Kabanata 5

Sandra's POV

Galing ako sa isang client lunch meeting na biglang na-cancel dahil nagkaroon ng emergency ang client ko. Mag-aalas-dos pa lang ng hapon kaya naisipan kong umuwi na muna sa bahay para magpahinga at tapusin ang ilang mga papeles sa study room.

Pagkahinto ng sasakyan ko sa driveway, napansin kong nakaparada ang kotse ni Damian. Nagtaka ako dahil kadalasan ay gabi na siya umuuwi kapag weekday. Baka mabilis lang siyang umuwi para kumuha ng importanteng dokumento o kaya ay masama ang pakiramdam niya.

Tahimik kong binuksan ang pintuan ng bahay. Naka-off ang mga ilaw sa living room at napakatahimik ng buong paligid, maliban sa mahinang tunog ng aircon mula sa ikalawang palapag. Inilagay ko ang bag ko sa may foyer table at dahan-dahang umakyat sa hagdan.

Habang naglalakad ako sa hallway patungo sa aming marital bedroom, napansin kong bahagyang nakabukas ang p***o. May manipis na siwang at hindi nakalock ang doorknob. Nagtaka ako kasi napakaselan ni Damian sa privacy niya, lalo na kapag nasa loob siya ng kwarto namin.

Lalapit na sana ako para buksan nang tuluyan ang p***o nang bigla akong napatigil. May naririnig akong mahihinang boses mula sa loob.

"I missed you so much today," boses iyon ng isang babae. Malambing, may halong pagnanasa, at napakapamilyar.

Nalaglag ang puso ko sa dibdib ko. Kay Celeste ang boses na iyon.

"I missed you too, baby. Ang tagal kong hinintay na makaalis si Sandra para makauwi ako agad," sagot naman ng isang lalaki.

Ang boses ni Damian. Ang asawa ko.

Nanlamig ang buong katawan ko. Para akong napako sa kinatatayuan ko sa labas ng p***o. Hiningal ako bigla kahit wala naman akong ginagawang mabilis na kilos. Ang mga boses na naririnig ko ay malinaw, walang kaduda-duda, at napakalapit.

"Paano kung biglang umuwi si Ate?" tanong ni Celeste. May kasamang mahinang tawa sa dulo ng kaniyang boses.

"Diba sinabi niya sa 'yo na gabi na siya makakauwi dahil sa client meeting niya?" tugon ni Damian. "Don't worry about her. Safe tayo rito. She has no idea."

Tumahimik ang paligid ng ilang segundo. Sa katahimikang iyon, narinig ko ang pamilyar na tunog ng paggalaw ng kumot sa aming kama. Ang kama kung saan kami natutulog gabi-gabi. Ang kwartong itinuring kong pinakaligtas na lugar para sa aming dalawa bilang mag-asawa.

Doon sila nasa loob. Sa mismong marital bedroom namin.

Hindi lang basta sa kwarto ni Celeste na nakita ko noong nakaraan, kundi sa mismong silid na dapat ay para lamang sa amin ni Damian. Sa kwarto kung saan ko ibinigay ang limang taon ng buhay ko para maging mabuting asawa.

"I love being here with you, Damian. Mas masarap pala kapag dito tayo sa kwarto niyo," bulong ni Celeste.

"This is where you belong now, Celeste. Not her," sagot ni Damian habang may kasamang mahinang ungol at kaluskos ng tela.

Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa matinding sakit na biglang sumaksak sa akin. Nanginginig ang aking mga kamay at pakiramdam ko ay mawawalan ako ng balanse. Ang paningin ko ay nag-blur dahil sa mga luhang biglang napuno sa aking mga mata, pero pilit kong pinigilan ang sarili kong gumawa ng kahit anong ingay.

Gusto kong itulak ang p***o. Gusto kong pumasok at isigaw sa kanila ang lahat ng galit ko. Gusto kong harapin si Celeste at tanungin siya kung bakit sa mismong kama ko pa niya kailangang gawin ang kababuyang ito. Gusto kong saktan si Damian para maramdaman niya ang sakit na ginagawa niya sa akin.

Pero nanatili akong nakatayo sa labas ng p***o.

Tinitigan ko ang doorknob na hindi nakalock. Tinitigan ko ang siwang ng p***o kung saan tumatagos ang malamig na hangin mula sa aircon ng kwarto namin.

Hindi ako pumasok. Hindi ako nagwala. Hindi ako gumawa ng kahit anong eksena.

Dahan-dahan kong itinapak ang mga paa ko pabalik. Bawat hakbang ko sa carpet ng hallway ay napakabigat, pero pilit kong pinairal ang kontrol sa sarili kong katawan. Ayaw kong malaman nila na pumasok ako. Ayaw kong mabigyan sila ng pagkakataon na magpalusot o baligtarin ang sitwasyon sa harap ko.

Nang marating ko ang dulo ng hagdan, mabilis akong bumaba nang walang anumang tunog. Kinuha ko ang bag ko sa foyer table at dahan-dahang lumabas ng p***o.

Nakatayo ako sa labas ng bahay, sa gilid ng aking sasakyan habang nanginginig ang buo kong katawan. Ang mainit na hangin sa labas ay hindi sapat para alisin ang matinding lamig na naramdaman ko mula sa loob ng bahay na iyon.

Tumingin ako sa bintana ng aming bedroom sa ikalawang palapag.

Doon ko tuluyang narealize ang lahat. Ang paulit-ulit na panlalait ni Damian sa akin. Ang bawat beses na tinatawag niya akong "baog" at "walang silbi" kapag nag-aaway kami tungkol sa pagkakaroon ng anak.

Hindi kailanman naging tungkol sa bata o sa kawalan ko ng kakayahang magbuntis ang galit at pambabastos niya sa akin.

Ginawa niya iyon para sirain ang self-worth ko. Ginawa niya iyon para iparamdam sa akin na ako ang may mali, na ako ang kulang, para kapag dinala niya ang kapatid ko sa mismong kama namin, isipin ko na nararapat lang sa akin ang lahat ng ito.

Nakahawak ako nang mahigpit sa p***o ng kotse ko habang patuloy na nanginginig ang mga labi ko. Ang salitang "baog" na matagal kong ikinahiya at ikinalungkot ay hindi na patunay ng aking pagkukulang. Ito ay naging pinakamalaking kasinungalingan na ginamit nila para takpan ang sarili nilang kababuyan.

Pumasok ako sa loob ng sasakyan, pinalabas ang isang malalim na paghinga, at pinunasan ang huling patak ng luha sa aking pisngi.