Kabanata 1: Ang Lalaking Hindi ko Dapat Tingnan

Nalaman kong ipapakasal ako sa isang lalaking hindi ko kilala sa madaling panahon.

Labinlimang minutong paulit-ulit kong naririnig ang tibok ng sarili kong puso habang nakatitig sa mesa sa harap ko, parang doon ko makikita ang paliwanag kung bakit ganoon kadaling ipamigay ang buhay ko.

“Para sa pamilya natin,” sabi ng tiyahin ko, maingat ang tono, parang maselang porselana ang pinag-uusapan. “Sandali lang naman. Isang kasal lang.”

Isang kasal lang.

Parang sapatos. Parang kontrata. Parang bagay na maaaring ipalit kapag hindi na kailangan.

Hindi ko na hinintay ang iba pang paliwanag. Tumayo ako, kinuha ang bag ko, at lumabas ng bahay na hindi lumilingon. Ayokong makita ang awa sa mga mata nilao mas masahol pa, ang ginhawang hindi na nila kailangang pumili para sa akin.

“Matutuwa ang mga magulang mo,” nakangiting pilosopo ng pinsan ko.

Napairap ako at hindi na lamang pinansin pa ang kanyang sinabi at tuluyan akong umalis sa nakakasakal na bahay na iyon. 

Hindi ko alam kung paano ako napunta sa bar.

Alam ko lang na madilim doon. Maingay. Amoy alak at usok. Isang lugar na walang nagtatanong kung sino ka at kanino ka nabibilang.

Umorder ako ng isang baso. Pagkatapos isa pa. Hanggang sa hindi ko na mabilang.

“First time?” tanong ng bartender.

Tumango ako. Ngumiti siya na parang alam na ang kasunod.

Sa ikatlong baso, doon ko siya napansin.

Nakatayo siya sa may dulo ng bar. Matangkad, tahimik, at halatang hindi bagay sa lugar. Hindi siya mukhang lasing. Hindi rin mukhang naghahanap. Pero naroon siya, parang taong sanay maghintay lang.

Mas matanda siya sa akin, halata iyon sa features ng mukha niya. At marahil ramdam ko iyon kahit hindi pa kami nag-uusap. May bigat sa kilos niya, sa paraan ng paghawak niya sa baso na parang lalaking maraming piniling hindi gawin.

Typical na corporate attire ang kanyang suot pero sobrang ganda ng dating nito sa kanya. 

Nagtagpo ang mga mata namin.

Hindi ako ang unang umiwas.

Lumapit siya nang walang tanong. Walang pilit. Umupo sa tabi ko na parang iyon ang pinaka-natural na bagay sa mundo.

“Masama ang araw?” tanong niya.

Tumawa ako saglit, mapait. “Masama ang buhay.”

Isang sulok ng labi niya ang umangat. “Masama rin ang akin.”

Hindi ko tinanong kung bakit. Ayokong malaman. Gusto ko lang ng katahimikan na may kasama.

Uminom kami. Walang pangalan. Walang detalye. Ang usapan namin ay puro kalahati lamang at mga salitang hindi kailangang tapusin para maintindihan.

“Nakatakda na ang buhay ko,” sabi ko sa kanya, lasing na sa tapang, hindi sa alak. “At wala akong say.” sabay mahinang tawa ko.

Hindi siya nagsalita agad. Tinitigan lang niya ang baso niya, saka marahang nagsabi, “May mga gabi na pwede mong kalimutan iyon.”

Tumingin ako sa kanya. “Isa ba ito roon?”

Tumango siya. Isang beses lang.

Hindi ko alam kung sino ang unang tumayo. Hindi ko rin alam kung sino ang unang humawak. Ang alam ko lang nasa gabing iyon, hinayaan kong may mangyari nang hindi ko iniisip ang bukas.

“Ahhhhmm…” pigil ko sa aking boses dahil ayokong maisip niya na gustong-gusto ko kahit iyon ang totoo.

“Don’t stop moaning for me…” hinihingal niyang bulong sa tenga ko. 

“Ahhh!”

Bawat labas pasok ng kanyang kahabaan ay siyang nagpapalawa sa tamang pag-iisip at galaw ng aking katawan. He already claimed me as his.

“I-I want from behind,” mahina kong sabi na kinatigil niya sa paggalaw.

Kahit madilim, isang nakakalokong ngiti ang kanyang binigay sa akin. Ginapangan ng init ang aking mukha kaya binalak ko itong takpan gamit ang aking kamay ngunit pinigilan niya ako. Marahan siyang gumalaw na lalong nagpahina sa buong katawan ko. 

“I don’t want to. Mas gusto kong nakikita ang mukha mo.” mabilis ang kanyang naging paggalaw at binalot na kami ng ingay sa buong kwarto.

He moaned loudly. “Damn it. I want to take you so roughly.”

Halos mangilid ang luha ko sa sensasyon.

“T-then do it.”

Bigla niyang hinalikan ang noo ko. “Hindi pwede. Your body is telling me this is your first time.”

Uminit ang pisngi ko at mas lalong binaon ang mukha sa kanyang dibdib. “Just claim me,” matapang kong sabi.

Kaya rin namang sinunod ang sinabi ko at hindi tumigil sa paggalaw sa ibabaw ko. Hinayaan ko ang di ko kilalang lalaki na angkinin ako at least sa kagustuhan ko, hindi bilang kabayaran lang.

Hindi niya sinabi ang pangalan niya. Hindi ko rin sinabi ang akin.

At nang magising ako kinabukasan, wala na siya.

May bakas ng init sa kama. At isang pakiramdam na hindi ko dapat dinala pauwi.

Tatlong araw ang lumipas bago ako muling nakahinga nang maayos.

Tatlong araw na ring pinilit kong kalimutan ang gabing iyon dahil isa itong pagkakamaling hindi na mauulit. Isang gabi ng kahinaan bago tuluyang isara ang pinto ng sarili kong buhay.

Hanggang sa araw ng pirmahan.

Tahimik ang conference room. Masyadong maliwanag. Masyadong totoo.

Kinuha ko ang ballpen at pumirma, pakiramdam ko’y may isa na namang bahagi ng sarili ko ang iniwan sa papel.

“Congratulations,” sabi ng abogado.

Doon ko naramdaman ang isang presensya.

Isang biglang bigat sa hangin. Isang pamilyar na lamig na gumapang sa batok ko. Malakas din ang tibok ng puso ko.

“Proceed.”

Nanlamig ang dugo ko sa ugat.

Dahan-dahan akong tumingin sa gilid.

At doon ko siya nakita.

Siya.

Mas maayos ang pormahan at formal. Mas malamig ang titig. Mas malayo ang aura kaysa lalaking nakasama ko sa dilim ng bar.

Pero walang pagkakamali.

Ang mga mata.

Ang boses.

Ang katahimikang parang may itinatagong apoy.

Si Anderson Valdez.

Ang lalaking nakasama ko sa isang mainit na gabi.

Nagsalubong ang mga mata namin.

Isang segundo lang ang kaya ko.

Pero sapat para bumalik ang lahat ng init, ang gabi, ang mga salitang sinabi namin nang may mangyari sa amin. Hindi ako maaaring magkamali, alam kong siya iyon.

Hindi siya nagpakita ng kahit anong emosyon.

Ako ang unang umiwas.

“Althea,” tawag ni Anderson.

Parang wala lang. Parang hindi niya ako nakilala sa ibang anyo.

Tumango ako, pilit pinapakalma ang sarili.

“Kung may kakailanganin ka,” sabi niya, mababa ang boses, kontrolado, “ipaalam mo.”

Gusto kong matawa. Gusto kong umiyak.

Alam mo ba kung ano ang ginawa natin?

Alam mo ba kung sino ako?

Pero wala akong sinabi tungkol doon at iba ang aking natanong. “Ikaw ba ang papakasalan ko?”

Hindi ako sinagot ni Anderson kundi tinitigan lamang bago niya ako talikuran at palaisipang iniwan. 

Lumipas ang araw na parang panaginip. Hanggang sa gabing iyon, sa mansyon ng Valdez, narinig ko ang boses niya mula sa sala.

“Kung masasaktan siya,” sabi ni Anderson, “sa akin mo isisi.”

Humigpit ang kapit ko sa rehas ng hagdan.

Ako.

Ako ang pinag-uusapan nila.

Bumalik ako sa kwarto, isinara ang pinto, at doon ko lang hinayaang manginig ang mga kamay ko.

Sino ba ang papakasalan ko?

Ang lalaking nakasama ko sa isang gabing walang pangalan ay ang lalaking hindi ko dapat kailanman pinagnasaan.

At sa sandaling iyon, alam kong ang gabi sa bar ay hindi pagkakamali kundi simula ng kasalanang hindi ko alam kung paano tatakasan.