4

Narinig ang katahimikan sa kusina matapos bumagsak ang mga salita, parang kahit ang tunog ng karayom ay malinaw. Habang ang head chef ay hindi makapagsalita, kinakabahan na baka kung makapagsalita siya ng mali ay mapatalsik siya ni Davian at mawala ang trabahong pinaghirapan niya. Kaya pinili na lang niyang manahimik.

Huminga nang malalim si Avery at nagsalita nang kalmado,

“Narinig ko po na gusto mo ng steak na medium-rare, dapat ay hugis diyamante, may kapal na 1 cm hanggang isa’t kalahati, at kailangang ihatid sa araw din na iyon para siguradong sariwa. Ang dami na po ng standards ninyo, para sa tulad kong ordinaryong tao, masasabi kong sobrang disente na ang pagkakasabi ko.”

Sumimangot si Davian. Para sa kanya, normal lang ang ganitong mga detalye.

“Sino ang nagsabi sa’yo niyan?” tanong niya, malamig ang boses.

Pinagpawisan ng malamig ang chef at tiningnan si Avery na para bang umaasa ng tulong, sana huwag siyang idamay. Alam nilang kapag nainis si Davian, kahit hindi siya basta nagagalit sa mga tauhan, lahat ng nasa kusina ay puwedeng masibak.

Umiling si Avery. “Hindi po siya. Tatay ko ang nagsabi sa akin tungkol doon.”

Hindi siya naniniwalang personal na kinausap ni Davian ang kanyang ama. Sa nakaraang buhay niya, madalas ikwento ng kapatid niyang si Avina kung gaano kaiba at kalamig si Davian. Pero nang makapasok siya sa negosyo, mas lalo niyang naunawaan kung bakit ganoon ito.

Nanlisik ang mga mata ni Davian. “Euphemistic words? Anong ibig mong sabihin niyan?”

Bahagyang ibinaba ni Avery ang tingin, halos pabulong, “Kung mali po ang pagkakasabi ko, pasensya na. Ayokong magalit kayo sa akin, Sir Davian.”

Tumahimik si Davian. Hindi niya kayang kontrahin iyon. Totoo naman, maingat magsalita si Avery. Matalino. Alam kung kailan dapat tumigil.

“Bukas, alas-tres ng hapon. Makikipagkita ka kay Professor Butan.”

Napangiti si Avery, nagningning ang mga mata. “Talaga?”

“Don’t get too happy,” malamig na tugon ni Davian. “With your current level, baka hindi ka pa rin tanggapin sa Sanien University kahit makita mo siya.”

Hindi alintana ni Avery ang tono nito. Taos-puso siyang nagsabi,

“Thank you, Sir. You’re really kind.”

Bahagyang kumurap si Davian, tila nagulat, pero agad din itong lumayo at umalis nang hindi lumilingon. Saka lang nakahinga nang maluwag ang lahat sa kusina.

Agad kinuha ni Avery ang maliit niyang diary at sinulat ang oras at lugar ng appointment kinabukasan. Pagkatapos, sinimulan na niyang ihanda ang hapunan.

Para sa matanda, niluto niya ang minced eggplant at steamed pork ribs, malambot at may tamang alat. Para naman kay Draven, naghanda siya ng spicy kare-kare at ginatang isda. Nagluto rin siya ng sinigang.

Sanay siya sa ganitong gawain, tatlong trabaho sa isang araw, tapos kailangan pang magluto para sa pamilya. Kaya mabilis ang kilos niya, maayos at walang sayang na galaw. Natuwa ang head chef at binigyan siya ng sariling workbench.

Habang abala, tumunog ang cellphone niya sa istante. Nilinis niya muna ang kamay bago sagutin ang tawag. Video call mula kay Avina.

Pagkabukas ng camera, agad nagsalita ang kapatid, nakangiti pero may halong panlilibak,

“Uy, ate! Nasa Guzman mansion ka ba? Parang kusina ‘yan ah!”

Nakilala ni Avina ang lugar, ang eksaktong kusina ng Guzman na nakita na niya noon. Naging mas maliwanag ang ngiti niya, halatang natutuwa. Alam niyang hindi maganda ang trato ng Guzman kay Avery.

Naalala niya ang nakaraan, noong siya mismo ang isinakay sa Rolls-Royce ng Guzman. Tinanong pa siya ng driver noon kung gusto ba niyang sa lumang bahay tumira kasama ang matandang ginang, o sa sariling villa.

Ngayon, kitang-kita niya na si Avery, nasa kusina, abalang nagluluto, habang siya, noon, ay tinuring na espesyal.

At doon niya naramdaman ang pamilyar na saya ng pagkakapanalo.

Sa isang villa na nagkakahalaga ng dalawang daang milyong piso, halos hindi magkamayaw si Avina sa kakakuha ng mga selfie at litrato. Plano niyang ipakita sa lahat ng kaibigan niya sa social media ang marangyang buhay na inaakala niyang magsisimula na.

Pero bago pa man siya makalipat, huminto saglit ang driver at mahinahong nagsabi,

“Miss, pasensya na po, pero bagong ayos pa lang ang villa. Kailangan n’yo munang tumira sa lumang bahay nang ilang linggo.”

Napasimangot siya.

“Then why did you let me choose in the first place?”

Pagdating niya sa lumang bahay, narinig pa niyang kinakausap ng panganay ng Guzman si Divine, binabanggit na pinili raw ni Avina ang villa at ayaw daw niyang makasama ang matanda, isang malinaw na paratang ng kawalang-galang.

Doon lang niya napagtanto na nilagyan pala siya ni Davian ng patibong. Dahil sa maling akala, agad nawala ang mabuting impresyon sa kanya ng matanda. Sa sobrang inis, napansin niya ang isang binatang nakaupo sa sofa, abalang naglalaro sa cellphone. Akala niya’y kasambahay ng Guzman kaya pinagalitan niya ito.

“Wala kang modo! Nasa bahay ng amo mo ka pa naglalaro? You’re fired!”

Pero laking gulat niya nang malaman na ang tinawag niyang tamad ay si Draven, ang ika-apat na anak ng pamilya, ang tipong tahimik, simple ang bihis, at walang pakialam sa branded na gamit.

Sa unang araw pa lang, tatlong miyembro ng Guzman ang nainsulto niya. Hindi na kataka-takang malamig ang naging trato sa kanya pagkatapos noon.

Pagkabalik niya sa panibagong buhay, nagdesisyon si Avina na hindi na muna lalapit sa Guzman. Ayon sa alam niyang takbo ng panahon, sa loob ng dalawang taon ay aangat na ang Tamayo family, at sa ikatlong taon, magiging listed company na sila. Kaya tiniis niya, dalawang taon lang, at ang Guzman ay magiging walang halaga sa kanya.

Ngayon, gusto niyang malaman kung ano ang kalagayan ni Avery sa bahay ng Guzman. Nang makita niya sa video call ang background ng kapatid, mga kasangkapan sa kusina, apron, at chef’s hat, napangisi siya.

“Sabi ko na nga ba,” bulong niya sa isip, “akala pa naman niya mas magaling siya sa’kin. Pero ngayon, look at her, isang katulong lang.”

Hindi nakalampas kay Avery ang pagmamataas sa mga mata ng kapatid, pero hindi na siya nagpaliwanag. Kung malaman pa ng pamilya nila na maayos ang kalagayan niya sa Guzman, siguradong guguluhin lang siya ng mga ito.

“Oo, nasa kusina ako ng Guzman. Naghahanda ako ng hapunan.”

Malambot ang boses niya, ngunit narinig iyon ni Draven na dumating sa kusina, may hawak pang manok na hita. Napatigil siya. Gusto niyang makita kung totoo bang ginagawa ni Avery ang mga ulam ng maayos o kung nagkukunwari lang siya para mapasikat.

Tahimik siyang sumandal sa pader, nakikinig habang kumakain ng chicken leg.

“Sister,” sabi ni Avina sa video, kunwaring nag-aalala, “how can the Guzman treat you like this? Ginagawa ka nilang katulong!”

Ngumiti si Avina nang palihim. Plano niyang pag-awayin si Avery at ang Guzman. Kapag nagreklamo si Avery, siguradong lalong lalayo sa kanya ang mga Guzman. Para kay Avina, ito ang hustisya, ang kapalit ng lahat ng nangyari sa nakaraang buhay nila.

Sa kabilang banda, natigilan si Draven. Biglang hindi na masarap ang hawak niyang chicken leg.

‘She’s being treated like that… and she’s still this calm?’

Hindi niya alam kung dapat siyang mainis o maawa. Pero malinaw ang isang bagay sa kanya, na ang babaeng ito ay marunong magtimpi.