Chapter 7

“Oo, wala ako ibang mamahalin.”

Marahang tumango si Richard.

“Iyon ang sinabi mo noon.”

“Ang sinumang nagtaksil sa sinseridad ng isang tao ay parurusahan at mapipilitang lumunok ng sampung libong karayom na pilak.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Kaya hindi ako maniniwala sa mga taong mahilig maghasik ng gulo.”

Naalala ni Kate ang nangyari tatlong taon na ang nakalipas. Dalawang araw bago ang kasal nila. Pumunta sila sa Isang simbahan para tuparin ang isang panata.

Magkahawak-kamay silang nakatayo sa harap ng Altar nang sabihin iyon ni Richard.

“Kate, sa buhay kong ito, ikaw lang.”

At ngayon...

Pagkalipas ng tatlong taon...

Parang unti-unting nawawala ang bigat ng mga salitang iyon.

“Hmm.”

Lumapit si Richard at hinila siya sa kanyang mga bisig. Mahigpit siyang niyakap. Sa likod ng kanyang mga mata ay may sakit na halos lumabas, ngunit mabilis niya iyong itinago. Ang boses niya ay nanatiling malumanay. Puno ng lambing. Parang hindi lamang si Kate ang gusto niyang kumbinsihin kundi pati ang sarili niya.

“Kate, mahal na mahal kita.”

“At hinding hindi kita kayang saktan?”

“Magkasama tayong tatanda.”

Tahimik lamang si Kate sa kanyang mga bisig.

Oo. Mahal siya ni Richard.

Hindi ba?

Kung mahal siya nito… Paano siya nito kayang lokohin? Paano nito kayang tiisin na makita siyang nasasaktan? Ngunit ang mga panata at matatamis na pangakong minsan niyang pinanghawakan ay tila nangyari lamang kahapon.

Ngayon, parang may manipis na ulap na nakatakip sa lahat. Nakikita niya pa rin ang mga alaala...

Pero hindi na niya mahawakan. Magagawa ba talaga nilang tumanda nang magkasama?

Sa unang pagkakataon...

Nagsimulang matinag ang matagal niyang paniniwala.

Pamilyar na amoy ng pine ang sumingaw sa paligid niya. Amoy na matagal na niyang nakasanayan. Amoy ni Richard. Ngunit sa halip na makaramdam siya ng kapanatagan...

Bigla siyang nakaramdam ng kakaibang pagtanggi. Parang ayaw na ng puso niyang manatili sa yakap nito. Huminga siya nang malalim. Pinakalma ang sarili. Pagkatapos ay marahang kumawala sa mga bisig nito.

Ngumiti siya.

“Okay na.”

“Matagal na tayong kasal.”

“Hindi na natin kailangang paulit-ulit na pag-usapan ang love.”

“Maliligo muna ako.”

Napangiti si Richard. Marahan nitong kinurot ang kanyang ilong.

“Matagal na?”

“Tatlong taon pa lang tayo!”

Tumawa siya.

“Tatlong taon man o tatlumpu, apatnapung taon...”

“Palagi pa rin kitang sasabihang mahal kita.”

Napatawa si Kate. Tinapik niya ang braso nito.

“Napaka-sweet mo talaga.”

Pagkatapos ay tumalikod siya.

“May kailangan pa akong tapusin.”

“Matulog ka na muna. Huwag mo na akong hintayin.”

“Marami pa tayong oras bukas.”

Ngunit bago siya tuluyang makalayo, hinawakan siya ni Richard sa kamay.

“Kate, Honey.”

Bahagyang nagbago ang tingin nito. May kung anong init na lumitaw sa karaniwang malumanay nitong mga mata. Alam na agad ni Kate kung ano ang ibig sabihin noon.

Ayaw niyang aminin, pero alam niya. Bahagyang bumigat ang kanyang dibdib. May parte sa kanya na gustong tumanggi. Kaya nagpanggap siyang nagulat.

“Marami pa tayong gagawin bukas.”

Alam ni Richard ang sitwasyon sa trabaho niya. Sa susunod na buwan ay magkakaroon ng solo exhibition sa art museum na pinamumunuan ni Kate.

Bilang curator, ilang linggo na siyang halos araw-araw nag-o-overtime. Kaya wala na ring nagawa si Richard kundi bumitaw.

“Okay.”

Ngumiti siya.

“Pero huwag kang magpuyat nang sobra.”

“Alagaan mo ang sarili mo.”

Tumango si Kate. Diretso siyang pumasok sa study room.

Click.

Isinara niya ang p***o.

At sa sandaling iyon...

Nawala ang ngiti sa kanyang mukha. Nakasandal siya sa p***o habang pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Hindi pa man siya nakakahinga nang maluwag...

BEEP!

Napahinto siya. Mabilis niyang kinuha ang cellphone mula sa bag.

Unknown number. Muli na naman. Binuksan niya ang mensahe.

At sa sandaling mabasa niya iyon...

biglang nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha.

【New Port Mansion. Isang high-end villa community na binubuo ng 11 villas. Regalo ni Richard kay Cristina, gamit ang marital property ninyo. Halaga: 27 million pesos.】

Nanlaki ang mga mata ni Kate. Dalawampu't pitong milyon. Huminto ang paghinga niya. 

Ang New Port Mansion ay isa sa mga pinakasikat na high-end villa communities na inilunsad noong Mayo ng taong iyon.

Maganda ang lokasyon. Unique ang design. At bago pa man matapos ang construction, halos sold out na ang buong development.

Kung totoo ang mensahe...

Ibig sabihin...

Hindi lang ngayon nagsimula ang relasyon nila.

Baka...

Noong nakaraang taon pa. Napakagat-labi si Kate. Wala na siyang maisip. Parang biglang naging blangko ang utak niya. Isang bagay lamang ang malinaw. May itinago sa kanya si Richard. At maaaring matagal na niya itong ginagawa.

Nang gabing iyon...

Hindi nakatulog si Kate. Paulit-ulit niyang iniisip ang mensahe. Paulit-ulit niyang tinatanong ang sarili. Totoo ba?

Dalawampu't pitong milyon?

Kay Cristina?

Minsan ay bumabangon siya. Tinitingnan ang cellphone. Pagkatapos ay muling nahihiga. Hanggang sa sumikat ang araw...

wala siyang tulog.

8:30 AM.

Nang bumaba siya, tapos na si Richard sa kanyang breakfast. Naghihintay ito sa kanya. Pagkakita sa mukha niya, agad itong nag-alala.

“Bakit ngayon ka lang bumangon?”

“Hindi ka ba natulog nang maayos?”

Napatingin si Kate sa kanya.

“Bakit hindi ka pa umalis papunta sa company?”

“Medyo nag-alala ako.”

Lumapit si Richard. Hinawakan nito ang mukha niya.

“Late ka na naman natulog?”

“Bakit parang ang putla mo?”

Mabilis na umiwas ng tingin si Kate.

“Wala.”

“Siguro hindi lang maganda ang tulog ko nitong mga nakaraang araw.”

“Paano kung mag-breakfast muna tayo?”

“Pagkatapos, bumalik ka muna sa kwarto at magpahinga.”

“Puwede kang pumunta sa art museum mamayang hapon.”

Napangiti si Kate.

“Okay.”

Tiningnan niya ang relo.

“Pero mag-a-alas nuwebe na.”

“Dapat pumunta ka na sa company.”

Tumango si Richard.

Bago umalis, muli siyang nagbilin.

“Magpahinga ka.”

“Okay?”

Tumango si Kate.

“Okay.”