CHAPTER 1: Hindi Mo Ako Kilala

“Magiging asawa mo ako, Vespera. Hindi dahil gusto ko—kundi dahil wala kang takas.”

Ang boses ni Thorne Valtor ay malamig na parang bakal na hinubog sa dilim. Nakaupo siya sa likod ng malaking desk sa kanyang pribadong opisina sa pinakamataas na palapag ng Valtor Tower, ang lungsod sa ibaba ay parang mga bituin na nahulog sa paanan niya. Hindi niya ako tinitingnan nang diretso—hindi pa. Nakatuon ang mga mata niya sa tablet sa kamay niya, pero alam kong naririnig niya ang bawat tibok ng puso ko.

Ako si Vespera Lang. Sa papel, bagong maid lang ako sa penthouse niya. Sa totoo, ako ang babaeng nawala limang taon na ang nakalipas. Ang babaeng sinira ang buhay ng pamilya ko dahil sa isang desisyon niya na hindi niya alam na may mukha at pangalan.

Hindi ko inaasahan na magiging ganito kabilis ang lahat.

Kaninang umaga pa lang, normal lang ang araw. Naglilinis ako ng mga istante sa kanyang pribadong library, suot ang itim na uniporme na halos hindi ko na maramdaman ang katawan ko dahil sa lamig ng aircon. Tahimik. Walang ingay maliban sa mahinang hum ng vacuum sa malayo. Hanggang sa biglang bumukas ang pinto.

Pumasok siya.

Naka-suit pa rin siya kahit alas-dyes na ng umaga—itim na coat, puting shirt na bukas ang unang butones, at ang kanyang signature na Rolex na parang relo ng hari. Hindi siya nagsalita agad. Tumayo lang siya sa pintuan, tinitingnan ako. Parang hinuhulaan kung sino talaga ako.

“Anong pangalan mo ulit?” tanong niya, boses na parang utos na hindi kailangang sagutin.

“Vespera po, Sir,” sagot ko nang walang emosyon. Pinanatili ko ang tingin ko sa sahig. Hindi ko siya titigan. Hindi pa.

Tumalikod siya at lumakad papunta sa malaking bintana. Nakita ko sa reflection ng salamin kung paano niya inalis ang coat at itinapon sa sofa. “May emergency meeting sa board ngayon. Kailangan kong magpakita ng ‘stable family image’ sa loob ng dalawang linggo. Ang lolo ko… hindi na siya magtatagal. At ang mga investor, hindi sila naniniwala sa salita ko kung walang singsing sa kamay ko.”

Hindi ko sinagot. Alam ko na ang susunod na sasabihin niya.

“Lalagyan kita ng kontrata. Magiging misis mo ako sa papel. Tatlong buwan. Pagkatapos, libre ka na. May pera ka na, bagong buhay. Walang tanong.”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. Sa wakas, nagkatinginan kami.

Sa mata niya, wala akong nakitang pagkilala. Wala siyang alaala sa akin. Sa gabi na ‘yon limang taon na ang nakalipas—sa ulan, sa hotel bar, sa kwarto na puno ng alak at pawis—hindi niya alam na ang babaeng hinintay niya sa kama ay ako. At pagkatapos ng gabing ‘yon, kinabukasan, nilamon na niya ang kompanya ng pamilya ko. Walang pasensya. Walang awa. Walang pangalan.

Kaya ngayon, narito ako. Hindi para magpatawad. Para maghiganti.

“Magkano po?” tanong ko, boses na parang wala lang.

Ngumiti siya—ngiti na hindi umabot sa mata. “Sapatos na lang ang hindi mo mabibili sa halagang ibibigay ko. Pero may rules. Walang tanong tungkol sa negosyo ko. Walang pakialam sa personal life ko. At… walang pag-alis hangga’t hindi ko sinasabi.”

Tumango ako. “Sige po.”

Hindi niya alam na ang kontratang ‘yon ang magiging susi ko papasok sa kanyang mundo. Sa kanyang files. Sa kanyang lihim.

Lumapit siya. Malapit na malapit. Halos maramdaman ko ang init ng katawan niya kahit malamig ang kwarto. Hinawakan niya ang baba ko gamit ang daliri niya—hindi marahas, pero may pag-aangkin.

“Maganda ka,” sabi niya, parang obserbasyon lang. “Pero wag kang magkamali. Hindi kita pinili dahil sa itsura mo. Pinili kita dahil mukha kang hindi magiging problema.”

Hindi ko inalis ang kamay niya. Hinayaan ko siyang hawakan ako. Sa loob-loob ko, sinasabi ko sa sarili: *Hayaan mo lang. Mas malapit ka, mas madali kitang masisira.*

“Maghahanda ako ng damit para sa engagement party bukas,” sabi ko. “Kung gusto n’yo po.”

Tumango siya. “Good. At Vespera…”

Tumingin siya nang diretso sa mata ko. Parang may narinig siyang hindi ko sinabi.

“Wag kang mag-alala. Hindi ko gagamitin ang katawan mo… kung hindi mo gusto.”

Ngumiti ako nang bahagya—ngiti na hindi umabot sa mata ko rin. “Salamat po, Sir.”

Lumakad siya palabas. At nang maisara ang pinto, doon ko lang pinayagan ang sarili kong huminga nang malalim.

Sa salamin sa harap ko, nakita ko ang sarili ko: buhok na itim na itim, mata na may contact lens para maitago ang totoong kulay, at ang peklat sa collarbone na natatakpan ng mataas na kwelyo ng uniporme. Lahat ng pagbabago na ginawa ko para hindi niya ako makilala.

Pero alam ko—alam kong darating ang araw na matutuklasan niya.

At kapag nangyari ‘yon, hindi na ako ang maid na hinahawakan ang baba.

Ako ang magiging dahilan ng pagbagsak niya.

---

Pagkatapos ng meeting niya, umuwi si Thorne sa penthouse nang alas-nuwebe ng gabi. Walang ingay ang buong palapag—maliban sa mahinang tunog ng baso na hinuhugasan ko sa kusina.

Narinig ko ang yabag niya. Mabilis, determinado. Tulad ng laging may hinahabol.

Pumasok siya sa kusina. Nakita ko sa peripheral vision niya ang paghinto niya nang makita ako.

Naka-uniporme pa rin ako, pero hinubad ko na ang apron. Buhok ko ay nakalugay na, bahagyang basa mula sa init ng tubig.

“Late ka na maglinis,” sabi niya, boses na parang pag-aalala pero hindi talaga.

“Hindi po ako natulog nang maaga. May inaayos lang po,” sagot ko nang walang tingin sa kanya.

Lumapit siya sa counter. Hinawakan niya ang gilid nito, malapit sa akin. “Naiiba ka sa ibang maid na natanggap ko dati.”

Tumingin ako sa kanya. Sa wakas. “Bakit po? Masama po ba?”

Ngumiti siya—ngiti na parang laro. “Hindi. Mas… interesting.”

Hindi ko sinagot. Sa halip, kinuha ko ang baso na hinuhugasan ko at inilagay sa rack. Pero bago ko maalis ang kamay ko sa tubig, hinawakan niya ang pulso ko.

Hindi mahigpit. Pero sapat para mapatigil ako.

“May peklat ka dito,” sabi niya, hinahaplos ang bahagi ng collarbone ko kung saan natatanaw ang dulo ng peklat.

Natigilan ako. Hindi dahil sa haplos. Kundi dahil sa alaala.

Limang taon na ang nakalipas. Sa kwarto na ‘yon. Sa kama na ‘yon. Hinaplos niya rin ako sa parehong lugar. At sinabi niya, “Maganda ‘to. Parang signature mo.”

Ngayon, hinahaplos niya ulit. At hindi niya alam na ako ‘yon.

Tinanggal ko ang kamay niya nang dahan-dahan. “Matagal na po ‘yan. Aksidente lang.”

Tinitigan niya ako nang matagal. Parang may hinintay siyang sagot na hindi ko binigay.

“Magpahinga ka na,” sabi niya sa wakas. “Bukas, magiging misis ko ka na sa harap ng lahat. Dapat maganda ka. At… walang takot sa mata mo.”

Tumango ako. “Opo.”

Lumakad siya palabas ng kusina. Pero bago siya tuluyang mawala sa paningin ko, tumigil siya sa pintuan.

“At Vespera?”

“Opo?”

Tumingin siya sa likod, mata niya ay parang naghahanap ng sagot sa dilim.

“Wag mong kalimutan—sa akin ka na.”

Hindi ko sinagot. Pero sa isip ko, sinasabi ko:

*Hindi pa, Thorne.  

Hindi pa.  

Pero darating ang araw na ikaw naman ang walang takas.*

At nang maisara ang pinto ng kwarto niya, doon ko lang pinayagan ang sarili kong ngumiti.

Ang laro, nagsisimula na.