Kabanata 5: Ang Anunsyong Walang Palakpak

Maaga akong ipinatawag ako ni Victoria sa maliit na tea room sa likod ng bahay. Isang silid na bihirang gamitin, tahimik, at laging amoy dahon ng tsaa at lumang kahoy. Ang uri ng lugar kung saan hindi ka iniimbitahan para magkwento kundi para pakinggan.

Nakatayo siya sa may bintana nang pumasok ako. Nakaayos, elegante, walang bakas ng emosyon sa mukha. Parang hindi siya ang babaeng tumitig sa akin noong gabing nagkahawak ang kamay namin ni Sebastian.

“Umupo ka, Althea,” sabi niya, hindi lumilingon.

Umupo ako.

Maayos. Diretso. Handa.

“Hindi kita ipinatawag para pagalitan,” dagdag niya. “Ayokong mali ang unang akala mo.”

Tumango ako. “Naiintindihan ko po.”

Ngumiti siya nang bahagya. Isang ngiting hindi ko alam kung kanino ba ito, sa akin, o sa sarili niyang desisyon.

“Maraming mata ang nakatingin sa pamilyang ito,” sabi niya. “At kapag pumasok ka rito, awtomatiko kang bahagi ng lahat ng iyon.”

“Opo,” sagot ko.

“Tahimik ka,” dagdag niya. “At iyan ang gusto ko.”

Nanlamig ang batok ko.

“Pero,” dugtong pa ni Victorie, dahan-dahan, “ang katahimikan ay may hangganan. Kapag sobra, nagiging kahina-hinala.”

Hindi ko agad sinagot.

Pinagmasdan niya ako na hindi mula ulo hanggang paa, kundi parang sinusukat ang bigat ng bawat sagot na hindi ko pa sinasabi.

“Sabihin mo sa akin,” wika niya, “kumportable ka ba sa bahay na ito?”

Napalunok ako “Hindi,” sagot ko agad. Masyadong mabilis.

Napansin niya iyon.

Malalim ang kanyang tingin kaya nagsalita pa ako. “Hindi ko nagustuhan ang sinabi mo para magpanggap ako bilang anak mo. Hindi ko akalain na si Adrian-”

“At tingin mo sino?” pagputol ni Victoria.

Hindi ako nakasagot. Kinagat na lamang ang loob ng labi ko. 

Ayokong magkamali ng sasabihin.

“Si Anderson ba?” mas naging mapanuri ang tingin niya. “Siya ang inisip mong mapapangasawa mo.” May pagkamangha sa kanyang boses, saglit lamang.

“Nagkakamali ka, Althea. Hindi ko ibibigay ang anak ko sa’yo dahil ikaw lamang ay kapalit ng hiniram ng mga magulang mo sa akin. Kabayaran.”

Nag-iwas ako ng tingin. Dumapo ang tingin ko sa mga kamay ko. Pinili kong hindi umiyak. 

“Hindi ko tinatanong kung ligtas ka,” sabi pa ni Victoria. “Ang tinatanong ko, komportable ka ba?”

May kaibahan.

“Opo,” ulit ko, mas maingat. “Wala po akong reklamo.”

Tumango siya. “Mabuti.”

Tumayo siya at kinuha ang tasa ng tsaa sa mesa. Dahan-dahan siyang umupo sa tapat ko.

Kahit marami akong gustong sabihin, hindi ko magawa. Wala akong karapatan sa ganung pagtanggi.

“May napansin lang ako,” wika niya, humihigop sa tsaa. “Isang maliit na detalye.”

Huminto ang paghinga ko.

“Napapadalas,” dagdag niya, “ang pagkakataong nagkakasalubong kayo ni Anderson.”

Hindi niya binanggit ang paghawak.

Hindi niya binanggit ang tingin namin ni Anderson.

Ngunit malinaw.

“Hindi po maiiwasan,” sagot ko. “Iisang bahay lang po-”

“Alam ko,” putol niya, kalmado. “Hindi ako naghahanap ng paliwanag.”

Tumahimik kami.

“Ang gusto ko lang,” sabi niya sa huli, “ay makasiguro na malinaw sa’yo ang papel mo.”

“Bilang…?” tanong ko, bago ko mapigilan ang sarili.

Bumaba ang tasa niya sa mesa.

“Bilang magiging asawa ni Adrian Velasco,” sagot niya. “At bilang babaeng pinagkatiwalaan namin. You’ll be my daughter, Althea.”

Tumango ako. Hindi na makatanggi pa dahil sa isang kontrata na pinirmahan ko, naging selyado ang kapalaran ko.

“Si Adrian,” dugtong pa ni Victoria, “ay darating muli mamayang gabi para sa hapunan. Isang simpleng pagsasama. Walang pormalidad.”

Maaga akong bumaba ng hagdan nang gabing iyon. Maayos ang desenyon ng mesa na mas pormal kaysa karaniwan. May mga bulaklak, may mga kandilang hindi pa sinisindihan, at may puwestong parang sinukat para sa isang espesyal na panauhin.

Naroon si Anderson  sa dulo ng mesa.

Tahimik. Diretso ang likod. Parang matagal na niyang alam ang mangyayari.

Nagtagpo ang mga mata namin saglit.

Wala siyang sinabi.

At iyon ang mas nakakakaba.

Pinasadahan ko tuloy ng tingin ang aking satin na dress, maganda naman ito at sakto ng hubog sa aking katawan. 

“Umupo na tayo,” sabi ni Victoria mula sa may pintuan kaya napunta sa kanya ang aking atensyon.

Kasama niya ang isang lalaking hindi ko pa nakikita nang personal pero kilala ko na sa pangalan.

Gabriel Valdez.

Matangkad. Malinis ang ayos. Walang bakas ng pagmamadali sa kilos. Ang uri ng lalaking sanay na pinakikinggan bago pa man siya magsalita.

Tumayo kaming lahat.

“Magandang gabi,” bati niya, malamig ngunit magalang.

“Magandang gabi po,” sagot ko, sabay yumuko nang bahagya.

Ngumiti siya pero isang ngiting may awtoridad, hindi lambing.

Umupo kami.

“Hi, everyone,” masayang bati ni Adrian sa lahat. Dumapo ang tingin niya sa akin at agad akong nag-iwas ng tingin. 

Dumeresto siya at yumuko para halikan ako sa labi. Pilit akong ngumiti biglang ganti.

“Hi, Althea,” bulong nito sa aking tenga. “You look so stunning tonight.”

Ngumiti ako pero hindi ako masyadong komportable. “Thank you.”

Tumabi sa akin si Adrian at hindi ko na kaya pang masyadong ilibot ang tingin ko sa paligid ko dahil pakiramdam ko nakakulong ako kay Adrian. Maraming siyang nakausap ngunit hindi ko na masabayan ang pinag-uusapan nila dahil sa nakaw na tingin ko kay Anderson.

Naging tahimik ang unang bahagi ng hapunan. Walang nagbiro. Walang nagtanong. Parang may iniingatang sandali na ayaw masira.

Sa kalagitnaan ng pagkain, ibinaba ni Victoria ang kubyertos niya.

Iyon ang hudyat.

“May nais akong ipaalam,” sabi niya, mahinahon, ngunit malinaw ang bawat bigkas. “Isang desisyong matagal nang pinag-isipan.”

Huminto ang lahat.

“Si Adrian at ang anak kong si Althea ,” dugtong niya, bahagyang ngumiti, “ay magpapakasal.”

Parang may bumagsak sa mesa na hindi marinig, pero ramdam.

Hindi ako agad nakahinga.

Gumapang ang kamay ni Adrian sa bewang ko at hinapit ako papalapit sa kanya. He looks so proud, yong tipong nanalo siya sa lotto. 

Sa gilid ng paningin ko, nakita kong humigpit ang hawak ni Anderson sa baso.

Hindi siya tumingin sa akin.

Hindi rin siya nagulat.

Parang ito ang kinatatakutan niyang mangyari.

“Congratulations,” sabi ng isa sa mga bisita sa isang kamag-anak na naroon.

“Salamat,” sagot ko na lamang. 

“Ito ay para sa ikabubuti ng lahat,” masayang tugon ni Victoria.

Lahat.

Napatingin ako kay Sebastian.

Tahimik pa rin siya.

“Ang kasal,” patuloy ni Victoria, “ay gaganapin sa loob ng tatlong buwan.”

Tatlong buwan.

Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang bilang na iyon.

“Isang simpleng seremonya,” dagdag ni Gabriel. “Limitado ang imbitasyon. Walang masyadong ingay. I’m excited for my son and my future daughter in law.”

Ngumiti si Victoria. “Ayaw namin ng eskandalo.”

May kung anong gumalaw sa dibdib ko sa salitang iyon.

Eskandalo. 

As if may magagawa ako.

Tumingin si Victoria kay Sebastian.

“Alam na ito ni Sebastian,” sabi niya sa akin, parang natural lang. “Siya ang unang nakaalam.”

Hinanap ko si Anderson pagkatapos umalis na ang mga bisita at naging tahimik ang lahat. 

Walang kung ano-ano akong umakyat sa kwarto ni Anderson at mabilis na kumatok, takot ding mahuli ni Victoria.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” bungad na tanong ko kay Anderson nang pagbuksan niya ako ng pinto.

“Alam mo na dapat na mangyayari ‘yon,” walang emosyon niyang sagot.

Nangilid ang luha ko na ikinabago ng kanyang ekspresyon.

“Iyon na lang ba ang halaga ko?” mangiyak-ngiyak kong tanong.

Nagkaroon ng lungkot sa kanyang mga mata. Mabilis ang naging hakbang niya papalapit sa akin at mariin akong siniil ng halik. Hindi ko naiintindihan ang lahat ngunit sumagot ako sa kanyang mga halik, pinalalim pa namin ito hanggang sa maglaban ang aming mga dila. 

Inangat ni Anderson ang aking dress at hinawi ang aking panty.

“Ugggh!” impit kong unggol dahil sa marahas niyang pagpasok ng daliri sa aking pagkabab*e. “Anderson…”

Mabilis ang naging paggalaw ng kanyang dalawang daliri habang mariing hinahalikan ang aking leeg pababa sa collarbone bago muling hinanap ang aking mga labi.

“I’ll make sure that in the end, sa akin ka pa rin mapupunta…” bulong ni Anderson sa aking tenga bago ito marahan na kinagat at dilaan. 

“Ohh… Ahh… ang sarap, Anderson,” halinghing ko sa kanya at mariing napakapit sa kanyang braso dahil mas lalo pang naging mabilis ang paglabas pasok ng kanyang daliri. 

Dumapo ang kamay ko sa kanyang kahabaan, tigas na tigas ito at mahaba. Handang-handa na. Pero bago ko pa ito makuha sa loob ng kanyang pantalon, pinigilan ako ni Anderson.

“Hindi pa ngayon, Althea,” pigil nitong tinig. 

Impit akong napaunggol dahil dinagdagan pa niya ng daliri ang paglaro sa aking pagkabab*ae. Halos di ko na alam ang nangyayari sa sarap, gusto ko na lamang ang kanyang ginagawang pagkuha sa aking katawan.

“Lahat ng sa’yo ay sa akin,” deklara niya kasabay na labasan ako ng katas na hindi pamilyar sa akin ngunit masarap. 

Walang lakas akong napakapit kay Anderson, isinampa ko ang aking katawan sa kanya habang naghahabol ng hininga. 

Ngunit hindi ko akalain na sa masarap na gabing iyon, ito na rin ang huli naming pagkikita.