Share

ตอนที่ 23 เดิมพัน

last update publish date: 2026-08-18 19:41:19

โชคดีที่เสียงสัญญาณเริ่มการแข่งขันดังขึ้นซะก่อน

ปลื้มที่มองอยู่จึงต้องรีบเดินเข้าสนาม

ผักกาดลอบถอนหายใจพรืดใหญ่ มือบางยกขึ้นลูบอกตัวเองที่ยังใจเต้นแรงอยู่

จากนั้นไม่นานก็มีเสียงกรี๊ดดังไปทั่วไม่ต่างจากเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วสนาม บ่งบอกว่าตอนนี้การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้ว

ผักกาดที่ตั้งใจจะไม่สนใจเขา กลับเผลอเกาะขอบสนามแน่นลุ้นจนตัวโก่ง เชียร์เขาตามคนรอบข้างไปด้วย สายตาของเธอจับจ้องไปที่รถแข่งของปลื้ม แอบลุ้นในใจอย่างลืมตัวว่าเขาจะแข่งชนะไหม

เขายังเก่งเหมือนเดิมรึเปล่า?

ก็เพราะถ้าเป็นแต่ก่อนไม่ว่าจะแข่งกับใครปลื้มก็จะคว้าชัยชนะมาครองตลอด และก็ไม่ผิดหวัง ในตอนที่เขาเร่งเครื่องเป็นรอบสุดท้าย รถของเขาแล่นฉิวเข้าเส้นชัยโดยที่เธอเองก็แอบกรี๊ดในใจ

เขาชนะ!

ปลื้มแข่งรถชนะพี่ชายลูกหว้าแบบขาดลอยไม่มีความสูสีเลย เสียงเฮ เรียกชื่อของปลื้มดังลั่นสนาม ไม่รวมถึงเสียงกรี๊ดที่มาจากสาว ๆ อีกนะ

หลังจากรถจอดสนิท ปลื้มกับพี่ชายของลูกหว้าถอดหมวกกันน็อกออกและเดินไปหากัน สีหน้าของทั้งคู่เรียบนิ่ง เดาอารมณ์ไม่ออก

พวกเขาคุยอะไรกันสักพัก แต่คนที่ทำหน้าเครียดเป็นพี่ชายของลูกหว้า แล้วก็หันมาทางจุดที่พวกเธอยืนอยู่และกวักมือเรียกสองสาวไปหา

"มานี่หน่อย" ปากของพี่ชายลูกหว้าขยับ

ลูกหว้าหันมามองเพื่อนสาวอย่างงง ๆ แต่ก็เดินไปที่สนามตามที่พี่ชายเรียก และแน่นอนว่าเธอลากผักกาดตามไปด้วย

พอทั้งสองคนเข้ามาอยู่ท่ามกลางการสนทนาที่ดูซีเรียส จู่ ๆ พี่ชายลูกหว้าก็พูดขึ้น

"ไอ้ปลื้มขอของเดิมพันในครั้งนี้เป็นการพาเธอไปส่งที่บ้าน" ชี้ไปที่ผักกาด

"!!"

เงียบ...

สักพักคนที่ถูกชี้ก็เหมือนจะเพิ่งรู้ตัว ผักกาดเบิกตากว้าง หัวใจร่วงวูบจนแทบทรงตัวไม่อยู่

"ฉันไม่ไป!" เธอปฏิเสธเสียงหลง ด้วยความตกใจและเสียงที่ดังออกมาจากปากของเธอกับท่าทางตื่น ๆ ทำเอาทุกสายตาพากันหันมามองเธอเป็นตาเดียว

พี่ชายลูกหว้าถึงกับเลิกคิ้ว ลูกหว้าก็หันมามองเธออย่างสงสัย ส่วนปลื้ม... กลับมองเธอนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์ แต่ในความรู้สึกตอนนี้คือ...

เสียงเธอคุ้นมาก

แต่ทว่าต่างจากคนที่ยังมองอยู่กลับคิดว่าผู้หญิงคนนี้แปลก

คือ...ถ้าหนุ่มหล่อขนาดนี้อาสาไปส่ง เป็นสาวคนอื่นคงกระโดดขึ้นรถไปแล้ว

แต่ว่า...

ไม่ใช่สำหรับผักกาดในตอนนี้ เธอไม่ได้อยากเจอเขา ยิ่งไปกับเขายิ่งแล้วใหญ่

และไม่ต้องคิดอะไร เธอรีบหมุนตัวกลับ แต่ในตอนที่ก้าวออกมา

"โอเค ก็ตามนั้น ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ไปกับฉัน งั้นกูจะเอาของเดิมพันเป็นการยึดรถมึงแทนแล้วกัน"

"!!"

กึก

ผักกาดชะงักกึก หันขวับกลับไปมองเขาทันที

นี่มันอะไรกัน!

เธอหันไปมองพี่ชายลูกหว้าก็เห็นเขาสีหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"เฮ้ย ไอ้ปลื้ม... แบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะเว้ย!" พี่ชายลูกหว้าโวยขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

แต่ปลื้มกลับยักไหล่อย่างไม่แยแส "กติกาคือกติกา คนแพ้ต้องจ่าย" เขาตอบพี่ชายลูกหว้าแต่สายตาคมของปลื้มจ้องตรงมาที่เธอ คิ้วเข้มยกขึ้น ราวกับกำลังรอว่าเธอจะตัดสินใจยังไง

เป็นการกดดันเธอตรง ๆ อันที่จริงเขาอยากจะพิสูจน์ในสิ่งที่ตนเองสงสัย

ผักกาดกำหมัดแน่น ทำไมเธอต้องมาเจอกับเขาแบบนี้ด้วยนะ!

เมื่อเห็นว่าผักกาดยังเงียบอยู่ ปลื้มก็แบมือไปตรงหน้าพี่ชายลูกหว้า

"เอามา"

พี่ชายลูกหว้ากำกุญแจบิ๊กไบค์แน่น นัยน์ตาสั่นไหว ดูหนักใจแต่ก็ยอมส่งกุญแจไปให้เขาอย่างเสียไม่ได้ ดูก็รู้ว่าเขาต้องรักรถคันนี้มาก

และในจังหวะที่เขากำลังจะส่งกุญแจให้ปลื้ม

"ได้ ก็ได้ ฉันไป!"

เสียงของผักกาดดังขึ้นแทรกก่อนที่กุญแจจะถูกส่งต่อ

ทุกคนหันมามองเธออีกครั้ง

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามข่มความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

เธอไม่ได้อยากไปกับเขา...

แต่เธอไม่อยากเห็นพี่ชายลูกหว้าต้องเดือดร้อนเพราะเธอ! ทั้งที่เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเธอด้วยซ้ำ

แม่งงง!!!!

"แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง"

ปลื้มพูดออกมาเสียงเรียบ เมื่อได้ยินคำตอบที่เขาต้องการ ก่อนจะรีบขึ้นไปคร่อมรถบิ๊กไบค์ ของเขาแล้วหันมามองที่เธอ คิ้วเข้มยกขึ้น 

"ตกลงจะไปมั้ย"

ผักกาดเม้มริมฝีปากแน่น มองหน้าลูกหว้าที่ยืนมองเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเขาอย่างเสียไม่ได้

บรึ๊น....!

เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ปลื้มจะบิดคันเร่งพารถพุ่งออกไปจากสนามแข่ง ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่มองตามพวกเขาไป

ตลอดทาง ผักกาดได้แต่นั่งนิ่ง นี่น่ะรถลูกรักเขาที่เมื่อก่อนไม่เคยมีใครนั่ง แต่ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาจะมีสักกี่คน 

เหอะ!! เบาะก็แข็ง ไม่เห็นจะอยากนั่งเลย บังคับกันทำไม? เธอคิดอย่างเคือง ๆ อันที่จริงแอบน้อยใจ เมื่อคิดว่าต้องมานั่งทับรอยใคร

เธอเพียงแค่จับขอบเบาะแน่น นั่งตัวเกร็ง ลมเย็นโชยปะทะใบหน้า แต่ไม่สามารถพัดพาความรู้สึกปั่นป่วนออกจากใจได้เลย

ปลื้มเองก็ขับรถเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเช่นกัน จนกระทั่ง

เขาเลี้ยวเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วจอดรถหน้าร้าน

ผักกาดขมวดคิ้ว แล้วลงจากรถด้วยท่าทางเก้งก้าง พอยืนทรงตัวได้เธอก็ถามทันที

"เรามาที่นี่ทำไม?"

ปลื้มถอดหมวกกันน็อกออก ก่อนจะเอียงหน้ามามองเธอ "กินข้าว"

"ไม่ล่ะ ฉันจะกลับบ้าน" พูดจบก็ก้าวออกไปทันที

แต่แทนที่ปลื้มจะสนใจคำปฏิเสธของเธอ เขากลับพูดเสียงนิ่ง ราวกับออกคำสั่ง

"ถ้าเธอขัดใจฉัน... ฉันจะเปลี่ยนของเดิมพันเป็นรถของพี่ชายเพื่อนเธอแทน"

"!!"

คำพูดของเขาทำให้ผักกาดชะงัก ใบหน้าเธอเปลี่ยนสี

ไอ้หมอนี่...

เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องเดินตามเขาเข้าไปในร้านอาหาร

หลังจากนั่งลง ทั้งคู่ก็เปิดเมนูสั่งอาหาร โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว

พนักงานรับออเดอร์ไปแล้ว ผักกาดก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอสั่งแต่ของโปรดตัวเองมา

"...." เธอชะงัก 

ให้ตายสิ...!

เธอลืมตัวไปว่าปลื้ม ยังจำเธอไม่ได้

ทีแรกเธอตกใจ นึกหวั่นใจว่าเขาจะสังเกตอะไรได้หรือเปล่า แต่พอคิดทบทวนดี ๆ เธอก็รู้ว่าคนอย่างปลื้มไม่มีทางใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับเธอแน่

เขาไม่มีทางจำได้ว่าเธอชอบกินอะไร เธอโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย พลางปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

ในระหว่างรออาหารเธอก็นั่งนิ่ง ไม่สบตากับคนตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

ทางด้านของปลื้มก็เอาแต่นั่งเงียบตีหน้านิ่งอย่างเดาอารมณ์เขาไม่ถูก จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ

ปลื้มก็ปรายตาไปมองเมนูที่คนตรงหน้าสั่งมาเขายกยิ้มที่มุมปาก แล้วพูดประโยคที่ทำให้โลกหยุดหมุน ในหูวิ๊ง ๆ ขึ้นมาทันที 

“เป็นเธอจริงๆ สินะ…ผัก” 

เคร้ง!

 เสียงเข้มเอ่ยออกมาพร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องหน้ามา ทำเอาผักกาดสะดุ้งเฮือก ใจกระตุก ช้อนในมือร่วงกระทบจานเสียงดัง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือไม้เย็นเฉียบหัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

“นะ นายพูดว่าอะไรนะ?”  เธอถามเสียงสั่น 

จำกันได้จริง ๆ เหรอ...

ปลื้มจึงคลี่ยิ้ม ก่อนจะย้ำอีกรอบอย่างหนักแน่น สายตาที่มองก็พราวระยับเสียจนทำเอาเธอใจแกว่ง

“เป็นเธอไงผัก เธอหลอกฉันไม่ได้หรอก” 

ผักกาดอึ้งไปราวกับถูกน้ำเย็น ๆ สาดเข้ามาที่ใบหน้าจนชาไปหมด หน้าสวยพยายามเก็บสีหน้าประหม่าเอาไว้ให้ลึกที่สุด แม้มันจะดูไม่เนียนก็ตาม เพราะในใจมันปั่นป่วนไปหมดแล้วตอนนี้

เขาจำเธอได้จริง ๆ

แต่แล้วยังไงล่ะ เธอสูดหายใจเข้าลึก ยืดตัวตรงนั่งกอดอก เชิดหน้า เป็นท่าทางที่ไม่เคยเห็นในตอนที่เป็นเพื่อนกัน แต่คนมองก็อดยิ้มตามไม่ได้ 

มันดูน่ารักไปอีกแบบ

“แล้วถ้าเป็นฉัน นายจะทำไมเหรอ” เธอถามกลับเสียงเรียบ ดวงตาจ้องมองเขาอย่างท้าทาย ก่อนจะสะบัดหน้าหนี เพราะสายตาคมกริบที่จ้องมามันทำเอาเธอรู้สึกหายใจติดขัด

ปลื้มหลุดหัวเราะในลำคอ พอเห็นท่าทางดื้อรั้นของเธอแล้วกลับรู้สึกมันเขี้ยวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“หึ… ก็ไม่ทำไมหรอก”

แต่สิ่งที่เขาทำต่อจากนั้นก็ทำเอาเธอตกใจ เมื่ออยู่ ๆ เขาก็เอนตัวมาตรงหน้าเธอ แล้วยื่นมือมาเชยคางเธอขึ้นมา เพื่อให้เธอหันหน้ามาหาเขา

ผักกาดเบิกตากว้าง ตกใจจนเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ทันทีที่รู้สึกตัว มือบางก็ปัดมือเขาออกทันที

เพี๊ยะ!

"อย่ามาแตะนะ!"  เสียงเธอแข็งกระด้าง แววตาวาวโรจน์ จ้องเขาด้วยความไม่พอใจ และมันทำเอาปลื้มอึ้ง

"....."

ไม่คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยาแบบนี้

เธอเปลี่ยนไปมาก

ถ้าเป็นผักกาดคนเดิม เธอจะชอบยิ้มให้เขาและสายตาของเธอจะเป็นประกายตลอดเมื่อได้พูดคุยกับเขา  แล้วยังอ่อนโยน จิตใจดี หัวอ่อนและช่างใสซื่อ แตกต่างจากตอนนี้โดยสิ้นเชิง 

ไม่ใช่แค่หน้าตาที่สวยขึ้นราวกับคนละคน 

แต่ไม่ว่าจะเป็นแววตาที่แข็งกร้าว คิ้วที่แทบจะขมวดติดกันอยู่ตลอดและคำพูดคำจาที่ดูจะกล้าและดุดันขึ้น ทุกอย่างในตัวผักกาดเปลี่ยนแปลงไปทั้งหมดจนปลื้มนึกแปลกใจ

ปลื้มมองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะหรี่ตามองแล้วพูดขึ้น

“เธอหายไปไหนมา?”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนพิเศษ ว่าที่ลูกเขยจากเมืองกรุง

    รถสปอร์ตคันหรูแล่นไปตามถนนสายเล็กที่ทอดตัวผ่านทุ่งนาและสวนผลไม้สองข้างทาง เสียงเครื่องยนต์ทุ้มต่ำดังแทรกผ่านความเงียบสงบของหมู่บ้าน จนชาวบ้านหลายคนที่กำลังนั่งจับกลุ่มอยู่ใต้ถุนบ้านต้องชะเง้อคอมองตามด้วยความสนใจ บางคนถึงกับวางมือจากงานที่กำลังทำ ก่อนจะหันไปสะกิดคนข้างตัวให้มองรถสีดำเงาวับคันนั้น“รถใครล่ะนั่น ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”“มาจากกรุงเทพฯ หรือเปล่า ดูแพงเชียว”“จะมาหาบ้านใครกันนะ”เสียงพูดคุยดังไล่หลังมาตลอดทาง ขณะที่ผักกาดนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะข้างคนขับ เธอเหลือบมองกระจกด้านข้าง เห็นสายตาของชาวบ้านแทบทุกหลังคาเรือนกำลังมองตามรถของปลื้มมาอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างอับอายเล็กน้อย“เค้าบอกแล้วว่าให้เช่ารถธรรมดามาก็ได้ ตัวเองดันเอาคันนี้มา ดูสิ คนมองกันทั้งหมู่บ้านแล้ว”ปลื้มเหลือบมองแฟนสาวที่แทบจะย่อตัวลงไปหลบใต้คอนโซล ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ“ก็มันเป็นรถเค้า จะให้เค้าไปเช่ารถคันอื่นทำไมล่ะ”“แต่รถตัวเองมันเด่นเกินไป”“เด่นตรงไหน ธรรมดาจะตาย”ผักกาดหันขวับไปมองคนที่พูดคำว่า ‘ธรรมดา’ ได้อย่างหน้าตาเฉย รถคันนี้ราคาสูงกว่าบ้านทั้งหลังของเธอเสียอีก หากนี่เรียกว่าธรรมดา

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 43 เป็นแฟนกัน

    ในห้องทำงานผักกาดนั่งตัวแข็งเมื่อเจอเข้ากับสายตาของพ่อปลื้มที่จ้องกันอยู่ ยิ่งไม่มีใครอยู่ด้วยแล้ว ห้องนี้กลายเป็นห้องเย็นไปเลย เธอไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาไปจากท่านเลย และดูเหมือนว่าท่านก็รู้ว่าเกร็งมากพ่อปลื้มส่ายหัวเบา ๆ พร้อมหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงแววเอ็นดู"หึ! ทำตัวตามสบายเถอะ นั่งแข็งเป็นท่อนไม้แบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นตะคริวกันพอดี"ได้ยินแบบนั้น ผักกาดที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่เผลอถอนหายใจออกมายาวพรืดอย่างโล่งอกพ่อของปลื้มเหลือบตามอง ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง"คิดว่าฉันจะกินเธอหรือไง ถึงได้นั่งหน้าซีดหน้าเซียวขนาดนั้น?"ผักกาดยิ้มแห้ง ไม่รู้เลยว่าสีหน้าออกขนาดนั้น ก่อนรีบปรับท่านั่งให้ดูผ่อนคลายขึ้นแม้ในใจจะยังเต้นรัว ทำใจสบาย ๆ ตามที่ท่านบอก"เอาล่ะ..." พ่อปลื้มเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ จ้องเธอด้วยสายตาพิจารณา "ฉันมีเรื่องอยากถามเธอสักหน่อย""ค่ะ..." ผักกาดขานรับเสียงแผ่ว"ทำไมถึงรักลูกชายฉัน?"คำถามสั้น ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าเดิมเธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามเรียบเรียงคำพูด ก่อนจะตอบไปตามความจริง"ตอนแรกหนูก็คิดว่า...ตัวเองแค่ชอ

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 42 ครอบครัวของปลื้ม

    เรื่องของควีนจบลง แต่ยังมีอีกคนที่ผักกาดต้องเคลียร์ พี่ชายของปลื้ม...เธอตัดสินใจไปพบเปรมที่ผับเพื่อเคลียร์ใจกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย เรื่องที่เขาร่วมมือกับควีน เธอรู้ความจริงหมดแล้วแต่เธอไม่ได้โกรธเขาเลยสักนิด เธอรู้ดีว่าลึก ๆ แล้ว เปรมเป็นคนดีผักกาดพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเรียบแต่จริงใจ "ฉันมาวันนี้เพื่อขอลาออกค่ะ และก็เพื่อจะบอกว่าฉันเองก็ให้อภัยพี่เปรมแล้วเหมือนกัน และก็ขอบคุณที่พี่ช่วยดูแลฉัน"เปรมชะงักไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะเบา ๆ มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนโยน"รู้เรื่องหมดแล้วสินะ?""อืม...ฉันรู้แล้วว่าพี่ร่วมมือกับควีนเพื่อแยกฉันกับปลื้มออกจากกัน"เปรมไม่ได้แสดงท่าทีตกใจอะไร เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจยาวอย่างยอมรับ"ก็คงสมควรแล้วที่เธอจะเกลียดฉัน""ฉันไม่เกลียดพี่หรอกนะ" ผักกาดพูดด้วยรอยยิ้ม"ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเราจะอยู่กันคนละฝั่ง แต่พี่เปรมก็ไม่เคยทำร้ายฉันจริง ๆ ซะหน่อย"เปรมเงียบไป ก่อนจะตัดสินใจพูดความรู้สึกในใจออกมา"รู้ไหม...พี่เองก็ชอบเธอจริง ๆ นะ"คำพูดนั้นทำให้ผักกาดชะงักไปทันที"พี่เองก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองเริ่มรู้สึกแบบนี้กับเธอตั้งแต่เมื

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 41 แฟนใครนะ น่ารักจัง

    ใช่แล้ว…เขาเคยเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกกีดกัน ถูกบังคับ ถูกตีกรอบจากครอบครัว แต่สุดท้ายเขาก็จับมือภรรยาคนนี้ ฝ่าฟันมาด้วยกันจนถึงวันนี้"ฉันรู้ว่าคุณห่วงตาปลื้ม แต่เขาควรได้มีโอกาสเรียนรู้เองบ้าง ไม่ว่าจะผิดหรือถูก ขอแค่เราคอยดูอยู่ห่าง ๆ ก็พอ" แม่ของปลื้มมองสามีด้วยสายตาอ่อนโยน จับมือสามีของเธอเอาไว้ นี่คงเป็นสิ่งที่คนเป็นแม่ต้องการขอร้องเพื่อลูกสักครั้ง เพราะก่อนหน้านั้น เธอไม่เคยขัดแย้งสามีเรื่องการเลี้ยงดูของเขาเลย"ให้โอกาสเด็ก ๆ ได้เรียนรู้กันและกันไปเถอะค่ะ"พ่อของปลื้มเงียบไปชั่วขณะ แต่ในหัวของเขาเริ่มคิดทบทวนตั้งแต่ลูกชายคนนี้เกิดมา เขาไม่เคยถามเลยว่า ปลื้มต้องการอะไรเขาตัดสินใจทุกอย่างแทนลูก วางเส้นทางให้ลูกกำหนดทิศทางของชีวิตตามที่เขาคิดว่าดี แต่เขาไม่เคยไตร่ตรองเลยว่า…ไอ้ความดื้อรั้น หัวแข็ง เอาแต่ใจของปลื้ม มันเป็นเพราะต้องการต่อต้านเขาหรือเปล่า?เขาลืมคิดไปเสียสนิทว่า ครั้งหนึ่งเขาเองก็เคยเป็นเหมือนลูกชายคนนี้เคยเป็นวัยรุ่นที่หัวแข็ง เคยเป็นเด็กหนุ่มที่ต่อต้านกฎเกณฑ์ เคยเป็นคนที่คิดว่าตัวเองถูกที่สุด และยิ่งไปกว่านั้น…เขาก็เคยดื้อแพ่งกับครอบครัวตัวเองและตอนนี้เองที่เขาได

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 40 อย่าเป็นอะไรนะ

    เธอคิดว่าตัวเองคงตาฝาด คิดถึงปลื้มแม้กระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต มือบางพยายามยื่นไปตรงหน้า แต่มันยากลำบากเหลือเกิน สติของเธอค่อย ๆ ดับวูบลง ทุกสิ่งรอบตัวจมหายไปในความมืดสนิทและสายน้ำที่เย็นเฉียบในตอนที่คิดว่าเธอไม่รอดแน่ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมีคนเรียกชื่อเธอดังแว่วอยู่ข้างหู"ผัก...ผักกาด!"อึก! แค่ก! แค่ก! ทันทีที่รู้สึกตัวเธอก็สำลักน้ำออกมาอย่างแรง ลมหายใจขาดห้วง ร่างกายเหมือนถูกฉุดกลับมาจากความตายเปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นทีละน้อย ภาพพร่ามัวตรงหน้าค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของปลื้มดวงตาของเขาแดงก่ำสั่นระริกดูหวาดกลัว เสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเธอยังคงสั่นเครือ"ผัก! เธอฟื้นแล้ว เป็นยังไงบ้าง ฉันตกใจแทบแย่!"ก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ดี ปลื้มก็ดึงร่างเธอเข้ามากอดแน่น ร่างแกร่งสั่นสะท้านราวกับคนที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในชีวิตมาเธอเบิกตากว้าง รู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นของเขาที่โอบรัดเธอไว้แนบแน่น"ขอบคุณ...ขอบคุณที่กลับมา...ฉันนึกว่าเธอจะไม่ฟื้นขึ้นมาซะแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบบ้า!" เขาพึมพำเสียงเครือข้างหูเธอยังคงงุนงง รู้สึกเหมือนยังไม่ตื่นจากฝันร้าย ดวงตา

  • BadFriend Engineer เพื่อนที่ร้าย สุดท้ายที่รัก   ตอนที่ 39 ถ้าไม่มีเธอ ฉันก็คงไม่เจ็บ

    ควีนถึงกับหัวเราะออกมา สายตาที่มองผักกาดคล้ายสมเพช แต่ลึกลงไปกลับแฝงไปด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่จะพูดสิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจ"เธอรู้อะไรมั้ย! ที่ผ่านมาน่ะ แม้ว่าฉันจะอิจฉาเธอมาตลอด แต่ฉันไม่เคยเกลียดเธอเลยนะ !" ควีนเอ่ยเสียงเรียบ ริมฝีปากเหยียดเป็นรอยยิ้มน้อย ๆ "มีหลายครั้งที่ฉันแอบคิดว่า ถ้าฉันได้เป็นเพื่อนกับเธอจริง ๆ คงเป็นเรื่องที่ดีมาก เพราะเธอเป็นคนเก่ง เธอทำอะไรก็ได้ดีไปหมด มีแต่คนชื่นชมเธอ"ดวงตาของควีนสะท้อนความรู้สึกมากมายที่อัดแน่นอยู่ภายใน อดีตที่ฝังลึก ความรู้สึกที่ค้างคา และไฟริษยาที่คุกรุ่นมาตลอด"แล้วทำไมต้องทำแบบนี้..." ผักกาดถามกลับ น้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันเคยทำอะไรให้เธอเหรอ? ฉันไม่เคยคิดร้ายกับเธอเลยนะควีน ฉันจริงใจกับเธอมาตลอด!"ควีนแค่นหัวเราะ มองผักกาดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป สายตาดุดันและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น"จริงใจ? หึ… เธอเรียกสิ่งที่เธอทำว่าความจริงใจงั้นเหรอ?""หมายความว่ายังไง ฉันทำอะไร?" ผักกาดยังคงไม่เข้าใจ ว่าไปทำอะไรให้ควีน ถึงได้เจ็บแค้นเธอขนาดนี้ ขนาดอยากจะฆ่าให้ตาย"ก็เพราะเธอ…" ควีนขบกรามแน่นก่อนจะกระแทกเสียงตวาดออกมา"เพราะเธอมาชอบผู้ชายคนเดียวกับฉันยั

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status