Kabanata 3

Sandra's POV

Pagkatapos ng gabing iyon sa labas ng kwarto ni Celeste, tila mas lalong naging malinaw sa akin ang bawat kilos nila. Pero sa halip na magwala ako, pinili kong maging tahimik. Araw-araw kong kinakain ang sarili kong galit para lang manatiling kumportable sila sa ginagawa nila.

Naging mas malayo ang loob ni Damian sa akin. Kung noong mga nakaraang buwan ay nag-aaway pa kami, ngayon ay halos hindi na niya ako kinakausap. Ginawa niyang dahilan ang trabaho para umiwas.

Isang gabi, alas-onse na ng gabi pero wala pa rin siya. Nakaupo ako sa sofa habang nagbabasa ng magazine nang marinig ko ang pagbukas ng p***o. Pumasok si Damian na nakatanggal ang tie at halatang pagod, pero may kakaibang ngiti sa mga labi niya nang makita niya si Celeste na lumabas mula sa kusina.

"You're late again, Damian," malamig kong sabi habang nakatitig sa kaniya. "Past eleven na. Nag-alala ako kasi hindi ka man lang nag-text na late ka uuwi."

Hindi man lang siya tumingin sa akin. Inilagay niya ang briefcase niya sa lamesa at dumeretso sa refrigerator para kumuha ng tubig.

"Madaming ginagawa sa office, Sandra. I had back-to-back meetings with the board. Alam mo namang napaka-busy ng schedule ko ngayong quarter," sagot niya nang walang anumang emosyon.

Lumapit si Celeste sa kaniya at kumuha ng baso para salinan siya ng tubig. "Ate, hapon pa lang naman sinabi na ni Damian na late siya makakauwi. Naalala mo nung tumawag siya sa 'kin para magpabili ng coffee? Nabanggit niya na rin sa 'kin."

Napatigil ako. Tumingin ako kay Celeste, pagkatapos ay kay Damian.

"Tumawag siya sa 'yo?" tanong ko. "Bakit sa 'yo siya tumawag at hindi sa akin? I'm his wife, Celeste."

Mabilis na sumagot si Damian bago pa makapagsalita ang kapatid ko. "Because I knew you would turn it into a drama again. Kapag sa 'yo ako tumawag, panay tanong ka lang kung bakit late ako at kung kanino ako kasama. Celeste is easier to talk to. She doesn't make everything so complicated."

Naramdaman ko ang pagtusok ng sakit sa dibdib ko, pero pinilit kong ngumiti nang bahagya. "So mas madaling kausap ang kapatid ko kaysa sa asawa mo? That's nice to know, Damian."

"Ate, huwag ka namang mag-isip ng masama," singit ni Celeste habang nakahawak pa rin sa baso ni Damian. Bahagyang dumikit ang balikat niya sa braso ng asawa ko. "Nakatulong lang naman ako kasi alam kong stressed ka rin sa bahay. Nag-aalala lang kami pareho sa 'yo."

"Nag-aalala?" halos pabulong kong sabi. "Is that why you two always seem to have your own secret language these days?"

"Ano ba namang klaseng pag-iisip 'yan, Sandra?" galit na sabi ni Damian. Inilagay niya ang baso sa counter nang malakas. "Pati ba naman sa kapatid mo maghihinala ka? Celeste has been helping around here since she got here. Imbes na magpasalamat ka kasi kinakaya niya ang ugali mo, nanggagaling ka pa sa ganyang insecurity."

"Insecurity?" tanong ko habang tumatayo mula sa sofa. "Damian, halos tatlong beses sa isang linggo kang late umuwi. Kapag tinatanong kita, sinasabi mo busy ka. Pero kapag kasama mo si Celeste, ang gaan-gaan ng pakiramdam mo. Am I not allowed to question that?"

"You're questioning nothing because there's nothing to question!" sigaw ni Damian. "You are just projectng your own frustration because you feel useless in this marriage! Huwag mo kaming idamay ni Celeste sa mga sarili mong issue."

Pinanood ko silang dalawa. Nakatayo si Celeste sa likod ni Damian, nakayuko na parang nakakatakot na bata, pero nakita ko ang mabilis na pagkindat niya kay Damian nang hindi nakatingin ang asawa ko.

Ayaw kong maniwala sa simula. Pilit kong sinasabi sa sarili ko na baka nagkakamali lang ako, na baka sobrang praning ko lang dahil sa sinabi ni Damian tungkol sa pagiging baog ko. Pero ang bawat maliit na aksyon nila ay masyadong halata. Ang mga pahiwatig, ang mga palihim na tinginan kapag akala nila hindi ako nakatingin, ang sobrang pag-aalaga ni Celeste sa mga gamit ni Damian—lahat ng iyon ay patuloy na nagdudugtong-dugtong sa utak ko.

"Papasok na ako sa kwarto," sabi ni Damian habang kinuha ang bag niya. "Ayokong makipag-away sa 'yo ngayong gabi. Napakapagod ng araw ko para lang makipagtalo sa mga walang kwentang bagay."

Tumingin si Celeste sa akin nang may halong awa sa mukha. "Ate, ipagtitimpla na lang kita ng tea para makatulog ka nang maayos. Baka sobrang pagod ka lang din."

"No thanks, Celeste," sagot ko habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata. "I can take care of myself. Hindi mo na kailangang mag-alala sa akin. Asikasuhin mo na lang ang sarili mo."

Bahagyang nagbago ang reaksyon ni Celeste, pero mabilis din siyang ngumiti at tumango. "Sige, Ate. Goodnight."

Pumunta si Damian sa dulo ng pasilyo habang sumunod naman si Celeste sa kabilang kwarto. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng living room, nakatitig sa dalawang pintuang nagsara. Ang lamig ng bahay ay tila mas lalong tumindi.

Naglakad ako pabalik sa silid namin ni Damian. Pagpasok ko, nakahiga na siya sa kama habang nakatalikod sa akin. Hindi na ako nag-abala pang humiga sa tabi niya. Umupo ako sa tapat ng aking dresser at kinuha ang lotion para pahiran ang aking mga kamay.

Habang nakatitig ako sa sarili kong repleksyon sa salamin, napansin kong nanginginig pa rin ang mga daliri ko. Pilit kong pinalalakas ang loob ko. Sabi ko sa sarili ko, kailangan kong maging matatag. Hindi ako pwedeng magpadala sa galit hangga't wala akong hawak na malinaw na ebidensya na magagamit ko laban sa kanila.

Biglang umilaw ang phone ko na nakapatong sa ibabaw ng dresser.

Nagtaka ako dahil napakagabi na para may mag-text. Kinuha ko ang phone at tiningnan ang screen.

Isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero.

Binuksan ko ang message at marahang binasa ang nakasulat doon.

"Your husband isn't at the office during his late nights. Check his credit card statements for the Grand Plaza Hotel."

Napatigil ang paghinga ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga salitang iyon sa screen ng aking phone.