1. Welcome to Temptation

“Fuck… Enzo…”

Kumunot ang noo ko nang marinig ko ang matinis na ungol ng babae habang naglilibot ako sa malaking private yacht ng mga Montemayor.

“Baby… harder…”

Napahigpit ang hawak ko sa strap ng bag ko. The voice came from a half-open room at the end of the hallway.

“You like that?” a man moaned.

Napakagat-labi ako habang gumapang ang init sa leeg ko. His husky voice sounded so manly. I got curious kung ano ang hitsura niya.

Mariin akong pumikit at saka tumalikod.

“Baby, your di*ck is so big. I love it. Uhm… please, harder…”

I was about to leave nang mapahinto ako sa sinabi ng babae. Fuck this shit. I was really curious.

I might be guilty of watching pornography a few times, but I never expected that I could watch somebody doing it in real life.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sa pinanggalingan ng ungol. The door was already slightly open.

And before common sense could stop me, napasilip ako.

Halos malagutan ako ng hininga kasabay ng pag-init ng buong mukha ko.

A man stood near the edge of the bed, one hand gripping a woman’s hip hard enough to leave marks.

“Spa*nk me, Enzo…” ungol ng nakatuwad na babae, halos mapunit na ang kumot sa diin ng hawak niya roon.

I flinched nang hampasin ng lalake ang pwetan ng babae as he continued thrusting in and out of her.

The woman moaned loudly as he pulled her back against him.

“Enzo…”

I swallowed hard as I felt a slight moisture between my legs.

Kumalabog ang dibdib ko nang tumama ang mga mata niya sa akin.

I froze in awkwardness. Halos malaglag ang panga ko nang hindi pa rin siya tumigil habang nakatitig siya sa akin.

Nang bahagya siyang ngumisi, the sound that escaped me was embarrassingly small.

The woman turned slightly. “Baby… I’m cum*ming…”

Nanatili ang titig ng lalake sa akin. Halos tumagos ang gray niyang mga mata sa kaluluwa ko habang patuloy siyang gumagalaw sa likod ng babae, his hand still gripping her tight.

Humugot ako ng malalim na hinga saka dahan-dahang naglakad palayo sa kanila.

That was so fucking weird.

Kumapit ako sa dibdib ko. Sobrang lakas ng tibok nito, halos hindi na ako makahinga nang maayos.

Umiling ako saka pumasok sa isang restroom. Napasandal ako sa pinto nang masara ko iyon.

I bit my lower lip, at lalo kong naramdaman kung gaano kabasa ang pagkababae ko.

Fuck.

Pinakalma ko muna ang dibdib ko bago ako bumalik sa sundeck kung saan ko iniwan si Mama.

I saw her busy talking to a staff member kaya naupo na lang ako sa sulok.

“Kapag bumaba ka sa isla, huwag kang basta magtitiwala kahit kanino.”

Napahinto ako sa pag-aayos ng strap ng sandals ko nang marinig ko iyon.

Hindi man lang ako nilingon ng matandang lalaking nakatayo malapit sa railing ng yacht. Nakatingin lang siya sa dagat.

I glanced at him, unsure if he was talking to me.

“Sorry?”

Doon lang siya lumingon. “La Isla Tentación is beautiful,” he said quietly. “But beautiful things are usually built to hide something ugly.”

May malamig na pakiramdam na gumapang sa likod ko.

Before I could ask what he meant, my mother’s voice floated from behind me.

“Amara, anak! Come here. Look!”

Lumingon agad ako.

And just like that, the island rose from the sea.

For a few seconds, nakalimutan kong huminga.

La Isla Tentación looked unreal.

Parang hindi siya parte ng Pilipinas.

Sobrang asul ng tubig sa paligid nito, at sa sobrang linaw, kita ko ang mga aninong gumagalaw sa ilalim. White cliffs curved along the coast, crowned by dark green trees and villas na parang ninakaw mula sa lumang European paintings.

Farther up, seven mansions stood on separate hills like kingdoms watching over each other.

Everything was too perfect.

Napansin ko na lang na sobrang higpit na pala ng kapit ko sa railing.

Nakatayo si Mama sa tabi ko, isang kamay nakadiin sa dibdib niya habang kumikislap ang mga mata niya na parang ang islang ito ang sagot sa lahat ng dasal na binulong niya noong pinakamahirap na mga taon ng buhay namin.

“Ang ganda, no?” she said.

I forced a smile. “Oo, Ma. Ang ganda.”

But my fingers tightened around the strap of my bag. Gustuhin ko mang mamangha, labis na nakakapagtaka kung gaano kakaiba ang vibe nito kumpara sa La Union, Boracay, o Palawan.

Wala akong nakitang tourists. Walang crowded na beach. Walang malakas na music. Walang mga batang tumatakbo malapit sa dalampasigan.

Just silence.

Mga guards na naka-dark uniforms. Cameras na nakakabit sa elegant stone posts.

Bumagal ang takbo ng yacht habang papalapit kami sa private dock na gawa sa pale stone at dark wood. May ilang lalaking naghihintay roon, lahat naka-crisp white shirts at black trousers. Wala man lang ngumiti sa amin.

Above the dock, may gold emblem na nakaukit sa arko.

Seven symbols formed a perfect circle.

A crown. A coin. A dagger. An eye. A goblet. A sleeping sun. A flame.

And at the very center, may serpent na nakapulupot sa isang rosas, its mouth almost touching the petals like it was about to kiss it.

Or devour it.

“Welcome to La Isla Tentación,” isa sa mga staff ang nagsalita nang tuluyan nang huminto ang yacht.

His voice was polite, but something about it felt rehearsed. Like those words had been said to many people before me.

Mama touched my arm.

“Ready?”

I looked at her. Mas mukha siyang bata kapag masaya siya. Mas soft tingnan ang mukha niya, mas maliwanag, halos may pagka-dalaga ulit. For the first time in years, hindi siya mukhang pagod sa kakaisip ng bills, renta, at kung paano namin maitatawid ang susunod na buwan.

So I swallowed my fear. “For you, Mama? Always.”

Her smile widened, and guilt pinched my chest.

Maybe I was being unfair. Pero kasi kapag matagal ka nang sinasanay ng buhay sa mga disappointment, kahit magandang pangyayari minsan parang too good to be true.

Mayaman si Marcelo Montemayor. Powerful. Mas matanda kay Mama, oo, pero respectful at generous.

He made my mother feel safe, and maybe that should have been enough.

Pero nang lumapit ang isa sa mga guard para tulungan kaming bumaba, naramdaman ko ulit that strange, heavy feeling.

Like the island was not welcoming us.

It was studying us.

“Ms. Lopez,” the staff member greeted my mother with a slight bow. “Mr. Montemayor has been expecting you.”

My mother smiled. “Thank you.”

Then his eyes moved to me.

“Ms. Reyes.”

I froze for half a second.

Wow. Surname ng tatay ko ang binanggit niya. Oh well, Lopez was my Mama’s maiden name. I just wished iyon na lang din ang nilagay niya sa birth certificate ko, tutal iniwan lang naman kami ni Papa.

Humakbang ako pasulong, pilit inaayos ang expression ko. I wanted to look calm and composed.

Hindi ako magmumukhang impressed. Hindi ako magmumukhang takot. At lalong hindi ako magbibigay ng dahilan para isipin ng kahit sino sa islang ito na hindi ako nababagay rito.

Pero pagdampi pa lang ng paa ko sa dock, dumulas agad ang sandal ko sa basang kahoy.

My heart jumped.

“Amara!”

Dumausdos ang bag ko mula sa balikat ko.

Tumagilid ang katawan ko at nakita ko ang kumikislap na tubig sa baba. Para bang isang maling galaw na lang, lulubog ako roon habang lahat sila nakatingin.

Then a hand caught my wrist.

Mainit ang palad niya sa balat ko, malaking-malaki kumpara sa kamay ko.

Mabilis akong nahila pabalik, hanggang bumangga ang katawan ko sa matigas na dibdib. The scent of salt and expensive perfume wrapped around me the second I hit his chest.

His grip tightened just enough to stop my fall. Enough para maramdaman ko ang lakas na parang kaya niyang kontrolin bawat galaw ko in a second.

Mabagal na gumapang ang init mula sa binti ko hanggang dibdib ko.

The way he held me did not feel gentle.

It felt possessive.

Hindi ako agad nakagalaw.

“Careful.”

That deep voice sounded so familiar.

Lumagatok ang dibdib ko nang maalala ko kung saan ko narinig ang boses na iyon.

I looked up.

Halos malagutan ako ng hininga nang makita ko ang lalaking bumabayo sa isang babae kanina with his gray eyes and sharp jaw.

Enzo