Chapter 5

Mabigat ang bawat hakbang ni Kate palabas ng hotel. Pagpasok niya sa elevator, tila biglang naubos ang lahat ng lakas sa kanyang katawan. Nakasandal siya sa dingding habang nakatitig sa mga numerong unti-unting bumababa.

14... 13... 12...

Paulit-ulit na umuugong sa isip niya ang isang tanong. Niloloko nga ba siya ni Richard? Ayaw niyang maniwala. Pero habang mas iniisip niya ang mga nangyari...

Mas lalong dumadami ang dahilan para magduda. Napaka-coincidental naman. Biglang may kailangang asikasuhin si Richard at kinansela ang dinner nila.

Kasabay nito, nasa 14th floor ng Manila Hotel si Cristina.

At higit sa lahat...

Room 1408.

Ang mismong lugar na sinabi sa kanya ng unknown number.

Kung totoo ang lahat… Kailan nagsimula? Kailan nagsimulang magkaroon ng ibang babae si Richard?

At...

Paano nagsimula ang lahat?

Napakagat-labi si Kate. Hindi na siya naghintay sa labas ng hotel. Alam niyang kapag nalaman ni Cristina na naroon siya, tiyak na tatawagan nito si Richard at sasabihing huwag nang pumunta. Kaya mas mabuting umalis na siya.

Kung talagang may tinatago ang dalawa...

Darating din ang araw na malalaman niya ang katotohanan.

Paglabas niya ng hotel, nagsimula nang umambon. Maagang dumating ang malamig na hangin ng taglagas. Mahigpit na hinawakan ni Kate ang kanyang bag habang naglalakad patungo sa parking lot. Hindi niya alam kung alin ang mas malamig ang hangin sa gabi o ang pakiramdam sa kanyang puso.

Pagdating niya sa bahay, tumunog ang cellphone niya.

Si Richard.

Tinitigan lamang ni Kate ang screen. Hindi niya sinagot. Ilang segundo ang lumipas bago muling tumawag ang lalaki. Hindi pa rin niya ito sinagot. Ipinarada niya ang sasakyan at tuluyang pumasok sa bahay. Ngunit bago pa siya makalayo sa entrance, narinig niya ang mabilis na mga yabag.

“Kate, Honey!”

Lumapit agad si Richard.

“Bakit Ngayon ka lang?”

Hindi pa siya nakakasagot nang yakapin na siya nito.

“Sorry, honey.”

Mahigpit ang yakap nito.

“I broke my promise today.”

Nanigas si Kate. Sa sandaling iyon, isang masakit na tanong ang biglang sumagi sa isip niya. Nayakap na rin ba niya si Cristina nang ganito?

Pinikit niya ang mga mata. Ayaw niyang isipin. Ayaw niyang makita sa isip niya. Dahil masakit. Naiisip niya pa lang ay sobra na siyang nasasaktan.

Marahang bumitaw si Richard at hinawakan ang kamay niya.

“Bawi ako sa'yo bukas, okay?”

“Magre-reserve ulit tayo sa restaurant.”

“At bibili ako ng bagong movie tickets.”

Nakatingin siya sa asawa na parang batang humihingi ng tawad. Nakababa nang bahagya ang kilay nito. Malumanay ang boses. Taos-puso at parang bata na nagsusumamo.

Ganoon si Richard.

Sa loob ng anim na taon, sa tuwing nagkakaroon sila ng maliit na hindi pagkakaunawaan, kahit sino pa ang may kasalanan, siya ang unang humihingi ng tawad. Siya ang unang lumalapit. Siya ang unang nang-aamo.

Anim na taon. Araw-araw. At ngayon...

Hindi galit ang nararamdaman ni Kate.

Pagkalito. At takot.

“Okay lang.”

Pinilit niyang ngumiti.

“Hindi naman mahalaga kung saan tayo kakain.”

“Masarap ka naman magluto. Para ka ring chef sa restaurant.”

“Tsaka bagong release pa lang iyong movie. Pwede naman nating panoorin kahit kailan.”

Napangiti si Richard. May halong lambing at helplessness sa kanyang mga mata.

“Alam mo... minsan magalit ka rin sa akin.”

Napatawa siya nang bahagya.

“Lagi kang masyadong considerate.”

“Mas lalo tuloy akong nagi-guilty.”

Sandali siyang tumingin sa mukha ng asawa.

“Nakakain ka na ba?”

“Kung hindi pa, ipagluluto kita.”

Tahimik na nakatingin si Kate sa kanya. Napakabait niya. Napakamapagmahal. Napakaguwapo. Napakaalaga.

Pero bakit...

Hindi niya magawang pagsamahin sa isip niya ang dalawang imahe? Ang Richard na mahal na mahal siya at ang Richard na posibleng nagtataksil sa kanya. Parang imposible. Parang isang masamang panaginip. Ngunit bakit napakatotoo ng sakit?

Biglang bumalik sa isip ni Kate ang mga alaala nila. Parang isang pelikulang mabilis na nagpe-play sa kanyang utak. Naalala niya ang unang taon ng relasyon nila. Isang gabi, halos kalahating oras nagpa-fireworks si Richard para sa kanya. At nang sumapit ang tamang oras, malakas nitong sinabi:

“Kate, sisiguraduhin kong ikaw ang magiging pinakamasayang babae sa mundo!”

Simula noon, bawat New Year's Eve...

Laging may sorpresa si Richard. Minsan bulaklak. Minsan regalo. Minsan simpleng dinner lang. Pero palagi itong may effort. Naalala rin niya ang isang malamig na taglamig. May mataas siyang lagnat noon. Halos hindi na siya makapaglakad. Habang papunta sila sa ospital, biglang bumuhos ang malakas na ulan, bumaha sa daraaanan nila at naipit ang kanilang sasakyan. Walang ibang nagawa si Richard. Binuhat siya nito. Halos dalawang kilometro. Hindi nito siya binitiwan hanggang makarating sila sa ospital.

Pero dahil sa lamig...

Si Richard mismo ang nagkasakit.