ตอนที่ 6 เริ่มรุก

เปรมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นน้องชายตัวดีของตนเองกำลังนั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนหนึ่ง

ผู้หญิงในชุดนักศึกษาเสื้อพอดีตัวกระโปรงยาวจนเกือบข้อเข่า ผมฟู ๆ ที่ถูกมัดลวก ๆ ยิ่งดูระคายสายตาและที่สำคัญ ผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวใส่แว่นดูโคตรเชย ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่น่าเข้ากับน้องชายเขาได้เลย

เปรมเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติน้องชายของเขาขึ้นชื่อเรื่องการควงสาวสวยระดับนางแบบหรือดาราตัวท็อปมาตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนที่มันจะพาผู้หญิงธรรมดาแบบนี้มานั่งกินข้าวด้วยกันสองต่อสอง  

นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นน้องชายควงสาวเฉิ่มหน้าตาธรรมดามานั่งกินข้าวในร้านหรูแบบนี้

แปลกจริง ผิดปกติชะมัด!

เปรมเอนตัวพิงเก้าอี้ ฟังลูกค้าพูดต่อไป ส่วนตัวเองก็แสร้งทำเป็นหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ทว่าสายตากลับยังคงจับจ้องไปที่โต๊ะของปลื้มและผู้หญิงคนนั้นเงียบ ๆ เขาไม่ได้แสดงตัว ไม่ได้เข้าไปทัก แต่กลับเลือกที่จะสังเกตจากตรงนี้แทน

ถึงขนาดยอมพาผู้หญิงคนนี้มาแบบนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องเล่น ๆ แน่ แสดงว่าเธอน่าจะมีความสำคัญกับมันพอตัว

มุมปากของเปรมยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระดกเครื่องดื่มในมืออย่างใจเย็น แล้วคิดในใจว่า

'น่าสนใจจังวะ!'

หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอกลับบ้านง่าย ๆ ทันทีที่เดินออกมาจากร้าน เขาเอ่ยขึ้นอย่างหน้าตาเฉย

"ไปดูหนังกันเหอะ"

ผักกาดที่กำลังก้าวออกจากร้านถึงกับชะงักไป สมองประมวลผลในสิ่งที่เขาพูด ในจังหวะนั้นเองตอนที่เธอกำลังก้าวก็ดันสะดุดขาตัวเอง

"ว๊าย!"

ยังไม่ทันที่เธอจะล้มลงไปกับพื้น ปลื้มก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเสียหลัก ร่างของเธอเซไปเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ตึกตัก ตึกตัก

 ราวกับโลกหยุดหมุน หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมา

"เป็นอะไรไหม?" เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นใกล้ ๆ สัมผัสจากมือที่จับแขนเธอไว้อย่างมั่นคง รวมถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างเป็นห่วง ทำให้ผักกาดหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"มะ...ไม่เป็นไร" เธอรีบดันเขาแล้วถอยห่างทันที

"แต่เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ ชวนฉันไปดูหนังเหรอ?"

ปลื้มพยักหน้าแล้วยิ้ม "อืม ไปเหอะ ยังมีเวลาเหลือเฟือ"

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ฝ่ามือหนาของเขาก็วางทาบลงบนแผ่นหลังของเธอ แล้วดันให้เธอเดินไปข้างหน้า เหมือนกับว่าเรื่องที่คุยกัน เป็นอันตกลง

แต่เดี๋ยวนะ....

"เดี๋ยว ๆ ๆ นี่ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ!"

"ก็ไม่ได้บังคับนี่ แค่ดันให้เดินเอง" เขาตอบหน้าตาย แต่แรงดันจากฝ่ามือของเขาก็บ่งบอกว่าแล้วว่าเธอไม่ควรปฏิเสธ จากนั้นฝ่ามือของเธอก็ถูกเขาจับเอาไว้ไม่ต่างจากตอนขามา 

ดวงตากลมโตในกรอบแว่นเบิกกว้าง

นี่มันอะไรกันเนี่ย!

เมื่อมาถึงโรงภาพยนตร์ ผักกาดก็ต้องอึ้งอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าปลื้มเหมาทั้งโรงเพื่อดูหนังกับเธอแค่สองคน 

"นี่นาย...เหมาทั้งโรงเลยเหรอ!" เธอถามเสียงหลง มองเขาด้วยสายตาตื่น ๆ 

ปลื้มก็หันมาพยักหน้า ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย "ก็ฉันไม่ชอบดูหนังกับคนแปลกหน้า" เขาพูดแล้วก็จับมือเธอเดินเข้าไปด้านใน

เธอเดินตามเขามาในใจก็คิดอยากจะเถียง แต่สุดท้ายก็เงียบไป ยังไงซะมาถึงขั้นนี้แล้วเถียงไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

พอเข้าไปในโรงหนัง ความเย็นจากปรับอากาศทำให้ผักกาดเผลอยกแขนขึ้นมากอดตัวเองโดยอัตโนมัติ ตอนนี้เป็นช่วงที่ตัวอย่างหนังกำลังฉาย เธอนั่งลงข้างเขาที่เบาะคู่ขนาดใหญ่ แต่เหมือนว่ามันไม่ใช่เบาะที่นั่งธรรมดา

เมื่อเขากดปุ่มปรับเบาะให้นอนราบลงกลายเป็น เตียงขนาดเล็ก เธอตกใจเขยิบหนีอัตโนมัติ 

อะไรอีก!!!!

มือหนาคว้ามือของเธอก่อนจะกระชากเข้ามาใกล้ ๆ 

"มานั่งใกล้ ๆ" 

"เหวออออ....อะไรของนายเนี่ย!" เธอร้องเสียงหลง เมื่อถูกดึงจนแทบเกยเขาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ เธอรีบดันตัวออกห่างแล้วขยับห่างอีกนิดแต่ก็ยังใกล้อยู่ดี

ถ้าอยู่ข้างนอกเขาต้องเห็นแน่ ๆ ว่าเธอหน้าแดงจนแทบจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกแล้ว! 

"เป็นไร มานี่!" ปลื้มเลิกคิ้วก่อนจะเอื้อมมือดึงข้อมือเธอเบา ๆ "ขยับมานอนใกล้ ๆ ดูหนังด้วยกัน"

"แต่ว่า..."

"อย่าเรื่องมากน่า" เขาว่าแล้วออกแรงดึงเธอให้มานอนข้าง ๆ จนได้ กลายเป็นว่าตอนนี้ระยะห่างของพวกเขาแทบจะไม่มีเหลือแล้ว!

ตอนนี้เธอและเขาอยู่ใกล้กันมากเกินไป ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน หัวใจของผักกาดเต้นโครมครามจนดูหนังไม่รู้เรื่อง สมองเธออื้ออึงไปหมด

แล้วสิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือ...

ปลื้มเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น!

ผักกาดหันไปมองเขาตาโต แต่ปลื้มกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาจับจ้องอยู่ที่จอที่กำลังฉายหนังอย่างใจจดใจจ่อ มีแค่เธอเท่านั้นแหละที่ ใจเต้นตึกตัก สติสตางค์กระเจิดกระเจิงไม่เข้าที่

เธอไม่ได้โฟกัสที่หนังเลยสักนิด!

"นาย..." เธอเรียกเสียงเบาพยายามดึงมือกลับ แต่ก็ไม่เป็นผล

"หืม?"

"มือ..."

"อืม ก็จับอยู่ไง?" ปลื้มตอบเสียงเรียบ พลางกระชับมือเธอให้แน่นขึ้นอีก

What!!!!!!

ผักกาดอ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดแล้ว

สุดท้ายเธอก็ได้แต่นอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้เขากุมมือไปจนหนังจบ

แต่ถ้าถามว่า เธอดูหนังรู้เรื่องไหม?

สั้น ๆ เลย....

ไม่!!!

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพามาดูหนังเรื่องอะไร! 

เพราะใจเธอมันโฟกัสอยู่ที่มือของเขาอย่างเดียวเลย

มืออุ่น ๆ ที่กระชับมือของเธอเอาไว้

มือที่ทำให้เธอใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ

มือที่ทำให้เธอลืมไปเลยว่า ตัวเองมาดูหนัง...ไม่ใช่มาเดต!!

ทั้งคู่เดินออกจากโรงด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเขินอายของผักกาด

...แน่นอนว่า เธอเป็นฝ่ายเขินเขาอยู่คนเดียว

ปลื้มยังคงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่เธอยังคงใจเต้นแรง พยายามไม่สบตาเขา เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะจับได้ว่าเธอแอบอมยิ้มอยู่ตลอด 

เรื่องในวันนี้ทุกอย่างมันดูผิดแผกไปหมด

สุดท้ายก็เป็นเธอที่ทนไม่ไหวเลยถามออกไป

"ทำไมวันนี้ถึงพาฉันมากินข้าว ดูหนังล่ะ"

ปลื้มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลบตาเขายกมือขึ้นเกาจมูกแต่ก็ตอบกลับมา "ก็แค่อยากตอบแทนที่เธอช่วยฉันมาตลอด กลับกันเถอะ" พูดจบเขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที 

ร่างสูงเดินนำหน้าไป

ผักกาดกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ และเดินตามเขาไปโดยไม่เอะใจอะไร

หลังจากไปกินข้าวกับดูหนังกับเพื่อนสนิทกันสองคน ทั้งคู่ก็เข้าคลาสเรียนช่วงเย็นตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือ หญิงสาวคนเดียวของกลุ่มที่อารมณ์ดีผิดปกติ เธอนั่งอมยิ้มจนจบคาบเรียน ไม่ว่าใครจะมองไปที่เธอก็จะเห็นรอยยิ้มอยู่ตลอด เพื่อนทั้งสองคนก็เช่นกัน

เมื่อธาวินกับคิงเห็นเพื่อนสาวที่ปกติไม่ค่อยแสดงออกถึงความสุขมากขนาดนี้ พวกเขาก็หันมามองหน้ากันแล้วพยักหน้ารับรู้ได้ทันที

"ไอ้ปลื้มแม่งน่าจะเริ่มรุกละว่ะ"