลังซะก่อน

“ถึงกับต้องพาสาวมาเชียร์เลยเหรอ?”

เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ผักกาดตัวแข็งทื่อ ไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใครเป็นคนพูด เธอกำหมัดแน่น พยายามบังคับตัวเองไม่ให้แสดงพิรุธ ลูกหว้าที่มองอยู่รู้สึกผิดสังเกต เธอจึงขยับไปหาเพื่อนแล้วสะกิดเบา ๆ 

“ผักกาด...เป็นอะไรหรือเปล่า?”

"อ๊ะ ห๊ะ!!"

ผักกาดสะดุ้งเฮือก “เปล่า ไม่มีอะไร” รีบตอบเสียงรัวเร็วจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง  พร้อมกับก้มหน้าหลบสายตา ราวกับกลัวว่าใครจะจับพิรุธได้แล้วเอ่ยเสียงเบา 

“เดี๋ยวฉันไปห้องน้ำนะ”

เธอไม่รอให้ใครพูดอะไรต่อ รีบพูดตัดบทเดินจ้ำอ้าวออกจากตรงนั้นโดยไม่หันไปมองพวกกลุ่มคนที่มาใหม่ด้วยซ้ำ เธอรีบเดินหนีจนขาจะขวิดพาตัวเองให้หนีไปจากจุดนี้

ปลื้ม ธาวิน และคิงที่เพิ่งมาถึง พอเห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนของหญิงสาวแปลกหน้าที่เดินจากไป ก็อดไม่ได้ที่จะมองตามเธอไปจนสุดสายตา

แค่เห็นด้านหลังพวกเขาก็พากันคิดไปในทางเดียวกันว่าผู้หญิงคนนี้ต้องสวยมากแน่ ๆ 

ธาวินขมวดคิ้ว หันไปถามลูกหว้าด้วยความสงสัย “นั่นเพื่อนเธอเหรอ? ทำไมหน้าคุ้น ๆ”

ลูกหว้าหัวเราะออกมา พูดอวดเพื่อนคนใหม่ให้ธาวินฟัง 

“ใช่! นี่ไง สาวฮอตของมหา’ลัยเราเองชื่อ 'ผักกาด' ”

สิ้นเสียงของลูกหว้า ธาวินกับคิงถึงกับอ้าปากค้าง 

“ห๊า! ผักกาดเหรอ!” 

"โอ๊ย!! ตะโกนทำไมเนี่ย! เพราะเสียงที่ดังออกมาพร้อมกับทำเอาลูกหว้าสะดุ้ง เธอต่อว่าเพื่อนต่างมหา’ลัย มือบางยกขึ้นแคะหูไปด้วย ต่างจากสองหนุ่มที่ดูจะตกใจไม่น้อยที่ได้ยินเชื่อเพื่อนเก่า เขากันมองไปทางที่เธอเดินไปแล้วขมวดคิ้ว

ก่อนจะหันหน้ามามองกันอย่างตกตะลึง แล้วรีบเปิดมือถือไถหารูปของสาวสวยที่เพจมหา’ลัยเคยลง ไม่สนใจเสียงลูกหว้าที่ยังบ่นงึมงำ เพราะตอนนี้พวกเขาโฟกัสไปที่หญิงสาวอีกคนมากกว่า 

ไม่ต่างจากปลื้มที่ฟังเพื่อนพูดเงียบ ๆ แต่สายตาจ้องมองแผ่นหลังบางที่เดินจากไปด้วยแววตาลุ่มลึก

‘เป็นเธอจริง ๆ เหรอ…ผัก’

ไม่นานนัก ทุกคนก็แยกย้ายไปเตรียมตัวแข่งรถตามคิวของตัวเอง

ผักกาดกลัวเหลือเกินว่าจะบังเอิญเจอกลุ่มเพื่อนเก่า เธอจึงเลือกที่จะมาตรงโซนที่มีคนเยอะหน่อย เพราะคิดว่าไม่น่ามีคนรู้จักเจอง่าย ๆ แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นสายตาของลูกหว้า

ตาดีเกิ๊น!!!

“ผักกาด! เธอมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย เดินหาแทบตาย โทรศัพท์ก็ไม่รับ” 

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทันทีที่ลูกหว้าเจอเธอก็รีบต่อว่าเสียงงอน ๆ ทำเอาผักกาดสะดุ้งเฮือก เธอหันขวับไปมอง เพื่อนสาวยืนกอดอกจ้องเธออย่างจับผิด

เธอลืมลูกหว้าไปสนิท!

“เอ่อ...ไม่มีอะไร ฉันแค่มาหาที่นั่งดูแข่งดี ๆ น่ะ นั่งเชียร์แบบติดขอบสนามไง”

เธอพยายามปั้นสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา มือบางกำแน่นอย่างลืมตัว ใจเต้นโครมคราม จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วตอนนี้

รู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก

“จริงเหรอ?”

เจ้าหล่อนหรี่ตามองเพื่อนสาว ผักกาดรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“เอ่อ...แข่งใกล้เริ่มแล้วนี่ ไปหาอะไรดื่มกันก่อนดีไหม?”

“ไม่ต้องเลย! มายืนข้างสนามเชียร์พี่ชายฉันก่อน เดี๋ยวไม่ได้กำลังใจแข่ง นั่นไง มาแล้ว ๆ ” ว่าแล้วลูกหว้าก็รีบดึงแขนเธอให้เดินตามมาด้วย ทำให้ผักกาดต้องจำใจเดินไปยืนข้างสนามอย่างเลี่ยงไม่ได้ ก็ยัยลูกหว้าเล่นคล้องแขนเธอเอาไว้ซะแน่น

ติดหนึบ!!

ทันทีที่เธอไปถึง เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลื้มเดินออกมาจากพิทพอดี เขาอยู่ในชุดนักแข่งเต็มยศ หมวกกันน็อกถูกถืออยู่ในมือ ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูสุขุม มั่นใจ เท่สุด ๆ 

ผักกาดเผลอมองร่างสูงตาค้าง เพราะดันไปนึกถึงสมัยก่อนที่ปลื้มชอบพาเธอมาดูเขาแข่งรถอยู่บ่อย ๆ 

และดูเหมือนปลื้มจะรู้ตัวว่ามีคนมอง ดวงตาคมเหลือบมาสบตาเธอเข้าอย่างจัง

ตึกตัก! ตึกตัก!

ผักกาดสะดุ้ง หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ รีบเบือนสายตาหนีอย่างรวดเร็ว พยายามทำเป็นสนใจอย่างอื่น แกล้งมองไปทั่วสนาม ทั้งที่ภายในอกเต้นรัวจนแทบควบคุมไม่ได้

ฝั่งปลื้มเองก็ชะงักไป พอได้มองมาที่ผู้หญิงสวยที่ชื่อเดียวกับเพื่อนชัด ๆ เขาก็ยิ่งคุ้นเคยอย่างประหลาด ยิ่งตอนที่ได้สบตากันก็ยิ่งเหมือนกับมีแรงดึงดูด เขาละสายตาจากเธอไม่ได้เลย

 แต่ยิ่งมองก็เห็นเธอทำตัวแปลกๆ ท่าทางดูมีพิรุธของเธอก็ทำเอาเขาสงสัยว่าเธอเป็นอะไร 

ขณะที่ผักกาดพยายามทำเป็นไม่สนใจ ลูกหว้าก็สะกิดแขนเธอ ยิก ๆ ก่อนจะกระซิบใกล้ ๆ 

"ผักกาด ๆ หนุ่มฮอตมองมาที่เธอแหนะ งุ้ย ๆ สงสัยจะปิ๊งเพื่อนฉันซะแล้วสินะ" ลูกหว้าหัวเราะคิก ยิ่งเห็นเพื่อนมีพิรุธก็ยิ่งแซวอย่างสนุก แต่เจ้าตัวกลับที่ได้ฟังกลับขนลุก แทบอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้

เธอพยายามตีหน้านิ่ง กอดอกทำเป็นไม่สนใจ แต่ความจริงคือใจเต้นโครมครามแทบหลุดออกจากอก 

เป็นบ้าอะไร เอาแต่มองอยู่ได้ หรือจะจำกันได้นะ!!