Kabanata 1

Sandra's POV

Matagal ko nang kabisado ang bawat tono ng boses ni Damian kapag galit siya, pero noong gabing iyon, tila mas matalim at mas nakakairita ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Nakatayo siya sa dulo ng kama namin, nakapamewang habang nakatitig sa akin na parang may ginawa akong napakalaking kasalanan. Bagong ligo siya, amoy mamahaling perfume at malamig na shower gel, pero ang init ng ulo niya ay halos magpapasabog na sa buong kwarto.

"Ganyan ka na naman, Sandra. Tititigan mo lang ako nang ganyan?" sigaw niya habang hinahawi ang buhok niya pabalik. "Limang taon na tayong kasal, Sandra! Limang taon! But until now, wala ka man lang maibigay sa akin kahit isang anak. My parents are asking me every single week. Ano na naman ang isasagot ko sa kanila? Na wala pa ring nangyayari kasi hindi ka makabuo?"

Nakahawak ako nang mahigpit sa gilid ng duvet, pilit na pinipigilan ang panginginig ng mga kamay ko. "Nagsisikap naman tayo, Damian," mahinang sagot ko, ramdam ang bigat at sikip sa dibdib ko. "Sabi ng doktor, we just need to relax and reduce our stress. Nagpa-checkup na rin naman ako last month, 'di ba?"

"Doktor? Seriously, Sandra? Ilang doktor pa ba ang kailangan nating puntahan para lang ma-realize mo kung ano talagang problema?" Lumapit siya sa akin nang mabilis, hawak ang galit na hindi niya maitago. "Look at yourself! Akala mo ba madali para sa akin 'to? Ako ang napapahiya sa pamilya ko! Ako ang laging tinatanong kung kailan ako magkakaroon ng heir. And yet here you are, giving me the exact same stupid excuses!"

"Hindi ko naman ginusto 'to," halos pabulong kong sabi habang pilit kong pinipigilan ang pag-agos ng luha ko. "Ginagawa ko naman ang lahat, Damian. I take my vitamins, I stick to the diet, ginagawa ko naman lahat ng sinasabi mo."

Bumuntong-hininga siya nang malakas at pinalabas ang isang nakakairitang tawa. Tumingin siya sa akin nang may halong pangingitid, para bang isang basurang walang silbi ang nasa harap niya.

"Ginagawa ang lahat? Or maybe sadyang baog ka lang talaga?"

Parang may biglang sumaksak sa puso ko sa salitang iyon. Baog. Iyon ang salitang paulit-ulit na pumapatay sa natitira kong self-esteem.

"Damian, please... huwag mo namang sabihin 'yan," pakiusap ko habang tuluyang pumatak ang luha sa pisngi ko.

"Bakit? Masakit kasi totoo?" malamig na sabi niya. Bigla niyang hinawakan nang mahigpit ang baba ko at pinilit akong tumingin nang diretso sa mga mata niya. "Listen to me, Sandra. A woman who can't carry a child is totally useless to a family like mine. Anong silbi ng kagandahan mo kung wala ka namang maibigay na anak? You are barren. You're just empty."

Binitawan niya ako nang walang kaawa-awa kaya bahagya akong napasandal sa headboard. Tumahimik ang buong silid. Wala nang lumalabas na salita sa bibig ko kasi alam kong kahit anong sabihin ko, walang magbabago sa paningin niya. Tinanggap ko ang sakit. Inisip ko na baka nga kasalanan ko, na baka kulang pa ang tiyaga ko para maayos ang relasyon namin.

Yumuko na lang ako habang patuloy na pumapatak ang mga luha ko sa kumot. Nakatayo lang siya sa harap ko, hinihintay kung sasagot pa ako, pero nang makitang nanatili lang akong tahimik, nagpakawala siya ng malalim na buntong-hininga at naglakad patungo sa p***o.

Sanay na ako sa ganitong eksena araw-araw, pero ngayong gabi, may isang maliit na detalye na pumukaw sa pansin ko.

Palaging iniiwan ni Damian ang personal phone niya sa side table bago matulog. Kahit gaano siya kagalit o kahit nakikipag-away siya sa akin, kailanman ay hindi niya itinatakbo ang phone niya kapag nasa loob lang siya ng bahay. Pero habang naglalakad siya palabas ng bedroom, mabilis niyang dinampot ang phone mula sa charger at agad itong isinilid sa bulsa ng shorts niya.

Bahagya kong inangat ang ulo ko habang sinusundan siya ng tingin.

Nang marating niya ang pintuan, huminto siya sandali nang hindi man lang lumilingon sa akin. "Huwag mo na akong hihintayin. I'll sleep in the guest room tonight."

Ipinasok niya ang kamay niya sa bulsa, mahigpit na hinawakan ang phone habang tahimik ngunit mabilis na isinarado ang p***o. Nanatili akong nakatitig sa nakasarang pintuan habang patuloy ang pag-agos ng luha ko, kasabay ng isang kakaibang kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.