CHAPTER TWO: OUT OF DESPERATION

Hindi ko alam kung paano ako nakabalik nang maayos sa bahay. Ang alam ko lang ay halo-halo na ang nararamdaman ko nang sandaling iyon. I was betrayed by my own family dahil pinalabas ni Ate na ako ang mang-aagaw sa aming dalawa. Oo, inaamin ko na malaki ang utang na loob ko sa kaniya dahil minsan na niyang iniligtas ang aking buhay mula sa tiyak na kamatayan. Pero sobra-sobra na ang bayad na ibinigay ko sa kaniya! Ako na ang nagmukhang makasarili sa aming dalawa!

Tumulo na lang ang aking luha nang nakita ko ang sulat na iniwan sa akin ni Jake.

Jean Antoinette,

Alam kong masakit para sa iyo na tanggapin ang katotohanang ipinagpalit kita kay Andrea, but you have to accept it. Hindi na patas para sa kaniya kung hindi kita hihiwalayan kahit na siya pa ang mahal ko. Patawad, pero wala na akong magagawa pa. Hindi ko kayang mahalin ang isang tulad mo na sarili na lang ang iniintindi at hindi ang aking mga pangangailangan.

Hindi ko na nagawa pang basahin ang kabuuan ng sulat na iyon. Nilukot ko iyon at padabog na itinapon ko sa basurahan.

“Ako pa talaga ang naging makasarili ngayon! Nakakaasar! Ang kapal ng mukha niya para ipahiya ako sa sarili kong pamamahay!

I was pacing back and forth nang narinig ko ang pagtunog ng aking phone. Hindi ko na tiningnan kung sino ang nasa caller ID nang sandaling iyon at sa halip ay sinagot ko iyon sa pag-aakalang si Jake ang tumatawag sa akin.

“You’re fired!” iyon ang ibinungad sa akin ng aking kausap.

“Boss, hindi po totoo ang sinasabi ninyo, hindi ba? Binibiro ninyo lang po ako.”

“How I wish na nagbibiro lang ako, kaso hindi. Ipinahiya mo ako sa ating customer!” galit na sambit ni Boss sa akin. “I will only give you until tomorrow para kunin ang mga gamit mo!”

“Boss -”

Bago ko magawang ipaliwanag ang aking side ay pinagpatayan na ako ni Boss ng cellphone. I am at lost right now dahil sa isang araw lang ay nawala na ang lahat sa akin: si Jake, ang mga magulang ko at ang mga pinaghirapan ko. 

“Lord, ano ang kasalanan ko sa Iyo at pinahihirapan Mo ako nang ganito?” tanong ko sa Kaniya habang umiiyak. “Hindi Mo man lang ako binigyan ng isang bagay na puwede kong panghawakan eh! Bakit ako pa ang pinili Mong parusahan?”

Alam kong mas lalong walang mangyayari sa akin kung magmumukmok lang ako sa isang gilid. Kailangan kong ibangon ang aking sarili mula sa kahihiyan dahil walang ibang tutulong sa akin. Inumpisahan ko kaagad ang aking araw sa paghahanap ng trabaho. Kahit na anong trabaho ay papasukin ko na, as long as wala akong tinatapakang tao.

“I am sorry, pero wala na kasi kaming bakante ngayon.”

“You are overqualified para sa posisyong ito.”

“Maliit na kumpanya lang kami at hindi namin kaya ang iyong expected salary.”

“Tatawagan na lang kita sa mga susunod na araw.”

Nanlulumo ako sa nagaganap sa aking buhay. Apat na rejections ang natanggap ko sa unang araw pa lang ng aking paghahanap ng trabaho. Ipinamukha nila sa akin na hindi nila ako kailangan. Alam kong wala sa akin ang problema, pero desperado na ako. Kaunti na ang hawak kong pera at mauubos ko pa iyon kaagad kung hindi ako makakapasok kaagad sa bagong trabaho.

Gusto ko nang sumuko after ng aking fifth rejection nang may lumapit sa akin na isang lalaki. Binigyan niya ako ng business card.

“My boss is looking for a new secretary,” sabi ng lalaki sa akin. “And from the looks of it ay alam kong kaya mo ang mga ipagagawa niya. Willing ka bang pumasok sa company namin kung sakali?”

Tumango ako kaagad kahit na hindi ko alam kung ano ang magiging trabaho ko. I do not have any other choice. I need to survive para makapaghiganti ako sa mga taong nanloko at nang-iwan sa akin. Hindi ako makakapayag na ako lang ang magdurusa sa ginawa nila. Dala ng aking matinding pag-iisip ay hindi ko napansin na nauna na pala siya sa paglalakad at ako ay naiwanan na niya.

“Ano pa ang hinihintay mo riyan? Naghihintay na ang bago mong boss.”

Napasunod ako sa aking kausap nang wala sa oras. Hindi ko na puwedeng pakawalan pa ang opportunity na dumating sa akin.

“GET OUT!”

Iyon ang aking narinig nang tumapat kami sa isa sa mga office na naroroon. Bago ko maibuka ang aking bibig ay nakita ko isang babae na umiiyak habang palabas sa nasabing opisina.

“Alam kong gusto mong magtanong, but I suggest na huwag mo nang alamin pa kung ano ang nangyari. My Boss is already waiting for you.”

Napalunok na lang ako nang wala sa oras lalo na nang tumapak ako sa loob. Bigla akong nanlamig lalo na nang nakita ko ang lalaking sa tingin ko ay magiging boss ko simula sa araw na ito.

“Sir Kyle, I already brought someone na sa tingin ko ay papasa sa iyong standard,” sambit ng lalaking aking nakausap. “Nasa iyo na ang desisyon kung tatanggapin mo ba siya o hindi.”

“Did I tell you to lower my standards, Roman?” tanong niya sa aking kausap habang pinapasadahan ako ng tingin. “I am looking for someone who can work under pressure. At sa tingin ko ay hindi siya pasado sa aking qualifications.”

“Sir Kyle, I understand your sentiment and I saw her impressive resume kaya sa tingin ko ay papasa siya sa iyo,” sagot ni Sir Roman.

Napalunok na lang akong muli nang tinitigan na ako ng lalaking tinatawag na Sir Kyle. He scans me again using his steel grey eyes na para bang sinusukat niya kung ano ang kaya kong gawin. Kung hindi lang ako desperado sa mga oras na ito ay sigurado akong nakipaglaban na ako sa kaniya ng titigan. Buti na lang at hindi ako nasindak nang dahan-dahan siyang lumapit siya sa akin.

“Roman, lumabas ka muna. I need to test her kung kakayanin ba niya ang mga trabahong ibibigay k

o sa kaniya,” sabi ni Sir Kyle habang nakatitig sa akin.