Share

2. Bölüm

Author: Acı Kavun Omleti
Polis merkezinden çıktıktan sonra Derya’nın arabası doğruca üniversitenin laboratuvarına yöneldi.

Ama beklenmedik bir şekilde hastaneden telefon geldi.

"Ne?" Derya’nın ince kaşları çatıldı. "Alp’in bugünkü kontrole gitmediğini mi söylüyorsunuz?"

Altı ay kadar önce Alp, birdenbire kontrollere kendisinin eşlik etmesini istememişti. Derya onun durumunun çoktan stabil olduğunu görüp ısrar etmemişti.

Ama bugün neden kontrole gitmemişti?

Direksiyonu tutan zarif parmakları bir an durakladı. Sonunda sinyal verdi ve eve dönmek için direksiyonu çevirdi.

Ama bir sonraki kavşakta...

Sarı spor otomobil birden frene bastı. Derya meydandaki dev ekrana inanamayarak baktı.

Ege’ydi.

Sahnedeki siyah takım elbiseli siluet ışıklarla iç içe geçmişti. Ekranda şu yazıyordu: "Yurt dışında yaşayan dahi Türk piyanist sürpriz bir şekilde ülkesine döndü. Bu gece Merkez Konser Salonu’nda sizlerle."

Bir saat sonra.

Derya’nın arabası sonunda konser salonunun önünde durdu.

Alp’in ruhu arka koltukta bembeyaz bir yüzle oturuyordu.

Nedenini kendisi de bilmiyordu. Öldükten sonra ruhu, kontrolü dışında Derya’nın peşinden ayrılmıyordu.

Birinin söylediğini hatırladı: İnsan öldükten sonra bir takıntısı varsa dünyada kalırmış ve vazgeçemediği kişinin peşinden gidermiş.

Başını eğip acı acı güldü.

Demek ki nihayetinde Derya’dan vazgeçememişti.

Zaten nasıl vazgeçebilirdi ki?

Başını kaldırdı. Derya’nın arabadan inip en yakın arkadaşı Gizem Tuna’yla buluştuğunu gördü.

Gizem elindeki inci çiçeği buketini ona fırlatırken içini dökmekten kendini alamadı.

"Derya, sana bir şey diyeceğim. Ege aniden döndü diye en sevdiği inci çiçeğini götürmek zorunda mısın? Mevsimi değil. Bunu bulmak için ne kadar uğraştığımı biliyor musun?"

Alp başını eğip acı acı güldü.

Evleneli yıllar olmuştu. Derya ona bir şey vermek bir yana, Alp ona çiçek verdiğinde bile bir kez dönüp bakmaz, soğuk bir sesle sevmediğini söylerdi.

Ama kardeşiyle her buluşmasında bu kadar emek veriyordu.

Derya nihayetinde bir adım geç kalmıştı.

İçeri girdiklerinde konser çoktan bitmişti.

Alkışların içinde Derya sahneye çıkıp o değerli inci çiçeği buketini uzattı.

Ege’nin gözleri anında parladı.

"Derya!" Heyecanla buketi kucakladı. "En sevdiğim çiçeğin inci çiçeği olduğunu hâlâ hatırlıyor musun?"

Gizem yanında dayanamayıp söylendi.

"Sadece inci çiçeğini mi hatırlıyor? İlk tanıştığınız günün tarihini bile hatırlıyor..."

"Gizem!"

Derya soğuk bir sesle sözünü kesti, Gizem’i susturdu.

Bakışları yeniden Ege’ye döndüğünde sonsuz bir yumuşaklık vardı.

"Ege, aniden döndün, bir şey de demedin?"

Ege’nin gülüşü o zaman soldu.

"Alp’e söylemiştim." Alçak sesle konuştu. "Beni havalimanından alacağını söylemişti. Sonunda affetti diye düşünmüştüm. Ama dün gece havalimanında üç saat bekledim, gelmedi..."

Başını kaldırdı, gülümsemesi biraz acıydı.

"Derya, sence abim hâlâ beni affetmedi mi?"

On yıl önce.

Babaları trafik kazasında ölmüş, Erdem ailesinin ekonomisi dibe vurmuştu. İki oğlunu da müzik okumaya yurt dışına göndermeyi planlayan anne, bir seçim yapmak zorunda kalmıştı.

Sonunda bütün birikimini verip yalnızca Ege’yi yurt dışına gönderdi.

Alp yurt içinde kalıp çalışarak devlet müzik üniversitesinde okumak zorunda kaldı.

Bu Alp’in kalbinde hep bir pişmanlık olmuştu. İki kardeşin yüreğinde de bir diken.

Derya’nın bakışları bir anda soğudu.

"Seni havalimanında üç saat mi bekletti?"

Ege’nin gözleri kızardı ama zorla gülümsemeye çalıştı.

"Önemli değil, aslında o kadar uzun sürmedi..."

Derya’nın eli farkında olmadan sıkıldı. Söz söylemekte pek becerikli olmayan Derya, teselli etmenin yolunu bulamadı. Sonunda telefonunu çıkarıp Ege’nin önüne uzattı.

"Bu senin için."

Ege başını eğip ekrandaki videoyu görünce şaşırarak başını kaldırdı.

"Bu... dün geceki İkizler meteor yağmuru mu? Aman Tanrım, Derya, görmek istediğimi nereden bildin?"

Yanındaki Gizem yine kendini tutamadı.

"İki gün önce paylaşımına bu meteor yağmurunu izlemek istediğini yazmıştın, ama ülkede olmadığın için göremiyordun. Bu deli kadın, Derya, dün beni de sürükleyip dağa çıktı, senin için çekti."

Gizem anlattıkça coşuyordu.

"Ne kadar inatçı olduğunu bilemezsin! Dün gece kameramız bozuldu, telefonla çekti. Ama Alp’e ne oldu bilmiyorum, durmadan arıyordu.

Derya meteor yağmurunu kaçırmaktan korktu, ona yirmi kez kapattı. Sonunda uçak moduna aldı, böylece senin için bu meteor yağmurunu baştan sona çekebildi!"

Yanındaki Alp’in ruhu bir anda bembeyaz oldu.

Demek dün gece Derya’nın telefonlarına cevap vermemesinin sebebi, kardeşi için meteor yağmuru çekmekmiş?

Ruhu titremeyi durduramıyordu. Karanlık anılar dalga dalga geri geldi...

Dün gece Ege’yi havalimanından almaya gidecekti.

Ama havalimanının yeraltı otoparkında biri arkadan tam on kez bıçakladı.

Ama hemen ölmedi.

Katil onu bagaja attı. Kan bütün arabaya yayıldı. Bedeninde hiç güç kalmamıştı.

Neredeyse boğulurken aklında yalnızca bir şey vardı...

Günbatımı.

Derya’ya vermeyi planladığı Günbatımı yüzüğü. Bir dahaki sefere Derya’yla karşılaştığında vermek için hep yanında taşımıştı.

Ya... ya katil bu yüzüğü alırsa?

Bu, Derya’nın en çok istediği şeydi...

Bunu düşününce telefonunu bulmak için çırpındı.

Bağlı elleri ve ayakları yüzünden polisi bile arayamadı. Çırpına çırpına hızlı aramaya bastı.

Derya’nın numarasına.

Ama telefon hemen kapatıldı.

Pes etmeyip bir kez, bir kez daha aradı.

Yalnızca kendisi olsaydı, ölse bile önemi yoktu.

Ama o Günbatımı’nı kanın içinde yok olmaya bırakamazdı.

Bu yüzden zorla arayıp durdu.

Ama ikinci, üçüncü, sayısız arama da kapatıldı.

Sonunda Derya’nın telefonu uçak moduna geçti.

Artık hiç ulaşılamıyordu.

Alp, Derya’nın çalıştığı için telefonu açamadığını sanmıştı.

Meğer kardeşi için meteor yağmuru çekiyormuş!

Kardeşinin yüzünü güldürmek uğruna, onun can çekişirken yardım çığlığı, son umudu, elindeki son sürpriz, hepsi acımasızca ezilmişti...

Alp katilin ellerini ve ayaklarını keserkenki acıyı hatırladı.

Yüzü kanla örtülürken yaşadığı nefessizliği hatırladı.

Yüzüğün arabanın altına yuvarlanışını, onu canı pahasına korumaya çalıştığı anı hatırladı.

O umutsuzluk, o acı...

Maddesiz bir ruh bile titremeden edemiyordu!

Görünmez gözyaşları birer birer süzülürken Alp başını kaldırdı. Karısının kardeşine hiç görmediği bir şefkatle baktığını gördü. Yumuşak bir sesle konuşuyordu:

"Paylaşımında dilek tutmak istediğini yazmamış mıydın? Sadece video olsa da dilek tutabilirsin."

Ege hemen ellerini birleştirdi, alçak sesle mırıldandı: "Abimin beni affetmesi ve yarınki son konserime gelip son ek performansımı izlemesi için dua ediyorum..."

Sonra gözlerini açıp umutla Derya’ya baktı.

"Derya, sence dileğim gerçekleşir mi?"

Derya’nın gözlerindeki şefkat tamamen eridi.

"Gerçekleşir."

Alçak sesle söyledi. Sonunda kendini tutamayıp elini uzatıp Ege’nin ceketinin ucunu düzeltti.

"Senin dileğin olduğu sürece, hepsini gerçekleştireceğim."

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Beni Otopsi Masasında Tanıdı   26. Bölüm

    "Derya!"Yanındaki polis memuru haykırdı, ona inanamayarak baktı. O an sonunda anladı.Derya dışarıdan onlarla iş birliği yapıyor, katili yakalamak istediğini söylüyordu.Ama aslında çoktan kendi elleriyle yapmaya karar vermişti.Ama katil de kolay lokma değildi. Derya saldırdığı anda elindeki bıçağı da bir kez çekti.Derya’nın soluk borusu kesildi.İkisi birlikte yere yığıldı."Çabuk müdahale edin!""Ambulans!"Çevredekiler durmadan koşturuyor, bağırıyordu.Ama Derya artık hiçbir şey duymuyordu.Yere düştü. Boğulurken kanın durmadan aktığını hissetti.Bir an dalıp gitti.Yıllardır adli tıp uzmanıydı. Sayısız ceset incelemiş, sayısız ölüm görmüştü.Şimdi sonunda kendi ölümü gelmişti.Ama korku da, panik de yoktu.Aksine içinde bir rahatlama vardı.Usulca gözlerini kapadı.Alp.Senin intikamını aldım. Seni öldüren herkese bedelini ödettim.Ege. Bu katil.Bir de kendim...Evet.Derya aslında çoktan biliyordu. Alp’i gerçekten öldüren Ege de değildi, o fanatik hayran da.Kendisiydi.Kendi

  • Beni Otopsi Masasında Tanıdı   25. Bölüm

    Alp’e âşık olduğu için onun ölüm haberini kabul edememiş, defalarca kendini kandırmıştı.Alp’e âşık olduğu için Ege’nin gerçek yüzü karşısında hiçbir şey hissetmemiş, bunun yerine Alp’in gidişine acı çekmişti.Belki de daha önceden.Çoktan âşık olduğu için onunla duygusal anlar yaşamıştı.Çoktan âşık olduğu için aklı onu üniversitede uzun süre yaşamaya, çılgınca çalışmaya, kendini uyuşturmaya itmişti.Ama gerçekten yorgun düştüğü her seferinde kendini tutamayıp bu eve dönüyordu, ona biraz daha bakmak için.Derya sonunda anladı.Aslında çoktan kalbi kaymıştı. Sadece kabul etmemişti.Gönlünün değiştiğini, zamanla gerçekten sevdiğini kabul etmek istemediği için kendini Ege’ye daha iyi davranmaya, eve gitmemeye zorlamıştı.Ama bu kendini beğenmişliği Alp’in ölümüne yol açmıştı.Derya acıyla başını tuttu.Çok geçti.Neden...Gerçek duygularını neden bu kadar geç fark etmişti?Ege yakalandıktan sonra sıra asıl katili yakalamaya gelmişti.O hayrana.Ama adam çok iyi saklanmıştı. Sonunda yine

  • Beni Otopsi Masasında Tanıdı   24. Bölüm

    Dava sonunda sonuçlandı.O gece Gizem, Derya’yı alıp içki içmeye götürdü."Derya, çok üzülme." Gizem bir kadeh uzatıp iç çekti. "Gençken kim birkaç alçağa âşık olmamıştır? Fazla takma."Derya’ya baktı. Gözlerinde şefkat doluydu.Gerçekten endişeliydi.Hatta Alp’in ölüm haberini aldığı zamandan bile daha fazla.Derya’nın Alp’e karşı başlangıçta yalnızca minnet ve sorumluluk duyduğunu çok iyi biliyordu.Ama Ege için durum farklıydı. Bu, genç kızlığından yetişkinliğe kadar tüm yıllarında sürmüş en kızgın tutkuydu.Şimdi yıllarca gönül verdiği adamın bu kadar acımasız, yalancı, hatta insanları cinayete kışkırtabilen korkunç biri olduğunu öğrenmek herkes için dayanılmaz bir darbe olurdu.Ama Gizem’in beklemediği şey şuydu: Derya’nın üzerinde pek bir duygu dalgalanması görünmüyordu.Soğuk bir sesle konuştu: "Önemli değil. Hukukun cezasını nasılsa çekecek."Gizem şaşırdı.Dayanamayıp sordu: "Sen... üzülmüyor musun?"Derya aksine ona soğuk bir bakış attı. Sesi kayıtsızdı. "Üzülecek ne var?"Gi

  • Beni Otopsi Masasında Tanıdı   23. Bölüm

    Ege’nin yüzü tamamen değişti.Derya’nın bakışı buz gibiydi. Sanki onun son maskesini de delip geçecekti."Ege, Alp’in telefonunu şimdiye kadar yanında tutmuşsun. Ne yapmaya çalışıyorsun?"Ege sonunda paniğe kapıldı.Artık kendini savunamayacağını biliyordu.Delil ortadaydı: Alp’in telefonu çantasındaydı.Çöktü, hıçkırıkla ağladı, sesi kısıldı. Her yolla kendini açıklamaya çalıştı."Derya, gerçekten bilerek yapmadım!"Yüzünden yaşlar akıyordu, sesi titriyordu."O deli hayran... Alp’i o öldürdü! Sonra beni tehdit etti. Alp’in telefonunu bende bıraktı. Çok korktum, söylemeye cesaret edemedim. Ağzımı açarsam beni de öldüreceğinden korktum...Ben telefonu abimin son hatırası olarak yanımda tuttum. Sonra sen arayınca endişelenmeni istemedim, o yüzden açtım.Alp’e zarar vermek istemedim. O benim öz abim! O öldüğünde herkesten çok ben üzüldüm!"Haykırıyordu.Ama sözlerinde bir sürü boşluk vardı.Eski Derya olsaydı, gençlik yıllarındaki hayranlığı yüzünden bunları belki göz ardı ederdi.Tıpkı h

  • Beni Otopsi Masasında Tanıdı   22. Bölüm

    "Ne oldu Prof. Sezer?" Polis memuru onun değiştiğini fark etti.Ama Derya söylemedi. Yüzü kül gibiydi."Bir şeyi doğrulamam gerek."O gece Derya, Ege’yle bir Fransız restoranında buluştu.Mum ışığı titreşiyordu, ortam romantikti.Mum ışığında Ege hâlâ yakışıklıydı. Ama yüzündeki gülümseme biraz gergindi."Derya, bana açıklar mısın?"Sesi soğuktu."Neden o eski olayı internette bir kez daha açıkladın? Bu açıklamayla diplomamın geçersiz kılındığını, topluluğun sözleşmemi feshettiğini biliyor musun!"Birkaç gün önce Derya’nın Alp’in hesabını kullanıp yaptığı "açıklama" sayesinde kamuoyu tersine dönmüş, Ege topluluktaki yerini ve diplomasını kurtarmıştı.Şimdi Derya bir kez daha her şeyi tersine çevirip kanıtları herkesin önüne sermişti. Ege’nin dayandığı her şeyi tamamen yıkmıştı.Kovulmuş, diploması iptal edilmiş, topluluk sözleşmesi feshedilmişti. Ünü yerle bir olmuştu.İnternette herkesin hedefi hâline gelmişti.Özellikle polisin Alp’in "Ege’nin fanatik hayranı" tarafından öldürüldüğün

  • Beni Otopsi Masasında Tanıdı   21. Bölüm

    Derya bizzat açıklama yaptı. O zamanki "sahte açıklama"yı Alp yayınlamamıştı. Alp’in hesabını izinsiz kullanıp Ege için sahte açıklamayı yazan kendisiydi.Alp’in menajerlik ekibiyle yaptığı bütün yazışmaları paylaştı. Profesyonel bir inceleme ekibi de tutup Alp’in piyano videosunun gerçek olduğunu, hiçbir sahtecilik bulunmadığını kanıtlattı.Haber çıkar çıkmaz bütün internet çalkalandı:"Ne oluyor? Meğer videodaki kişi gerçekten Alp’miş, Ege değil mi?""Demek beklemek gerekirmiş. Olay yine tersine döndü!""Dur bir dakika, yanlış hatırlamıyorsam bu Derya Sezer, programdan tanıdığımız ‘adli tıp tanrıçası’ değil mi? Ben bu kadınla Alp’i çift olarak desteklemiştim! Neden Ege için Alp’in hayatını mahvetsin?""Hâlâ anlamadın mı? Bildiğimiz bayağı bir iki kardeş arasında kadın kavgası.""İçeriden duydum. O zaman Alp’in boğazının yaralanmasının sebebi Derya’yı kurtarmakmış. Derya da minnetinden onunla evlenmiş. Asıl sevdiği kişi Ege!""Gerçekten mi?""Kanıtım var! Ege’nin birkaç konserine gitt

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status