ตอนที่ 7 ถลำลึก

หลังเลิกเรียน ปลื้มกำลังจะอาสาไปส่งผักกาดแต่จู่ ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาหยิบมันขึ้นมากดรับสาย เสียงจากปลายสายเป็นของช่างประจำอู่ซ่อมรถที่เขาฝาก ลูกรักหรือบิ๊กไบค์คันโปรดไว้ให้เปลี่ยนอะไหล่

ปลื้มฟังจบ เขาก็ก่อนจะตอบรับกลับไป "โอเค เดี๋ยวเข้าไป"

หลังจากวางสาย เขาหันไปบอกผักกาดตามตรงเพราะตอนแรกตั้งใจว่าจะไปส่งเธอ "ฉันต้องแวะไปอู่ซ่อมรถหน่อย ลูกรักมีปัญหานิดหน่อย"

ถึงว่าละสิ วันนี้ถึงได้เอารถยนต์มาเพราะส่งลูกรักไปเข้าอู่นี่เอง

ผักกาดพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ลูกรักที่ว่าของเขาคือบิ๊กไบค์คันโปรดของเขานั่นแหละ ไม่ต้องบอกว่าเขารักมันมากขนาดไหน ก็ขนาดที่ว่ารถคันนั้นน่ะไม่มีใครได้นั่งซ้อนท้ายเลยน่ะสิ!

และเธอเองก็อยากรู้จังว่าสาวคนไหนจะโชคดีได้นั่งซ้อนท้ายลูกรักของเขา

พอเห็นคนพูดทำหน้าเหมือนรู้สึกผิดที่ไม่ได้ไปส่งเธอ มือบางก็ยกขึ้นโบกปัดอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้ ไปทำธุระของนายเถอะ"

ปลื้มพยักหน้ารับก่อนจะยกมือขึ้นโยกหัวเธอไปมาเบา ๆ แล้วเขาก็เดินไป ปล่อยให้เพื่อนตัวเล็กยืนตัวแข็งค้างกับสิ่งที่เขาทำ เธอยกมือขึ้นจับผมตรงจุดที่เขาลูบเบา ๆ ใบหน้าร้อนผ่าว แก้มขึ้นสีระเรื่อ หัวใจสั่นไหวอีกระลอก...

 เมื่อมาถึงอู่ ปลื้มไม่รอช้า รีบก้าวลงจากรถตรงไปหาเจ้าของอู่ทันที

"เป็นไงบ้างพี่" เขาถามเสียงเรียบ

"ลองประกอบไปแล้วนะ แต่มีปัญหานิดหน่อยว่ะ ต้องเปลี่ยนอะไหล่บางส่วนใหม่ เดี๋ยวลองมาดูก่อน"

ปลื้มพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปดูรถตัวเอง สายตาสำรวจไปตามตัวถังรถที่เขารักมาก

ขณะที่กำลังคุยกับเจ้าของอู่ถึงรายละเอียดการซ่อม ก็มีรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอด ทุกสายตาจับจ้องไปที่รถคันนั้นเป็นตาเดียว เมื่อประตูรถเปิดออกก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งจะก้าวลงมา ขาเรียวขาวก้าวลงจากรถไม่ต่างจากภาพสโลโมชั่น 

ร่างเพรียวระหงได้สัดส่วนอยู่ในชุดเสื้อครอปเผยให้เห็นเอวคอดกิ่วได้รูป เส้นผมยาวถูกปล่อยสยายเวลาลมพัดเส้นผมก็พลิ้วไหวไปตามลม ดวงหน้าของเธอสวยเฉี่ยว แม้ไม่ได้แต่งหน้าหนามากแต่ทุกอย่างดูลงตัว 

สะกดทุกสายตา

ไม่ว่าจะเป็นช่างในอู่ เจ้าของอู่ หรือแม้แต่ปลื้มเอง ต่างก็ต้องเหลือบมองเธออย่างช่วยไม่ได้ ควีนเดินลงจากรถก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ และทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็หยุดอยู่ที่ปลื้ม เพราะความหล่อเหลาสะดุดตาทำให้เธอจำเขาได้ไม่ยาก 

ในที่สุดก็ได้เจอกันจัง ๆ ซะที

ริมฝีปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาโฉบเฉี่ยวมีแววสนใจไม่น้อย 

ช่างในอู่ที่กำลังทำงานกันอยู่ เมื่อเห็นสาวสวยระดับนางแบบก้าวเข้ามา พวกเขาต่างก็พากันกระตือรือร้นทิ้งเครื่องไม้เครื่องมือแทบจะทันที แล้วพากันเดินตัวปลิวเข้ามาต้อนรับ 

ถามว่าใช่หน้าที่ตัวเองมั้ย!

แน่นอนว่า ไม่!!

ควีนส่งยิ้มหวานให้พวกเขา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนที่โปรยเสน่ห์

"เอารถมาเปลี่ยนน้ำมันเครื่องค่ะ"

พวกช่างรีบตอบรับแทบจะทันที "ได้เลยครับ เชิญทางนี้!"

ปลื้มกับเจ้าของอู่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็หันไปมองควีนเช่นกัน เพราะเธอสวยมากจริง ๆ ไม่ใช่แค่สวยแบบธรรมดา... แต่เป็นความสวยที่ขนาดดาราบางคนยังต้องอาย

ขนาดเจ้าของอู่ ที่ยืนข้าง ๆ ยังอดไม่ได้ที่จะแซว

"เด็กอะไรสวยฉิบ"

ปลื้มที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ หันกลับไปมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วนิด ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร จากนั้นหญิงสาวที่ปล่อยให้ช่างจัดการรถต่อ เธอก็เดินเข้ามาที่ทั้งสองคนยืนอยู่ เธอส่งยิ้มให้คนทั้งสอง แต่รอยยิ้มของเธอจับไปที่ปลื้มซะมากกว่า

"เอ่อ ขอโทษนะคะ คือห้องน้ำอยู่ตรงไหนเหรอคะพี่?" 

เจ้าของอู่รีบฉีกยิ้ม ก่อนจะชี้ไปทางด้านหลังอู่ "ตรงนั้นเลยครับ เดินตรงไปแล้วเลี้ยวขวาครับ"

"ขอบคุณค่ะ" ควีนตอบก่อนจะยิ้มหวานให้ทั้งสองคนแต่ก่อนจะเดินไป เธอก็แอบเหลือบมองปลื้มอีกรอบ

ปลื้มมองตามแผ่นหลังของควีนขณะที่เธอเดินไป ก่อนจะถูกเจ้าของอู่หันมาแซว

"สวยระดับนั้น กูว่ามึงจีบเถอะ มาเสิร์ฟให้ถึงที่ขนาดนี้แล้ว" ดูก็รู้ว่าสาวสวยคนนี้สนใจใคร 

ก็นะ!! มองด้วยสายตาหวานเยิ้มทอดสะพานขนาดนั้น ใครดูไม่ออกก็บ้าแล้ว

ปลื้มเลิกคิ้ว ก่อนจะหันไปมองควีนอีกรอบ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ปกติคนอย่างเขาไม่เคยเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อน และก็ไม่เคยจริงจังกับใครอยู่แล้ว

หลังจากดูรถเสร็จ ปลื้มก็ไม่ได้อยู่ต่อ เขาขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที ควีนที่เดินออกจากห้องน้ำมาพอดีมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นร่างสูงอีกแล้ว 

ดวงตาสวยหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามเจ้าของอู่ด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความอยากรู้ 

"ผู้ชายคนนั้นคือใครเหรอคะ พอดีหน้าตาคุ้น ๆ"

เจ้าของอู่ที่จับสังเกตได้ว่าควีนดูจะสนใจปลื้มเป็นพิเศษก็ยิ้มกริ่ม บอกข้อมูลที่หญิงสาวต้องการรู้แบบไม่มีกั๊ก

"อ้อ นั่นปลื้มครับ บ้านรวยมากเลยนะครับ เป็นทายาทธุรกิจใหญ่ แถมยังโสดด้วย"

ควีนฟังจบ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายบางอย่าง แต่ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไปให้จับได้ เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ ส่งยิ้มขอบคุณแล้วจัดการเดินไปจ่ายเงินจากนั้นก็เดินกลับขึ้นรถไปขับออกไป

หลายวันต่อมา ผักกาดก็ยังอารมณ์ดีแทบทุกวัน ใครเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังมีความสุขสุด ๆ 

เหตุผลน่ะเหรอ? 

ก็เพราะเธอมักได้รับอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ จากปลื้มเสมอ เธอคิดไปถึงตอนที่เขาซื้อน้ำอัดลมมาให้ระหว่างเรียน 

บางวันเขายังคอยไปรับไปส่งเธอที่คอนโด โดยที่เธอไม่ได้ร้องขอด้วยซ้ำ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ปลื้มแทบไม่เคยทำให้ใคร แต่เขากลับทำให้เธอ

การกระทำของเขายิ่งทำให้เธอคิดไปไกล

ปลื้มเองก็เดินหน้ารุกใส่ผักกาดเต็มที่ ในตอนที่อยู่ด้วยกันเขาชอบโน้มตัวเข้าไปใกล้ กระซิบข้างหูถามเรื่องที่ตัวเองไม่เข้าใจในชั้นเรียนด้วยเสียงทุ้มต่ำ นั่นทำเอาผักกาดแทบจะระเบิดตัวเองทิ้งตรงนั้น

บางทีเขาก็ชอบจ้องเธอนิ่ง ๆ ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ไม่พูดอะไร แต่เพียงแค่รอยยิ้มมุมปากของเขา ผักกาดก็รู้สึกเหมือนเลือดจะสูบฉีดจนหน้าร้อน

และทุกครั้งที่เธอกำลังเผลอหรือเหม่อ เขาจะยกมือขึ้น ดีดหน้าผากเธอพร้อมกับแซว 

"คิดอะไรอยู่ คิดถึงฉันเหรอ?" เขาพูดแล้วหัวเราะออกมาเมื่อเห็นว่าเธอทำหน้ายุ่งใส่

ยิ่งถ้าเดินด้วยกัน ปลื้มก็ไม่ปล่อยให้เธอเดินห่าง มือหนาชอบคว้าไหล่เธอไว้ดึงเข้ามาใกล้ ๆ หรือบางทีก็แกล้ง ดึงสายกระเป๋าของเธอเล่น มือของเขาก็คอยเฉียดมือของเธอบ่อย ๆ ในยามที่เดินด้วยกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เขามักจะแตะต้องตัวเธอมากขึ้น เขาชอบวางมือลงบนหัวแล้วโยกไปมา บางครั้งก็จับผมเธอเล่น 

ที่หนักกว่านั้นคือเขาดมผมของเธอ!!!

บางครั้งปลื้มก็ชอบโน้มหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเขาเป่ารดข้างแก้ม ทำเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดเพียงแค่ยิ้มมุมปากแล้วผละออกไป ทำให้หัวใจของผักกาดเต้นแรงจนแทบบ้า! 

แต่ถึงเขาจะดูแปลกไป ในการใส่ใจเธอมากกว่าเดิมแต่บางมุมเขาก็ยังคงเป็นปลื้มคนเดิม ผู้ชายที่ลึกลับและเข้าใจยากเหมือนเดิม

ผักกาดพยายามไม่คิดไปไกล แต่ใจมันเกเร เธอไม่รู้ว่าเขากำลังเล่นกับใจเธอหรือเปล่า แต่ที่รู้ ๆ คือเธอถลำลึกมากกว่าเดิมไปแล้ว