CHAPTER 2: Ang Singsing sa Daliri Ko

“Vespera, tingnan mo ‘to.”

Inilahad ni Thorne ang maliit na velvet box sa harap ko. Sa loob, isang diamond ring na halos kasinglaki ng butil ng bigas—maliwanag, perpekto, malamig. Parang siya mismo.

Nakaupo kami sa backseat ng kanyang black Maybach, patungo sa engagement party sa isa sa pinakamagarbong hotels sa city. Sa labas, umuulan na naman—parang pareho ang panahon limang taon na ang nakaraan. Pero ngayon, hindi ako natatakot sa ulan. Natatakot ako sa kung gaano kabilis siyang makakapagdesisyon na sirain ang buhay ng isang tao.

“Bakit po ganito kalaki?” tanong ko, boses na parang walang pakialam. Pero sa loob, iniisip ko kung gaano karaming pera ang ginastos niya para rito. Kung gaano karaming pera ang nawala sa pamilya ko dahil sa kanya.

“Para hindi magtaka ang mga tao,” sagot niya nang walang emosyon. “Kung mukha kang mahalaga, mas madaling maniwala sila na totoo ‘to. At mas madaling manahimik ang board.”

Kinuha ko ang singsing. Malamig sa daliri ko. Parang tanikala na hindi ko pa napapansin na nakakabit na pala.

“Pasok na po ba sa kontrata ‘to?” tanong ko habang inilalagay ito sa ring finger ko. Perfect fit. Siyempre. Alam niya kung paano maging perpekto.

Tumingin siya sa akin sa unang pagkakataon nang diretso mula kaninang umaga. “Oo. Pero may isa pang clause na hindi ko binanggit kahapon.”

Natawa ako sa isip ko. *Syempre may isa pa.*

“Anong clause po ‘yon?”

Lumapit siya nang kaunti. Halos maramdaman ko ang init ng hininga niya sa leeg ko. “Sa loob ng tatlong buwan, ikaw ang misis ko—sa harap man o sa likod ng pinto. Walang ibang lalaki. Walang ibang babae. Walang tanong. Walang pag-alis.”

Tumingin ako sa kanya. “At kung ayaw ko?”

Ngumiti siya—ngiti na parang predator na nakita na ang hapunan. “May clause din para do’n. Kung lalabag ka, mawawala ang pera. Mawawala ang bagong buhay. At… mawawala rin ang trabaho mo bilang maid. Permanenteng mawawala.”

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. Sa halip, hinawakan ko ang singsing at pinihit-pihit ito. “Sige po. Deal.”

Hindi niya alam na ang clause na ‘yon ang magiging sandata ko rin. Mas malapit ako sa kanya, mas marami akong makikita. Mas marami akong makukuhang ebidensya.

---

Pagdating sa hotel, parang pumasok kami sa ibang mundo. Crystal chandeliers, red carpet, mga camera na parang mga mata ng media. Lahat sila ay naghihintay kay Thorne Valtor—at sa “fiancée” niya.

Hinawakan niya ang baywang ko nang mahigpit habang naglalakad kami papasok sa ballroom. Hindi masakit, pero sapat para ipakita na akin siya. O siya ang may-ari ko.

“Ngiti ka lang,” bulong niya sa tenga ko. “At wag kang magsalita kung hindi ka tinanong.”

Tumango ako. Pero sa loob, sinasabi ko: *Hindi mo ako kontrolado, Thorne. Ikaw ang hindi nakakaalam kung sino talaga ako.*

Nang makapasok kami, agad na lumapit ang lolo niya—si Don Gregorio Valtor. Matanda na siya, payat, pero ang mga mata niya ay matalim pa rin. Katulad ng apo niya.

“Thorne, anak,” sabi niya nang mahina pero may autoridad. “Ito ba ang napili mo?”

Tumingin si Thorne sa akin. “Oo, Lolo. Si Vespera Lang.”

Tinitigan ako ni Don Gregorio nang matagal. Parang may hinahanap siya sa mukha ko. “Maganda ka, iha. Pero… mukha kang pamilyar.”

Natigilan ako sandali. Pero mabilis kong ngitian. “Siguro po dahil madalas po akong magtrabaho sa penthouse niyo. Baka nakita niyo po ako ro’n.”

Tumango siya, pero hindi nawala ang pag-aalinlangan sa mata niya. “Siguro nga.”

Lumapit ang photographer. “Mr. Valtor, pwede po ba ang isang shot? Kayo at ang fiancée niyo.”

Tumango si Thorne. Hinila niya ako palapit. Hinawakan niya ang kamay ko na may singsing, at inilagay sa baywang niya ang isa pa. Parang natural. Parang totoo.

Ngumiti kami pareho sa camera. Pero sa likod ng ngiti ko, iniisip ko: *Ito ang simula ng katapusan mo.*

Pagkatapos ng ilang shots, lumapit ang isang lalaki—mukhang lawyer, mukhang matagal nang kasama ni Thorne. Si Marcus, ang right-hand man niya.

“Sir, may problema sa board. Hiniling ni Mr. Delgado na makita muna ang kontrata ng kasal bago mag-release ng statement.”

Tumingin si Thorne sa akin. “Hintayin mo ako rito. Huwag kang aalis.”

Tumango ako. Pero nang lumakad siya palayo kasama si Marcus, doon ko nakita ang pagkakataon.

Mabilis akong lumakad patungo sa side exit ng ballroom. Alam ko na may private elevator ro’n papunta sa suite nila. At alam ko rin na may access si Thorne sa kanyang personal server mula sa penthouse niya—kahit dito sa hotel.

Sa hallway, hinubad ko ang mataas na heels at tumakbo nang tahimik. Pumunta ako sa staff area, kung saan may computer terminal para sa housekeeping. Gamit ang fake ID na ginamit ko para makapasok bilang maid, nag-log in ako.

Ilang segundo lang—nasa system na ako.

Hinahanap ko ang folder na “Valtor Confidential 2021-2025.” Alam ko na ro’n nakatago ang mga transaksyon na ginamit niya para kunin ang kompanya ng pamilya ko. May mga encrypted files, pero may backdoor ako—salamat sa taong tinulungan ko limang taon na ang nakaraan.

Na-d******d ko ang tatlong file. Maliit lang. Hindi agad mahahalata.

Pero bago ko ma-log out, biglang may lumitaw sa screen: “Access Denied. User Tracked.”

Natigilan ako.

May tumawag sa likod ko.

“Vespera?”

Lumingon ako.

Si Thorne. Naka-stand sa pintuan ng staff room, coat niya ay nakabukas, mata niya ay parang apoy na hindi na makontrol.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya, boses na mababa pero puno ng galit.

Mabilis kong isinara ang computer. Tumayo ako. “Nagha-hanap lang po ako ng tubig. Nauhaw po ako.”

Hindi siya kumilos. Tinitingnan niya ako nang parang binubutas. “Sa staff area? Na walang sapatos?”

Tumingin ako sa paa ko. Nakalimutan ko ang heels.

Lumapit siya. Hakbang-hakbang. Hanggang sa makaharap kami.

Hinawakan niya ang baba ko—mas mahigpit kaysa kanina. “Huwag mo akong lokohin, Vespera. Alam ko kapag may nagsisinungaling.”

Hindi ko inalis ang tingin ko sa kanya. “At ano pong gagawin niyo kung sinungaling ako?”

Ngumiti siya—ngiti na parang panalo na siya. “Darating ang araw na malalaman mo.”

Hinila niya ako palapit. Halos magkadikit ang dibdib namin. “Pero ngayon, bumalik ka sa party. At wag kang aalis sa tabi ko. Naiintindihan mo ba?”

Tumango ako. Pero sa loob, sinasabi ko:

*Naiintindihan ko, Thorne.  

Pero hindi mo pa rin naiintindihan kung sino talaga ako.*

At nang hawakan niya ulit ang kamay ko para ibalik sa ballroom, naramdaman ko ang init ng singsing sa daliri ko.

Hindi ko alam kung bakit biglang uminit ang dibdib ko.

Pero alam ko—isang hakbang na lang, at masisira na talaga siya.

O… masisira rin ako kasama niya.