Kabanata 4: Hindi Totoo

May rhythm na ang bahay pagdating sa oras ng almusal, oras ng hapunan, oras ng katahimikan. Sa gitna ng lahat, naroon si Anderson na laging maaga, laging tahimik, laging may distansiyang parang sinukat.

Hindi kami madalas mag-usap. Ngunit sa bawat pagkakasalubong, ramdam ko ang presensiya niya na parang aninong alam kong naroon kahit hindi ko tinitingnan.

Isang umaga, inutusan akong tulungan ang magiging biyenan ko sa paghahanda para sa isang maliit na pagtitipon. Marahil sa pagdating ng kanyang anak. May mga papeles sa mesa at mga listahan, imbitasyon, at ilang dokumentong kailangang ayusin.

“Nasa study room ang ilang files,” sabi ni Victoria. “Pakikuha.”

Tumango ako at umakyat.

Pagbukas ko ng pinto ng study room, naroon si Anderson na nakaupo sa mesa, nakatutok sa laptop. Napatingin siya agad sa akin.

“May kailangan ka?”

“Mga files lang utos ni Victoria,” sagot ko. “Para sa imbitasyon.”

Tumayo siya at nagturo sa istante. “Nasa ikatlong shelf.”

Lumapit ako sa istante. Mataas ito sa malayuang tingin ngunit nang makalapit ako, mas mataas ito kaysa inaasahan ko. Tumayo ako sa dulo ng mga daliri ko, inabot ang folder, pero kulang.

“Sandali,” rinig kong sabi ni Anderson pero di ako tumigil sa pag-abot.

Lumapit siya sa likod ko.

Masyadong malapit.

Nararamdaman ko ang init ng presensya niya kahit hindi sa balat, kundi sa pagitan ng mga balikat ko. Huminto ang hininga ko at malakas ang pintig ng puso ko na takot akong marinig niya.

“Ingat,” sabi niya, mababa ang boses, halos sa tenga ko.

Inabot niya ang folder sa itaas. Nang iaabot niya iyon sa akin, sabay kaming gumalaw.

At nagtagpo ang mga kamay namin.

Isang iglap lang.

Isang simpleng pagkakamali.

Pero parang huminto ang oras.

Hindi niya agad binitiwan ang hawak.

Hindi ko rin agad binawi ang kamay ko.

May init na dumaloy kahit hindi mabilis, hindi marahas kundi mabagal, parang paalala ng bagay na pilit naming iniiwasan.

Napatingin ako sa kanya.

Napatingin din siya sa akin.

Walang salita.

May lalim ang titig niya na parang may digmaang hindi niya gustong ipakita. Parang isang hakbang na lang ang pagitan ng dapat at gusto. Kung lumapit ako ngayon, mararamdaman ko bang muli ang dampi ng kanyang halik?

Ngunit bago ko pa magawa ang nasa isip ko…

Siya ang unang bumitaw.

Mabilis. Maingat. Parang nasunog.

He clears his throat. “Are you okay?.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit - ang paghawak, o ang pagbitaw.

“O-okay lang po,” sagot ko, pilit i-steady ang boses.

Kinuha ko ang folder at mabilis na lumabas ng silid.

Hindi ako lumingon.

Kung lumingon ako, baka hindi na ako makaalis.

Pagkalabas ko, naabutan kong nakatayo sa kabilang dulo ng sala ang magiging biyenan ko.

Nakatitig.

Hindi siya nagsalita. Hindi siya kumilos.

Ngunit ang paraan ng pagtitig niya na diretso, matalim, at tahimik ay parang ilaw na biglang tumama sa isang lihim na akala kong ligtas sa dilim.

“Iwan mo na lamang ‘yan sa office room ko,” walang emosyon na wika ni Victoria.

“Okay po.”

Siya ang unang tumalikod.

Naiwan ako hawak ang folder, nanginginig ang mga daliri, at isang pakiramdam na hindi na namin kayang ibalik ang lahat sa dati.

Dumating si Adrian eksakto sa oras.

Narinig ko ang tunog ng sasakyan sa labas na makinis at bago. Pagbukas ng pinto, pumasok ang isang lalaking naka-suit, maayos ang ngiti, at malinaw ang kumpiyansa.

“Althea,” tawag ni Victoria. “Halika.”

Lumapit ako.

“Ipapakila kita bilang anak ko. Mom ang itatawag mo sa akin kapag kaharap natin si Adrian pero Victoria kapag nandito lang sa mansyon,” mariin niyang sabi habang titig na titig sa aking mata. “Huwag kang magkakamali.”

“P-pero po…”

“Wala munang pero ngayon, gawin mo lang ang aking sinabi. Papaliwanag ko sa’yo mamaya dahil mukhang walang balak sabihin ni Anderson sa’yo ang plano.”

Gulat ako.

Hindi ko alam kung paano magrereact gayong papalapit na sa amin si Adrian. Buong akala ko magiging biyenan ko siya. Hindi dahil sa gusto ko pero dahil iyon ang tinanggap na ng sistema ko.

Batid ko na pagdating ko dito ay parte na ako ng plano nila kahit wala akong ideya kung ano iyon, hindi ko lang naisip na kailangan kong magsinungaling.

“Althea, naiintindihan mo ba ang sinabi ko?” bakas ang pagmamadali sa kanya.

Mabilis akong tumango. “Opo, Mom.”

She smiled in relief. “Good, Althea, my daughter.”

Wala akong nagawa kundi tuluyang hintaying makalapit sa akin ang lalaking papakasalan ko.

Ito si Adrian Valdez na matangkad, presentable, at may matang sanay makipag-negosasyon. Nang ngumiti siya sa akin, maayos, walang pagdududa at parang alam na niya ang papel ko sa buhay niya.

“Ikaw pala,” panimula niya. “Mas maganda ka kaysa sa mga litrato.”

“Salamat,” sagot ko, pormal.

“Relax,” sabi niya, tumatawa nang bahagya. “Hindi tayo nasa boardroom.”

Hindi ako ngumiti.

Napansin iyon ni Victoria. Masimple niyang pinisil ang braso ko at may makahulugan akong nginitian.

“Mag-uusap muna kayo,” sabi ni Victoria. “Sa sala.”

Tumango kami pareho.

Umupo kami sa sofa. May pagitan. May hangganan.

“Alam kong biglaan ito,” sabi ni Adrian. “Pero praktikal tayo pareho, ‘di ba?”

Hindi ko agad sinagot.

“Ang kasal na ito,” dagdag niya, “ay may malinaw na layunin. Walang drama. Walang komplikasyon. It’s a deal between two families.”

Inalala ko ang sinabi ni Victoria.

Tumango ako. “Naiintindahan ko.”

Ngumiti siya, iyong ngiting may kumpiyansang hindi ko hiningi.

“Sanay akong may kontrol,” bigla niyang sabi. “At mukhang sanay ka ring sumunod.”

Parang may tumusok sa dibdib ko. Kinuyom ko ang aking mga kamay.

“Hindi ako sunud-sunuran,” sagot ko, mahinahon.

Tumigil siya sandali. Saka tumawa. “Maganda iyan. I’m just saying. Alam kong matapang ang dugo ni Victoria, I can see it on you.”

Marahil wala siyang alam sa plano ni Victoria.

Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto. Gusto kong tumakas.

Iniluwa ng pinto si Anderson.

May namuong galit sa aking puso ngunit gusto ko ring humingi sa kanya ng tulong kahit alam kong parte siya nito.

Huminto siya sa bungad. Isang iglap lang pero sapat para magbago ang hangin sa loob ng sala.

“Anderson,” bati ni Adrian, tumayo. “Sa wakas, nagkita rin tayo.”

Nagkamayan sila pero maikli lang at propesyonal.

“Adrian,” sagot ni Anderson.

Umupo si Sebastian sa kabilang sofa. Hindi siya malapit, hindi rin malayo. Parang sinukat ang espasyo.

“Magkakasama na pala tayo sa bahay,” sabi ni Adrian.

“Pansamantala,” sagot ni Anderson.

Ngumiti si Adrian. “Of course, sa bahay ko na siya titira,” sabi niya sabay hawak sa aking bewang para hapitin ako papalapit sa kanya.

Nagulat ako sa kanyang naging galaw pero hindi ako makaatras lalo na nang mapansin kong lumapit na rin sa amin si Victoria.

Tumango lamang si Anderson, hindi inaalis ang tingin kay Adrian. “Magiging madalas ang pagkikita natin, Althea.”

Halos maglapit ang mukha namin. Umiwas ako ng tingin at tumango.

“Shy,” bulong ni Adrian sa tenga ko.

Kinilabutan ako kaya napaatras ako.

Nakatitig lamang si Anderson na may madilim nang ekspresyon ngayon pero nanatili siyang nanonod lang. Tahimik.

“May mga patakaran ang bahay,” sabi ni Victoria, biglang sumingit. “At inaasahan kong igagalang ng lahat.”

“I understand,” sagot ni Adrian. “Lalo na kung para sa ikabubuti ni Althea.”

Napatingin siya sa akin ulit nang diretso, malinaw.

Hindi ko alam kung bakit, pero sa pagkakataong iyon, hinanap ng mata ko si Anderson.

Hindi niya ako tinitignan.

Ngunit ramdam ko ang presensiya niya na mas mabigat, mas malamig, parang may iniingatang salita na ayaw niyang bitawan.

Abot langit ang pasasalamat ko nang umalis si Adrian, nakahingi ako ng maayos. Pero hindi rin iyon nagtagal dahil sinamantala ko ang pagkakataong umakyat din si Victoria sa kanyang kwarto at lumabas naman sa hardi si Anderson.

Sumunod ako sa kanya.

“Maayos ba ang pag-uusap?” tanong niya, hindi humaharap.

“Praktikal pero ‘yon ba talaga ang dapat mong sabihin?” sagot ko.

“Kailangan mo lang sumunod, Althea. Iyon ang kasunduan kaya nandito ka.”

“Kasunduan, oo. Pero hindi ko maintindihan bakit kailangang magpanggap ni Victoria bilang magulang ko,” nalilito kong sagot sa kanya.

Doon lamang ako hinarap ni Anderson.

Nanatili na walang mabasang ekspresyon sa mukha niya.

“Lubog sa utang ang pamilya mo. Ibinigay ka sa amin bilang kabayaran. Kailangan namin-” naputol siya dahil sa pagbuntong hininga bago magpatuloy. “Dahil kailangan ni Victoria ang pamilya ni Adrian. And that’s all you need to know, Althea.”

Hindi agad ako nakapagsalita. Nakatitig lamang ako.

Tumahimik kami.

Nanlamig ako.

“Naiintindihan mo ba,” he’s now commanding.

Lumunok ako at tila hindi ko na kilala ang nasa harap ko. “Naiintindihan ko,” sagot ko nang dahan-dahan.

Hindi ko nga pala siya kilala.

“Alam kong maiintindihan mo rin, Althea. Para sa’yo iyon.”

Gusto kong maiyak dahil hindi yon totoo.

“I will protect you.”

Nagkaroon ng di pamilyar na lambing sa kanyang boses ngunit di ko iyon pinansin.

Masama ang tingin ko sa kanya bago tuluyang tumalikod kay Anderson.

Sa may pintuan ng hardin, may aninong nakatayo.

Ang hindi ko totoong ina.

Hindi siya lumapit. Hindi siya nagsalita.

Pero ang paraan ng pagtayo niya na tahimik, matuwid, at walang emosyon ay parang isang paalala na may mga taong hindi kailangang magsalita para magsimulang kumilos.

At sa gabing iyon, alam kong ang katahimikan ay hindi na proteksyon kundi simula ng laro na hindi ko piniling pasukin.

“Paramdam mo sa’kin.”