Kabanata 4

Sandra's POV

Matagal ko nang pilit na binubura sa isip ko ang mensaheng natanggap ko gabi-gabi, pero habang lumilipas ang mga araw, mas lalong nagiging mahirap magpanggap. Hindi na lang basta hinala ang nararamdaman ko. Bawat kilos nina Damian at Celeste ay parang may ibig sabihin, mga maliit na detalyeng hindi ko dating napapansin pero ngayon ay napakalinaw na.

Sabado ng umaga, nakaupo kaming tatlo sa dining table para mag-almusal. Nagtitimpla ako ng kape nang biglang tumahimik ang paligid. Kanina lang ay nagtatawanan silang dalawa habang nagkukuwentuhan tungkol sa isang palabas sa TV, pero nang lumingon ako mula sa counter, biglang naputol ang usapan nila.

Tumingin si Celeste kay Damian, isang mabilis na sulyap na may kasamang kakaibang ngiti, bago siya mabilis na yumuko at kumuha ng tinapay.

"Bakit bigla kayong tumahimik?" tanong ko habang inilalapag ang tasa ng kape sa harap ni Damian. "Ano 'yung pinag-uusapan niyo bago ako dumating?"

Mabilis na sumagot si Damian, halos hindi tumitingin sa akin. "Wala, Sandra. Kinakausap ko lang si Celeste tungkol sa mga ipinapabili ni Mama para sa family dinner bukas. Business stuff din."

"Business stuff?" tinitigan ko si Damian. "Kalian pa naging interesado si Celeste sa business ng pamilya mo?"

Tumawa nang kaunti si Celeste, iyong tawang parang nahihiya pero halatang pilit. "Ate naman, nagtatanong lang ako kasi gusto kong matuto. Baka kasi makatulong ako sa office niyo balang araw. Di ba, Damian?"

Tumingin si Damian kay Celeste at tumango. "Yeah, exactly. She's just asking options. Huwag mo namang gawing issue ang lahat, Sandra."

Hindi ako kumibo. Inabot ko ang butter knife at dahan-dahang nagpalaman ng tinapay. Ang paraan ng pagtawag ni Celeste sa pangalan ng asawa ko nang walang 'Kuya' ay dati ko nang napapansin, pero ngayon lang ito naging ganito kakaswal sa harap ko.

Mamayang hapon, habang nasa living room ako at nag-aayos ng mga resibo para sa monthly budget ng bahay, pumasok si Damian mula sa garden. Inilagay niya ang phone niya sa coffee table at pumunta sa kusina para kumuha ng tubig.

Habang wala siya, biglang umilaw ang screen ng phone niya. May nag-pop up na notification. Dahil malapit ako, hindi ko napigilang tingnan ang screen.

'See you in 10 mins.' - Celeste.

Bago ko pa man maitaas ang phone, mabilis na nakabalik si Damian. Nakita niyang nakatitig ako sa phone niya. Mabilis niyang dinampot iyon mula sa mesa.

"Ano 'yan, Sandra? Nagse-cellphone-checking ka na naman ba ngayon?" galit na tanong niya, habang mabilis na pinindot ang screen.

"Hindi ko hinawakan ang phone mo, Damian," kalmado kong sagot kahit mabilis na ang tibok ng dibdib ko. "Umilaw lang. Message ba 'yun mula kay Celeste?"

"Oo, nag-text siya kasi nagpapasama siya sa mall. May kailangan daw siyang bilhing gamit para sa kwarto niya," mabilis niyang paliwanag.

"Nasa kwarto lang si Celeste sa taas," sabi ko. "Bakit kailangan ka pa niyang i-text para magpasama sa mall kung pwede naman siyang bumaba at magpaalam sa akin?"

Nairita si Damian at pumasok sa bulsa niya ang kamay niyang humahawak sa phone. "Dahil alam niyang iisipin mo na naman na ginagastos natin ang pera para sa kaniya! Natatakot 'yung bata sa 'yo kasi palagi ka na lang mainit ang ulo nitong mga nakaraang araw."

Inilagay ko ang hawak kong ballpen sa mesa. "Hindi ako galit, Damian. Nagtataka lang ako. At bakit kailangan mong burahin agad ang message niya habang nakatitig ako sa 'yo?"

Nakita kong nagbago ang mukha ni Damian, parang nahuli sa isang bagay pero mabilis ding nakabawi. "Wala akong binubura! I'm just clearing my notifications! Napakapraning mo talaga. Ewan ko sa 'yo, Sandra."

Mabilis siyang tumalikod at umakyat sa hagdan. Paglipas ng limang minuto, narinig kong bumaba si Celeste na nakabihis na. Sumunod si Damian sa kaniya.

"Aalis muna kami ni Damian, Ate," sabi ni Celeste habang nag-aayos ng buhok sa harap ng salamin sa foyer. "Mabilis lang kami sa Rockwell, may bibilhin lang na organizers."

"Rockwell?" tanong ko habang lumalapit sa kanila. "Sabi ni Damian kanina sa 'yo, sa Greenbelt kayo pupunta nung tinanong ko siya."

Napatigil si Celeste sa pag-aayos ng buhok. Lumingon siya kay Damian na nasa likod niya. Si Damian naman ay kumurap nang ilang beses at mabilis na sumingit.

"I said Rockwell, Sandra. Hindi mo lang narinig nang maayos. Bingi ka na rin ba pati ba naman 'yun mali ang maririnig mo?" malamig na sabi ni Damian.

"Sinabi mo Greenbelt, Damian. Malinaw ang rinig ko," giit ko habang nakatitig sa mga mata ng asawa ko.

Bahagyang dumaan ang kaba sa mukha ni Celeste pero mabilis siyang ngumiti sa akin. "Ate, baka nagkamali lang si Damian ng sabi. Sa Rockwell talaga kami pupunta. Gusto mo bang sumama? Bili na rin tayo ng snacks mo."

"No thanks," malamig kong sagot. "Mag-ingat kayo sa biyahe."

Nang makalabas sila ng p***o at marinig ko ang pag-andar ng kotse ni Damian, napaupo ako sa sofa. Tumingin ako sa malaking p***o ng bahay. Ang mga tinginan, ang biglang pagtahimik, ang mabilis na pagbura ng mensahe, at ang magkakaibang kwento kung saan sila pupunta.

Hindi ako tanga. Marunong akong magdugtong ng mga piraso ng puzzle. Pilit kong sinasabi sa sarili ko na baka nagkakamali lang ako, na baka kapatid ko lang talaga si Celeste at tinutulungan lang siya ni Damian, pero ang instinct ko bilang babae ay patuloy na sumisigaw ng katotohanan.

May itinatago silang dalawa sa akin. At hindi ako titigil hangga't hindi ko nabubunyag ang lahat.