Chapter 6

Naalala niya ang panahong iyon na mahigit isang linggo itong nanatili sa ospital. At ang lahat ng iyon...

Dahil sa kanya.

Naalala rin niya ang isang cat na binigay sa kanya ni Richard noong ika-25 birthday niya. Alam nitong gusto niya ng pusa. Ang problema? Allergic si Richard sa balahibo ng pusa.

Pero dahil gusto niya...

Binili pa rin siya nito ng isang magandang pusa na magkaiba ang kulay ng mga mata.

Habang nasa bahay nila ang pusa, halos araw-araw bumabahing si Richard. Madalas ding umatake ang allergy nito. Hanggang sa hindi na nakayanan ni Kate na makita itong naghihirap. Ipinagkatiwala niya ang pusa kay Cristina.

Ngunit wala pang isang taon ay nagkasakit ang pusa. Mahigit kalahating buwan nilang ipinagamot. Ngunit sa huli… Hindi pa rin ito nakaligtas. Napapikit si Kate.

Lahat ng mga sakripisyong iyon...

Lahat ng pagmamahal...

Lahat ng alaala...

Totoo ba ang lahat? Buong buhay niya, matatag ang paniniwala niyang mahal na mahal siya ni Richard.

Dahil sa lalaking ito...

Naniwala siyang maganda ang pag-ibig.

Malinis.

Tapat.

Dalisay.

Pero kung isang araw ay malalaman niyang lahat pala iyon ay kasinungalingan...

Gaano kasakit? Gaano kapangit ang magiging mukha ng pag-ibig? At paano niya haharapin ang sarili niya pagkatapos?

Napansin ni Richard na matagal nang tahimik ang asawa. Mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa baywang nito.

“What's wrong, honey?”

Nagulat si Kate. Mabilis niyang itinago ang sakit sa kanyang mga mata.

“Wala.”

“Pagod lang.”

“Hindi ako gutom. Kumain na ako.”

Tumango si Richard.

“Okay.”

Ngunit hindi pa rin siya tumigil sa pagtingin dito.

“Ano ang iniisip mo?”

Saglit na nanahimik si Kate.

Pagkatapos...

Kinuha niya mula sa kanyang bag ang isang maliit na papel. Iniabot niya iyon kay Richard.

“Nagpunta ako sa Manila Hotel kanina.”

Biglang tumigil ang lalaki.

“Manila Hotel?”

“Oo.”

“May tumawag sa akin.”

Tinitigan niya ang mukha ng asawa.

“Sinabi niyang nakita ka raw niya na may kasamang babae papasok sa hotel.”

Napalunok si Kate.

“Kaya dumaan ako roon.”

Tahimik na binasa ni Richard ang numerong nakasulat sa papel. Kumunot ang noo niya.

“Kilala mo ba siya?”

Umiling si Kate.

“Hindi.”

“Lalaki ba o babae?”

Saglit siyang natigilan. Hindi naman niya alam. Isa lamang itong text message. Pero kailangan niyang magsinungaling.

“Lalaki.”

“Parang nasa thirty.”

“May accent.”

Biglang naging seryoso ang mukha ni Richard. Tinupi niya ang papel.

“Hayaan mo ako.”

“Iimbestigahan ko kung sino siya.”

Pagkatapos ay tumingin siya kay Kate. Marahan niya itong niyakap.

“Honey...”

“Naniniwala ka ba sa akin?”

Nanigas ang katawan ni Kate. Hindi niya alam kung dahil mahusay lamang umarte si Richard...

O dahil wala talaga itong itinatago. Wala siyang makita sa mukha nito. Walang guilt. Walang panic. Walang kahit anong bakas ng pagsisinungaling. Napakanatural nito. Maging ang bahagyang pagkagulat sa mukha nito ay mabilis ding nawala.

Dahan-dahang itinaas ni Kate ang kamay. Idiniin niya iyon sa dibdib ng asawa. Pinilit niyang maging seryoso. Ngunit bahagyang nanginginig ang boses niya.

“Richard...”

“Hmm?”

“Kung sakaling may ibang babae...”

Huminga siya nang malalim.

“Pagtataksilan mo ba ako?”

Diretso siyang tumingin sa mga mata nito. Ayaw niyang makaligtaan kahit isang maliit na pagbabago sa ekspresyon nito. Kahit isang segundo ng pag-aalinlangan.

Ngunit...

Nagulat lamang si Richard. Pagkatapos ay ngumiti. Kinuha niya ang daliri ni Kate at marahang itinuro iyon sa kanyang ulo.

“Alam mo ba kung ano ang laman nito?”

Napakunot ang noo ni Kate.

“Ano?”

“Lagi nilang sinasabi na baliw ako sa'yo.”

Mahina siyang tumawa. At dahan-dahang hinalikan ang likod ng kamay ng asawa. Naging mas malalim ang kanyang boses.

“Pinag-isipan ko.”

“At alam mo?”

“Totoo.”

“Kate...”

Marahan niyang hinaplos ang kamay nito.

“Sa buhay kong ito, ikaw lang ang mamahalin ko.”

“Wala na akong natitirang puwang para sa iba.”

Boom.

Parang may kung anong sumabog sa dibdib ni Kate. Napakatamis ng mga salita. Napakalambing. Napakapamilyar. Pero bakit mas lalo siyang kinabahan?

Sa loob ng maraming taon, hindi na mabilang kung ilang beses niya narinig ang mga salitang iyon.

Noon, sapat na ang isang “mahal kita” para mapangiti siya buong araw.

Pero ngayon...

Bakit parang kasinungalingan ang bawat salita? Ganito rin ba siya magsalita kay Cristina? Ganito rin ba niya ito niyayakap? Ganito rin ba niya sinasabihang...

Ikaw lang ang mahal ko?

Napapikit sandali si Kate. Pagmulat niya, ngumiti siya.

“Syempre.”

“Ang bait-bait mo sa akin.”

“Ganito mo ako kamahal, paano naman ako hindi magtitiwala sa'yo?”

Masayang-masaya ang ekspresyon sa kanyang mukha. Ngunit sa likod ng ngiting iyon...

parang wala nang laman ang puso niya.

Tahimik. Malamig. At puno ng takot. Bigla siyang napatingala.

“Richard.”

“Hmm?”

“Naaalala mo pa ba...”

Huminto siya sandali.

“...iyong sumpaan natin sa simbahan noong taon na ikinasal tayo?”

Saglit na natigilan si Richard. Isang segundo. Dalawa. Bago siya dahan-dahang ngumiti.

“Of course.”

“Paano ko makakalimutan?”

Pero sa sandaling iyon...

Hindi alam ni Kate kung bakit. May kakaibang lamig na gumapang sa kanyang puso. Dahil kung totoo ang sinasabi ni Richard...

Kung talagang wala siyang ibang minamahal...

bakit parang may unti-unting bumubulong sa isip ni Kate na huwag siyang maniwala?